Είναι ψηλός, μελαχροινός, με χαίτη, βορειοελλαδίτης και μεγάλος θαυμαστής του Νίκου του Ανδρουλάκη, για τον οποίο λέει: «Απέδειξε ότι δεν φοβάται τις δημοκρατικές διαδικασίες, οδήγησε το ΠΑΣΟΚ σε μια υποδειγματική εσωκομματική εκλογή, ο λόγος του στηρίζεται πάντα σε μετριοπάθεια, τεκμήρια και ρεαλισμό. Ο κόσμος αυτό ζητάει, μια ρεαλιστική αντιπρόταση, έχει κουραστεί από τα λεφτόδεντρα, θέλει αποτέλεσμα». Ποιος είναι;
Να σας δώσουμε και τη βοήθεια του κοινού. Του αρέσει πολύ το Λονδίνο, γιατί η μουντή ατμόσφαιρά του επιτρέπει το φιλοσοφικό στοχασμό, σε αντίθεση με το μεσογειακό φως της Ελλάδας, που οδηγεί σε χαρούμενη εξωστρέφεια. Viral έχει γίνει η φωτογραφία του στη γέφυρα του Τάμεση, τη συνοδεία μιας σεξπιρικής υπόμνησης: «Oταν η καλοσύνη και η σκληρότητα ανταγωνίζονται για ένα βασίλειο, ο πιο ευγενικός παίκτης κερδίζει πρώτος».
Ναι, ο Πετράν ο Παππάς είναι ο μέγας θαυμαστής (ελάτε, αφήστε τα αυτά, άκου γλείφτης κοτζάμ Πετράν) του Ανδρουλάκη και του ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ. Η στήλη αισθάνεται υπερήφανη για ένα από τα πουλέν της. Θυμίζουμε πως όταν είχε αναρτήσει τη φωτό του με το σεξπιρικό απόσπασμα, τον είχαμε συμβουλεύσει:
Με όλο το σεβασμό στον τιτανοτεράστιο Πετράν και με όλη την κατανόηση για την πολιτική περισυλλογή στην οποία βρίσκεται, θα του προτείναμε μια άλλη φράση, με την οποία καταλήγει η 6η Σκηνή της 3ης Πράξης του σεξπιρικού έργου. Οταν ο Γκλούστερ εύχεται να μην τους επιτεθούν άμεσα οι υπέρτεροι Γάλλοι και τους πετσοκόψουν, ο Ερρίκος απαντά: «We are in God’s hand, brother, not in theirs. March to the bridge» (Είμαστε στα χέρια του θεού, αδερφέ, όχι στα δικά τους. Βαδίστε προς τη γέφυρα). Αυτή τη φράση μάλλον δεν τις γράφουν στις χαρτοπετσέτες των τουριστικών εστιατόριων, αλλά ταιριάζει στην… πολιτική περισυλλογή του γίγαντα Πετράν.
Ο Πετράν μάς άκουσε και συμπεριφέρθηκε ως τολμηρός Ερρίκος και όχι ως περιδεής Γκλούστερ: βάδισε προς τη γέφυρα της Χαριλάου Τρικούπη, αφήνοντας συντρίμμια στο Κασσελακιστάν. Oταν δε τον ρώτησαν πότε θα ενταχθεί στο ΠΑΣΟΚ, απάντησε: «Περιμένουμε να διατυπωθεί αυτό το όραμα και θα στρατευτούμε σε αυτή την προσπάθεια». Και αποκάλυψε ότι υπήρξε ψηφοφόρος του Σημίτη το 2000…
ΥΓ. Τα έχωσε και στον Κασσελάκη ο Πετράν, κατηγορώντας τον ότι με το βιβλίο του… «τροφοδοτεί την παραπολιτική». Τέτοια κωλοτούμπα ούτε ο ακροδεξιός Μπουμπούκος όταν παράταγε τον Καρατζαφέρη και το ΛΑΟΣ και πήγαινε με τον Σαμαρά και τη ΝΔ.
