Αν ο δήμαρχος της Αγκυρας ερχόταν στην Κομοτηνή και απευθυνόταν σε συγκέντρωση μειονοτικών πολιτών, καταγγέλλοντας την ελληνική κυβέρνηση για καταπίεση των εθνικών τους δικαιωμάτων, τι θα γινόταν; Στα κεραμίδια θα σκαρφάλωναν οι Ελληνάρες και θα έσκουζαν σαν γάτοι σε οίστρο. Θα ζητούσαν να κηρυχτεί ο τούρκος πολιτικός persona non grata, θα απαιτούσαν από την ελληνική κυβέρνηση να απελάσει τον δήμαρχο κτλ.
Το υπουργείο Εξωτερικών μπορεί να μην προχωρούσε σε απέλαση, όμως θα έβγαζε μια σκληρή ανακοίνωση, στην οποία θα κατήγγειλε παρέμβαση στα εσωτερικά του ελληνικού κράτους, θα επαναλάμβανε για εκατομμυριαστή φορά ότι η μεινότητα δεν είναι τουρκική αλλά μουσουλμανική κτλ. κτλ.
Σήμερα, στη Χιμάρα της Αλβανίας οργανώνει συγκέντρωση η μειονοτική οργάνωση «Ομόνοια», για να ζητήσει την αποφυλάκιση και την ορκωμοσία ως δημάρχου Χιμάρας του Φρέντι Μπελέρι. Eνας εκ των ομιλητών είναι και ο δήμαρχος Αθήνας Κώστας Μπακογιάννης (της οικογένειας Μητσοτάκη). Παρακολουθώντας λάιβ την εκδήλωση από αλβανικό Μέσο, ακούσαμε να αναγγέλλεται και η παρουσία βουλευτή του Βελόπουλου. Δηλαδή, ο δήμαρχος της πρωτεύουσας μιας τρίτης χώρας και βουλευτές της ίδιας χώρας παρεμβαίνουν με τόσο ωμό τρόπο σε εσωτερικά ζητήματα μιας άλλης χώρας! Τα αλβανικά ΜΜΕ δεν παραλείπουν να σημειώσουν με νόημα ότι ο Μπακογιάννης είναι και ανιψιός του Μητσοτάκη.
Για να είμαστε ειλικρινείς, πρέπει να σημειώσουμε ότι «χέστηκε» ο Μπακογιάννης για τον Μπελέρι. Στο ελληνικό εθνικιστικό και ακροδεξιό ακροατήριο θέλει να απευθυνθεί, καθώς απειλεί να του πάρει ψήφους ο νεοναζιστής Κασιδιάρης. Η παρέμβαση, όμως, στα εσωτερικά μιας τρίτης χώρας παραμένει.
Οσο για την «Ομόνοια», την πλήρως απαξιωμένη από την ελληνική μειονότητα της Αλβανίας οργάνωση «κορυφής», αυτή βρήκαν, αυτή χρησιμοποίησαν. Θυμίζουμε ότι ο Μπελέρι δεν κατέβηκε ως υποψήφιος της «Ομόνοιας» στις δημοτικές εκλογές της Χιμάρας, αλλά ως υποψήφιος μιας σειράς κομμάτων της αλβανικής αντιπολίτευσης. Ο δε αντίπαλός του και πρώην δήμαρχος Χιμάρας, Γιόργκο Γκόρο, ελληνόφωνος κι αυτός, κατέβηκε ως υποψήφιος του «Σοσιαλιστικού Κόμματος» του Εντι Ράμα.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ
Εθνικιστικό κρεσέντο και απροκάλυπτη παρέμβαση στα εσωτερικά της Αλβανίας
Ταξιδεύοντας πρόσφατα στην Αλβανία, διαπιστώσαμε ότι η σήμανση στο οδικό δίκτυο από Κακαβιά μέχρι Αργυρόκαστρο και από Αργυρόκαστρο μέχρι Σαράντι είναι δίγλωσση. Τα ονόματα των χωριών αναφέρονται στα ελληνικά και στα αλβανικά. Και το σημερινό αλβανικό κράτος εξακολουθεί να σέβεται τις υποχρεώσεις του έναντι της αναγνωρισμένης ελληνικής εθνικής μειονότητας, καθεστώς που θεμελιώθηκε από τη Λαϊκή Δημοκρατία της Αλβανίας.
Από Αυλώνα μέχρι Χιμάρα και από Χιμάρα μέχρι έξω από το Σαράντι, οι πινακίδες είναι μόνο στα αλβανικά. Δεν πρόκειται για περιοχές της αναγνωρισμένης ελληνικής εθνικής μειονότητας (αυτή καταλαμβάνει περίπου 100 χωριά στους νομούς Γκιροκάστερ και Σαράντ – τη συμφωνία του Παρισιού συνυπέγραψε η τότε ελληνική κυβέρνηση). Οι ελληνόφωνοι αυτών των περιοχών έχουν το δικαίωμα του εθνικού αυτοπροσδιορισμού (όχι όπως οι Τούρκοι της Θράκης, που τους απαγορεύεται κάθε δημόσια έκφραση αυτού του δικαιώματος), δεν ξέρουμε όμως πόσοι θεωρούν τους εαυτούς τους ελληνικής καταγωγής και πόσοι όχι. Γιατί έχει συμβεί και το εξής: ο ελληνικός εθνικισμός βάφτισε όλους τους χριστιανούς ορθόδοξους της Αλβανίας «Ελληνες». Βλέπετε, τα ονόματα των ορθόδοξων εύκολα ελληνοποιούνται.
