Το αίτημα του ΤΕΕ και των Πολυτεχνείων, να ισοδυναμεί με master το πτυχίο των Πολυτεχνείων έπειτα από πενταετείς αδιάσπαστες σπουδές, μετέφερε στον υπουργό Παιδείας Αριστείδη Μπαλτά η αντιπρόεδρος του ΤΕΕ και πρώην αντιπρύτανης του ΕΜΠ Τώνια Μωροπούλου. Σύμφωνα με όσα έκτοτε γράφτηκαν στον Τύπο, το υπουργείο Παιδείας, είναι πιθανόν, το αίτημα αυτό να το κάνει πράξη με το πολυνομοσχέδιο που οσονούπω θα καταθέσει στη Βουλή. Το αίτημα αυτό υποστηρίζουν επίσης οι Γεωπονικές σχολές (έχουν πενταετείς σπουδές) και το Γεωτεχνικό Επιμελητήριο.
Από την εποχή που η φιλολογία αυτή (εδώ και μια δεκαετία περίπου) είδε το φως της δημοσιότητας, εμείς επισημάναμε την παγίδα που κρύβεται από πίσω της, που δεν είναι άλλη από την έμμεση αναγνώριση της κακόφημης διακήρυξης της Μπολόνια ως ρυθμιστή της διάρκειας των πανεπιστημιακών σπουδών.
Θυμίζουμε ότι στις αγγλοσαξωνικές σχολές μηχανικών, που λειτουργούν βάσει της Μπολόνια, οι σπουδές είναι διασπασμένες σε κύκλους (κάτι που εισάγει και ο νόμος Διαμαντοπούλου) και ο πρώτος κύκλος που οδηγεί στο βασικό πτυχίο (bachelor) διαρκεί τρία έτη. Η μεγάλη πλειοψηφία των απόφοιτων καθηλώνεται στο πρώτο πτυχίο και αποτελεί εύκολη λεία για τα σαγόνια των αφεντικών, ενώ μια μειοψηφία, καταβάλλοντας τσουχτερά δίδακτρα, προχωρεί στους μεταπτυχιακούς κύκλους, έχοντας καλύτερη πρόσβαση στην αγορά εργασίας.
Αν θεσμοθετηθεί, λοιπόν, να οδηγούν σε master οι πενταετείς αδιάσπαστες σπουδές (στη χώρα μας τέτοια διάρκεια σπουδών έχουν τα Πολυτεχνεία και οι Γεωπονικές Σχολές), εμμέσως αναγνωρίζονται και οι διασπασμένες σπουδές της Μπολόνια. Αποδέχεται δηλαδή η Πολιτεία -και αυτό με τις πλάτες των πολυτεχνικών σχολών- το γεγονός ότι ένας μηχανικός-επιστήμονας (ή γενικά επιστήμονας) μπορεί να αποκτήσει το βασικό πτυχίο, έπειτα από μόλις τρία έτη σπουδών. Και αυτό, ως τώρα, οι αστικές κυβερνήσεις στην Ελλάδα δεν είχαν λόγο να το αρνούνται, αφού είναι πειθήνια όργανα του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου, γι’ αυτό άλλωστε και το προώθησαν όπως μπορούσαν με τη συνυπογραφή της Μπολόνια, το διαχωρισμό της αναγνώρισης της ισοτιμίας τίτλων σπουδών από την ισοτιμία των επαγγελματικών δικαιωμάτων, την αναγνώριση των «κολλεγίων», την ψήφιση του νόμου Διαμαντοπούλου.
Το αίτημα του ΤΕΕ και των Πολυτεχνείων είναι ένα καραμπινάτο συντεχνιακό αίτημα, ένα κοντόφθαλμο αίτημα, που αγνοεί το γενικότερο συμφέρον της δημόσιας δωρεάν Παιδείας γενικά και ειδικότερα της πανεπιστημιακής Παιδείας.
Μέχρι τώρα, χάρις κυρίως στους αγώνες του φοιτητικού κινήματος, το Πανεπιστήμιο κράτησε κλειστές τις πόρτες στον ντε φάκτο διαχωρισμό των σπουδών σε κύκλους, που με μαθηματική ακρίβεια οδηγεί σε παραπέρα υποβάθμιση των σπουδών και των πτυχίων. Και διαφύλαξε τον αδιάσπαστο χαρακτήρα των σπουδών, που στην Ελλάδα είναι τουλάχιστον τετραετείς, προασπίζοντας το συμφέρον της εργαζόμενης κοινωνίας και της νεολαίας της και το δικαίωμά της σε όσο το δυνατόν πιο ολοκληρωμένη προσέγγιση της γνώσης στους διάφορους τομείς των επιστημών, στο πλαίσιο του καπιταλισμού.