Σιγά μην άφηνε την Κίνα για τον «Κινέζο»
Αν και καταβλήθηκε προσπάθεια να φανεί η απουσία του ως δικαιολογημένη, ο ΓΑΠ ήταν «άλφα-άλφα», όπως λένε στο στρατό, αδικαιολογήτως απών από την κηδεία του Σημίτη. Βρισκόταν, λέει, στην Κίνα για το… ιστορικής σημασίας συνέδριο «Διάλογος για τη συνύπαρξη του κινεζικού και του ελληνικού πολιτισμού – Η παγκόσμια έκφραση του πνεύματος του Λι Φενγκ και του ολυμπιακού πνεύματος». Θα μπορούσε να πάρει ένα αεροπλάνο (δεκάδες πτήσεις γίνονται καθημερινά από την Κίνα προς την Ευρώπη και μεσολάβησαν τρεις μέρες από το θάνατο μέχρι την κηδεία του Σημίτη) και να έρθει. Αλλά σιγά που θα άφηνε την Κίνα για να παραστεί στην κηδεία του μισητού γι’ αυτόν «Κινέζου».
Ο ΓΑΠ στήριξε τον Σημίτη για να γίνει πρωθυπουργός και στη συνέχεια και πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Και δεν του χρωστάει τίποτα. Ούτε το δαχτυλίδι της διαδοχής που του έδωσε ο Σημίτης το 2004. Ο Σημίτης παραιτήθηκε από πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ αλλά κάθησε στην πρωθυπουργία μέχρι την τελευταία μέρα. Εδωσε το δαχτυλίδι στον Γιωργάκη για να φάει αυτός την κρυάδα της επερχόμενης ήττας από τον Καραμανλή τον δάμαλο. Ναι, ο Σημίτης, που μας τον παρουσιάζουν ως υπόδειγμα σεμνότητας, ήταν τόσο αυτοκρατορικών αντιλήψεων και τόσο πολιτικά κομπλεξικός που δεν ήθελε να ηττηθεί σε εκλογική μάχη. Εδωσε στον ΓΑΠ το δαχτυλίδι υπό τον όρο ότι θα δεχτεί να υποστεί αυτός την ήττα.
Ο μόνος που είχε κάνει το ίδιο στην ελληνική αστική πολιτική ήταν ο Καραμανλής ο Α’. Κέρδισε τις εκλογές του 1974 με τις πλάτες των Αμερικάνων και των Γάλλων, που τον εγκατέστησαν ως διάδοχο της χούντας, κέρδισε τις (πρόωρες) εκλογές του 1977 και επειδή το 1981 ερχόταν με βεβαιότητα η ήττα, φρόντισε να μεταπηδήσει στην προεδρία της Δημοκρατίας, αφήνοντας την κρυάδα της ήττας στον Ράλλη. Και το 1985, όταν ο Α. Παπανδρέου δεν τον πρότεινε για δεύτερη θητεία στην προεδρία, παραιτήθηκε σαν πεισμωμένο παιδάκι, γιατί θεωρούσε εξευτελιστικό να παραδώσει ο ίδιος την προεδρία στον Σαρτζετάκη. Για τέτοια «πρότυπα δημοκρατισμού» μιλάμε.
Ο ΓΑΠ, όμως, κρατούσε μανιάτικο στον Σημίτη το γεγονός ότι προσπάθησε να οργανώσει πραξικόπημα στην ΚΟ του ΠΑΣΟΚ για να τον γκρεμίσει από πρόεδρο και να βάλει στη θέση του τον Βενιζέλο. Αναγκάστηκε να τον διαγράψει το 2008 και να τον αφήσει έκτοτε εκτός Βουλής. Παρά τις δυσοίωνες προβλέψεις του Σημίτη, ο ΓΑΠ κέρδισε τις εκλογές του 2009, άλλο αν του έκαψε τα χέρια η καυτή πατάτα της κρίσης που του άφησε ο Καραμανλής ο Β’. Είχε κάθε λόγο να μην πάει στην κηδεία του Σημίτη και το ταξίδι στην Κίνα του «έκατσε» μια χαρά.
