Οπου κλείνει μια κατάληψη ανοίγει μια κάλπη. Θα μπορούσε να είναι το σλόγκαν που χαρακτηρίζει σήμερα την παραταξιακή κίνηση σε ΑΕΙ και ΤΕΙ. Για να μην αδικήσουμε τους «φοιτητοπατέρες» πρέπει να πούμε ότι ορισμένοι (ΠΚΣ-ΚΝΕ) δεν δίστασαν ν’ αρχίσουν προεκλογική εκστρατεία ακόμα και στην κορύφωση του κινήματος των καταλήψεων στέλνοντας τα μέλη τους να μαζεύουν «κουκιά» αντί να στηρίζουν το κίνημα. Το κίνημα γι’ αυτούς δεν ήταν παρά μια άμορφη μάζα από την οποία προσδοκούσαν άνοδο της εκλογικής τους επιρροής.
Επειδή δεν μας αρέσουν τα πολλά λόγια, θέτουμε κατευθείαν το ερώτημα: έχουν οποιαδήποτε σχέση οι φοιτητικές εκλογές με το φοιτητικό κίνημα, ώστε να μας υποχρεώνουν να τις αναγορεύσουμε σε μείζον ζήτημα (τουλάχιστον γι’ αυτή την περίοδο);
Η πείρα που έχουν αποκομίσει οι φοιτητές δίνει την απάντηση. Οι φοιτητικές εκλογές έχουν καταντήσει εδώ και χρόνια μια πλήρως κοινοβουλευτικοποιημένη διαδικασία, μια διαδικασία διαφθοράς και εκμαυλισμού συνειδήσεων, μια διαδικασία διαπλοκής με το καθηγητικό κατεστημένο με έπαθλο τη συμμετοχή των «φοιτητοπατέρων» στη διοίκηση των Σχολών. Πρόκειται για μια καθαρά εξουσιαστική διαδικασία η οποία δεν παίζει κανένα ρόλο σ’ αυτό που ονομάζουμε κίνημα. Ας μας πουν αυτοί που θεωρούν τις φοιτητικές εκλογές μείζον γεγονός, αν η θεσμική έκφραση του φοιτητικού συνδικαλισμού (δηλαδή τα ΔΣ που εκλέχτηκαν πέρυσι τέτοια εποχή) έπαιξαν οποιονδήποτε ρόλο στις δυο φάσεις του κινήματος των καταλήψεων. Νομίζουμε ότι όσο κι αν προσπαθήσουν δε θα μπορέσουν να στοιχειοθετήσουν καταφατική απάντηση.
Το κίνημα ενάντια στο νόμο-πλαίσιο ξεκίνησε λίγο μετά τις περυσινές εκλογές. Αν και με φρέσκια τη «λαϊκή εντολή» τα ΔΣ δεν έπαιξαν κανένα ρόλο σ’ αυτό το κίνημα. (Για ΕΦΕΕ, βέβαια, έχουμε πάψει να μιλάμε εδώ και πολλά χρόνια). Και μη μας πουν κάποιοι πως σε ορισμένες σχολές (π.χ. ΕΜΠ) έπαιξαν ρόλο και τα ΔΣ, επειδή ήταν σ’ αυτά ισχυρές οι δυνάμεις του μπλοκ των καταλήψεων. Γιατί η απάντηση έρχεται με μια απλή αντιστροφή του συλλογισμού: το γεγονός ότι το κίνημα δεν εμποδίστηκε και σε όλες τις άλλες Σχολές δείχνει πως δεν είναι απαραίτητο να έχεις εκλογική δύναμη για να προωθήσεις τον αγώνα, όταν οι συνθήκες έχουν ωριμάσει γι’ αυτό.
Από μια άποψη, είναι προτιμότερο που έχει υπάρξει αυτή η σάπια κοινοβουλευτικοποίηση στο φοιτητικό συνδικαλισμό. Διότι έδωσε τη δυνατότητα να μεταφερθεί το κέντρο βάρους από τις αντιπροσωπευτικές στις αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες. «Νομοθετικό» όργανο του κινήματος είναι η συνέλευση και όχι το ΔΣ. «Εκτελεστικό» όργανο του κινήματος είναι η ανοιχτή Επιτροπή Κατάληψης και όχι το ΔΣ με τους δεδομένους συσχετισμούς. Βέβαια, και σε επίπεδο συνέλευσης και σε επίπεδο Επιτροπής Κατάληψης οι αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες νοθεύονται, επειδή κυριαρχεί μια γραφειοκρατική μικροπαραταξιακή λογική. Ενάντια στο φαινόμενο αυτό πρέπει να ανοιχτεί μέτωπο και η ενασχόληση με τις κοινοβουλευτικοποιημένες συνδικαλιστικές διαδικασίες όχι μόνο δεν βοηθάει αλλά αντίθετα αδυνατίζει αυτό το μέτωπο. Γιατί στις συγκεκριμένες εκλογές αυτό που γίνεται είναι η μετατροπή του φοιτητή-αγωνιστή σε φοιτητή-ψηφοφόρο. Δεν είναι τυχαίο που ζωντανές δυνάμεις του κινήματος, αυτές που στήριξαν το κίνημα των καταλήψεων, αυτές που μάτωσαν στις διαδηλώσεις, εκφράζουν την απέχθειά τους γι’ αυτό το πανηγύρι, συνδέοντάς το ευθέως (και όχι άδικα) με την υποχώρηση του κινήματος και το σταμάτημα των καταλήψεων.
Ας αντιστρέψουμε, λοιπόν, τους όρους. Ας συζητήσουμε για το κίνημα και όχι για τις εκλογές. Αλλωστε, το πανηγύρι των εκλογών θα τελειώσει το βράδυ της 9ης Μάη, ενώ η ανάγκη για επανασυγκρότηση του κινήματος και επανεμφάνισή του στο αγωνιστικό προσκήνιο θα είναι διαρκώς παρούσα. Από την ανταπόκρισή μας σ’ αυτή την ανάγκη θα κριθούμε.
