Στο πολυνομοσχέδιο του ΥΠΑΙΘΑ με κεντρικό κορμό την ίδρυση Ανώτατης Σχολής Παραστατικών Τεχνών συμπεριλήφθηκε διάταξη για την παιδαγωγική επάρκεια. Συγκεκριμένα, η παιδαγωγική επάρκεια που παλιά ήταν ενσωματωμένη στο πτυχίο των λεγόμενων καθηγητικών σχολών, δίνεται και πάλι υπό προθεσμία.
Σύμφωνα με το άρθρο 88 του νομοσχέδιου («Παιδαγωγική και διδακτική επάρκεια σε προγράμματα πρώτου και δεύτερου κύκλου σπουδών –– Προσθήκη παρ. 4 στο άρθρο 419 και παρ. 5 στο άρθρο 455, τροποποίηση παρ. 2 άρθρου 456 ν. 4957/2022 – Εξουσιοδοτική διάταξη – Μεταβατικές διατάξεις»)
- με ΥΑ του υπουργού Παιδείας «δύναται να παρατείνεται ετησίως η ισχύς της παρ. 2 του άρθρου 456 για το επόμενο ακαδημαϊκό έτος, εφόσον δεν έχει εκδοθεί το ειδικό πρότυπο αξιολόγησης και πιστοποίησης των προγραμμάτων παιδαγωγικής και διδακτικής επάρκειας του δεύτερου εδαφίου της περ. δ) της παρ. 5 του άρθρου 99 του παρόντος και πάντως όχι για περισσότερο από πέντε (5) έτη».
- Στην παρ. 2 του άρθρου 456 του ν. 4957/2022, περί μεταβατικών διατάξεων του Κεφαλαίου Ι’, η ημερομηνία «2023-2024» αντικαθίσταται από την ημερομηνία «2026-2027» και η παρ. 2 διαμορφώνεται ως εξής:
«2. Φοιτητές που έχουν εισαχθεί σε Τμήματα ή Σχολές έως και το ακαδημαϊκό έτος 2026-2027 δύνανται να λάβουν πιστοποίηση παιδαγωγικής και διδακτικής επάρκειας σύμφωνα με την περ. α) της παρ. 4 του άρθρου 54 του ν. 4589/2019 (Α’ 13), εφόσον τα Τμήματα ή Σχολές που έχουν εισαχθεί χορηγούσαν την εν λόγω πιστοποίηση κατά τον χρόνο εισαγωγής τους.».
Μετατοπίζεται, δηλαδή, η ημερομηνία για την απόδοση αυτόματης (μαζί με το πτυχίο) πιστοποίησης της παιδαγωγικής και διδακτικής επάρκειας από το ακαδημαϊκό έτος 2023-2024 στο ακαδημαϊκό έτος 2026-2027. Ταυτόχρονα, όμως, διευκρινίζεται ότι η «ανάσα» αυτή προς τους φοιτητές δεν είναι μόνιμη, αλλά δίνεται υπό προθεσμία (μέχρι το 2026-2027 και όχι περισσότερο από 5 έτη) και μάλιστα έχει ετήσιο χαρακτήρα και επαφίεται στην καλή πρόθεση του υπουργού Παιδείας («δύναται να παρατείνεται» ενώ απαιτεί κάθε φορά και ΥΑ).
Για δε τα Προγράμματα Μεταπτυχιακών Σπουδών (ΠΜΣ) προβλέπεται ότι αυτά «δύνανται να χορηγούν πιστοποίηση παιδαγωγικής και διδακτικής επάρκειας με απόφαση της Συγκλήτου». Πλην, όμως μπαίνουν αγκάθια όπως ότι τα ΠΜΣ «υποχρεούνται να πιστοποιηθούν από την ΕΘ.Α.Α.Ε. σχετικά με την πλήρωση των κριτηρίων και των προϋποθέσεων που καθορίζονται από το ειδικό πρότυπο αξιολόγησης και πιστοποίησης» των προγραμμάτων παιδαγωγικής και διδακτικής επάρκειας μέσα σε 1 έτος από την έκδοσή του, «διαφορετικά παύουν να χορηγούν την πιστοποίηση παιδαγωγικής και διδακτικής επάρκειας προς τους φοιτητές που θα εισαχθούν από το επόμενο ακαδημαϊκό έτος από την παρέλευση της προθεσμίας για την ολοκλήρωση της διαδικασίας πιστοποίησης».
Στην υπό προθεσμία και με αγκάθια παροχή πιστοποιητικού παιδαγωγικής επάρκειας στους φοιτητές των λεγόμενων καθηγητικών σχολών προχώρησε το ΥΠΑΙΘΑ όχι από καμιά ευαισθησία. Αλλά γιατί όλο το προηγούμενο διάστημα υπήρξαν κινητοποιήσεις από το φοιτητικό κίνημα και γιατί υπήρξε αίτημα και από την τελευταία 110η Σύνοδο των Πρυτάνεων (Οι εισακτέοι στα Πανεπιστήμια των ακαδημαϊκών ετών 2024-25, 2025-26 και εξής να λαμβάνουν διδακτική και παιδαγωγική επάρκεια με τους ίδιους όρους με τους οποίους την ελάμβαναν και οι εισακτέοι πριν από την εφαρμογή του Ν. 4957/22).
Η ρύθμιση για την παιδαγωγική επάρκεια έγινε ως προπέτασμα καπνού. Αφορά από τη μια μεριά την προσπάθεια του ΥΠΑΙΘΑ να ρίξει στάχτη στα μάτια των φοιτητών, λειτουργώντας (λέμε τώρα) ως αντιστάθμισμα στο άγριο αντιεκπαιδευτικό μέτρο της διαγραφής φοιτητών. Και από την άλλη είναι ένα ελάχιστο «δώρο» προς το υψηλόβαθμο πανεπιστημιακό κατεστημένο ώστε να κρατήσει κάποια προσχήματα γιατί στην πράξη συναίνεσε δουλικά και έβαλε πλάτη στις διαγραφές.