Ε, και;
Υπέρ Σημίτη υμνολόγιου συνέχεια. Η Δάφνη Σημίτη παραιτήθηκε του κρατικού αυτοκινήτου και της φρουράς που είχε ως πρώην πρωθυπουργός ο σύζυγός της. Και το έκαναν μέγα θέμα. Ο Σημίτης, πάντως, δεν είχε παραιτηθεί των προνομίων του, καίτοι ζάμπλουτος, όπως και η σύζυγός του. Η ίδια έκανε μια κίνηση επίδειξης μεγαλοαστικού μεγαλείου. Αλλιώς, θα φρόντιζε να μην μαθευτεί η παραίτησή της από τα συγκεκριμένα προνόμια. Προνόμια που της είναι άχρηστα, εδώ που τα λέμε. Και μην μας πείτε ότι άλλοι και άλλες εκμεταλλεύονται τέτοια προνόμια. Αυτή είναι η διαφορά της παραδοσιακής μεγαλοαστικής ελίτ του Κολωνακίου από τους νεόπλουτους. Στους παραδοσιακούς μεγαλοαστούς, σε αντίθεση με τους νεόπλουτους, μπορείς να διακρίνεις μια φινέτσα, αρχοντιά όπως τη λέει ο κόσμος. Οχι, όμως, και να δίνουμε πολιτικές προεκτάσεις σε τέτοια χαρακτηριστικά, προσπαθώντας έτσι να δικαιώσουμε φορείς αποκρουστικών αντιλαϊκών πολιτικών.
ΥΓ. Ο σοσιαλδημοκράτης πρωθυπουργός της Σουηδίας Ούλοφ Πάλμε συνήθιζε να κυκλοφορεί με το λεωφορείο. Τη μέρα που δολοφονήθηκε είχε πάει σινεμά μόνος, με το ποδήλατό του. Θα το έκανε ποτέ ο Σημίτης αυτό;
Εσείς φταίτε που σας τα φάγαμε
«Αφήνω ένα θέμα παραμελημένο, ότι ο πρωθυπουργός της εποχής “έφαγε τα λεφτά του κόσμου στο χρηματιστήριο”. Σίγουρα έγιναν υπερβολές έως απάτες, όπως γίνονται στην Ελλάδα οπουδήποτε υπάρχει χρήμα. Αλλά στον (μικρό) βαθμό που ο Κ. Σημίτης προσωπικά ενθάρρυνε την ανάπτυξη του εγχώριου χρηματιστηρίου, δεν είχε άδικο. Οι ανεπτυγμένες χρηματαγορές είναι εκ των ουκ άνευ για μια σύγχρονη οικονομία, φτάνει οι πολίτες να συμμετέχουν με σωφροσύνη, επενδύοντας προσεκτικά. Πόσο μπορεί να ελέγξει ένας απλός πρωθυπουργός τα εντονότερα ένστικτα του ανθρώπου, την εύπιστη απληστία ενός λαού που ρίχνει σήμερα κάπου 40 δισ. ευρώ σε νόμιμ(οτατ)α τυχερά παίγνια; Ετησίως;».
Αυτά γράφει σήμερα στα «Νέα» του Συγκροτήματος Μαρινάκη κάποιος Σωτήρης Γεωργανάς που συστήνεται ως αναπληρωτής καθηγητής Οικονομικών στο City, Πανεπιστήμιο του Λονδίνου. Τα εξαπτέρυγα του «εκσυγχρονισμού» εξακολουθούν να προκαλούν: εσείς φταίτε που σας τα φάγαμε, όπως σας τα τρώνε και οι φορείς του κάθε είδους τζόγου.
Οι ελίτ του Κολωνακίου
Υπάρχει κάτι βαθύ που ενώνει τις ελίτ του Κολωνακίου. Οτι είναι του Κολωνακίου, δηλαδή της παραδοσιακής μεγαλοαστικής τάξης. Μπροστά σ’ αυτό το ενοποιητικό χαρακτηριστικό υποτάσσονται όλες οι διαφορές (ή «διαφορές»). Το απέδειξε ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς, της «ανανεωτικής Αριστεράς», που εκφώνησε επικήδειο για τον Σημίτη, για να μας πει ότι μικροί, αυτός, ο Σημίτης και ο Πουλαντζάς έπαιζαν μπάλα στην πλατεία της Δεξαμενής. Δεν έμεινε, όμως, εκεί. Είπε και τα εξής, εκπληκτικής σοφίας: Ο Σημίτης «δεν ταυτίζεται με κανέναν τρόπο με την εικόνα που προβάλλεται μέσα από την πλημμυρίδα των δημοσιευμάτων – εγκωμιαστικών ή μη δεν έχει σημασία. Παρέμενε πάντα ένας ιδιωτικός άνθρωπος, ένας τρυφερός άνθρωπος, ένας συναισθηματικός, σεμνός άνθρωπος που ασχολιόταν με τον περίγυρό του και δεν το έδειχνε ποτέ».
Και ο ντον Κορλεόνε (όπως και όλοι οι αρχηγοί της μαφίας) ήταν τρυφερός απέναντι στην οικογένειά του, τη σύζυγο, τα παιδιά του, τους φίλους του. Ο Πάμπλο Εσκομπάρ έβαλε φωτιά σε μια βαλίτσα με δολάρια για να ζεστάνει την κόρη του που κρύωνε. Ας γράψει, λοιπόν, ο Τσουκαλάς ένα δοκίμιο για να μας εξηγήσει πώς «ένας ιδιωτικός άνθρωπος, ένας τρυφερός άνθρωπος, ένας συναισθηματικός, σεμνός άνθρωπος που ασχολιόταν με τον περίγυρό του και δεν το έδειχνε ποτέ» μπορεί ταυτόχρονα να πατάει σον οδοστρωτήρας έναν ολόκληρο λαό, για ν’ αυγατίσουν τα κέρδη τους μια χούφτα μεγιστάνες του κεφαλαίου. Και γιατί, κατά την… κοινωνιολογική του άποψη, εκείνο που πρέπει να πρυτανεύσει κατά τη μνημόνευση ενός πολιτικού που άσκησε εξουσία είναι η ιδιωτικότητά του (που τη γνωρίζουν και την απόλαυσαν μόνο η οικογένεια και οι στενοί φίλοι του) και όχι η άσκηση της εξουσίας (την οποία υπέστησαν τραυματικά εκατομμύρια άνθρωποι, ο λαός).
Θα ήταν εξόχως διασκεδαστικό ένα τέτοιο πόνημα. Εν τη μωρία του, ο ευρωρεβιζιονιστής Τσουκαλάς, που τον μοστράρουν σαν μεγάλο διανοούμενο, αποκάλυψε -έστω και διαθλασμένη- την αλήθεια για τους αστούς πολιτικούς: τρυφεροί για τις φαμίλιες τους, ανελέητοι για τους ανθρώπους του μόχθου.
Ο Κούλης της… πνευματικότητας
Ενα από τα κορυφαία για την κηδεία του Σημίτη το γράφει ο γνωστός Κανέλλης των «Νέων» στη σημερινή στήλη του, αναφερόμενος στον επικήδειο του Μητσοτάκη: «Στην ουσία, ο Κυριάκος Μητσοτάκης καθρεφτίστηκε στην εικόνα του εκλιπόντος. Προσηλωμένος στον ευρωπαϊκό δρόμο, ήταν σαν να υποσχέθηκε συνέχιση θετικών και μετρήσιμων μεταρρυθμίσεων, την αποτελεσματικότητα των οποίων θα έχει μετρήσει ο ίδιος πριν ζητήσει τον απολογισμό των πολιτών. Υπερασπίστηκε, επίσης, ένα μοντέλο πολιτικού με ανοιχτά μάτια κι αφτιά, που διαβάζει και παρακολουθεί τι γίνεται στην περιοχή της πνευματικότητας, εκεί όπου οι κοινωνίες αποδεικνύουν την ακμή τους και την ανησυχία τους».
Ο Κούλης στην περιοχή της πνευματικότητας! Τι άλλο θ’ ακούσουμε; Ο Σημίτης ήταν ένας μορφωμένος μεγαλοαστός. Ο Κούλης είναι ντιπ αμόρφωτος. Επιπέδου Τραμπ. Μόνο στα σπορ δείχνει να τα καταφέρνει, αλλά αυτό δεν τον μεταφέρει στην… «περιοχή της πνευματικότητας».