Ο φίλος μας ο Γιώργος, γέννημα-θρέμμα Χιμαριώτης, που τον γνωρίσαμε μέσω των αλβανών φίλων που μας φιλοξενούσαν, μολονότι μιλούσε πολύ καλά ελληνικά, δήλωνε με περηφάνια Αλβανός. Από εμάς δεχόταν να τον προσφωνούμε Γιώργο, οι αλβανοί φίλοι του όμως τον φώναζαν Γκέργκι. Ο Γκέργκι μας εξήγησε και τι «παίζει» με τη δήθεν δήμευση των «περιουσιών των Ελλήνων». Η διανομή γης έγινε μετά την κατάρρευση του υπό τον Ραμίζ Αλία καθεστώτος του μικροαστικού εθνικισμού. Ακολούθησε η μαζική μετανάστευση των Αλβανών. Οσοι έμειναν πίσω και όσοι ήρθαν στην Ελλάδα με στάτους «ομογενούς βορειοηπειρώτη» και επομένως μπορούσαν εύκολα να ταξιδεύουν στην Αλβανία, άρχισαν πρώτα να σπρώχνουν τους φράχτες και μετά να τους μετακινούν, αρπάζοντας γη από τις οικογένειες που είχαν μεταναστεύσει και από το κράτος. Αυτή τη γη θέλουν να την κρατήσουν.
Το ζήτημα είναι πολυσύνθετο, καθώς στη λεγόμενη αλβανική ριβιέρα ξεπλένει χρήμα και η αλβανική μαφία. Η μαφία χτίζει ξενοδοχεία αγοράζοντας γη ακόμα και από ιδιοκτήτες που δε θέλουν να πουλήσουν. Η μέθοδος είναι απλή: «τους κάνει μια προσφορά που δεν μπορούν να αρνηθούν». Ετσι, η κερδοσκοπία με τη γη έχει φτάσει σε επίπεδα πρωτόγνωρα για την Αλβανία. Κι εκείνοι που κάποτε είχαν ένα χωράφι δίπλα ή κοντά στη θάλασσα επέστρεψαν για να δουν τι θα κάνουν μ’ αυτό και είδαν με έκπληξη να τους το έχει στενέψει ή να το έχει αρπάξει ο γείτονας. Τα αλβανικά δικαστήρια έχουν πολλή δουλειά με αγωγές πολιτών κατά πολιτών ή κράτους κατά πολιτών. Και βέβαια, τα αλβανικά δικαστήρια, όπως όλα τα αστικά δικαστήρια, δεν είναι «ανεπηρέαστα» από πολιτικές και ιδιωτικές παρεμβάσεις.
Το μόνο που δεν ισχύει, όμως, όπως κατηγορηματικά μας διαβεβαίωσαν Χιμαριώτες με τους οποίους μιλήσαμε, είναι ότι γίνεται κάποια επιχείρηση αρπαγής των περιουσιών των ελληνόφωνων. Απλώς, τα λαμόγια κατασκεύασαν μια ιστορία δήθεν εθνικών διώξεων, για να βάλουν το ελληνικό κράτος υπερασπιστή των καταπατήσεων που έκαναν και που τώρα πιάνουν καλή τιμή στο χρηματιστήριο της κερδοσκοπίας με τη γη (ακόμα και η μαφία πληρώνει καλές τιμές, η «προσφορά που δεν μπορεί να αρνηθεί» γίνεται σε όποιον αρνείται να πουλήσει).
Αν δεν μας διαφεύγει κάτι, η υπόθεση Μπελέρι έχει τελεσιδικήσει στα αλβανικά δικαστήρια (και το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε το αίτημά του για αποφυλάκιση). Επομένως, είναι ορθάνοιχτος ο δρόμος για προσφυγή του στο ΕΔΑΔ (Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου). Θα την κάνουν οι νομικοί του; Και τι ψάρια θα πιάσουν; Ιδωμεν. Σήμερα, πάντως, λήγει η τρίμηνη προθεσμία για την ορκωμοσία του και αν δεν αλλάξει κάτι, οι δημοτικές εκλογές στη Χιμάρα θα επαναληφθούν.
Ο τελευταίος που επισκέφθηκε τον Μπελέρι στη φυλακή ήταν ο Αγγελος Συρίγος (πρώην υφυπουργός στην κυβέρνηση Κούλη 1 – απέτυχε να εκλεγεί στις φετινές εκλογές). Δεν ξέρουμε αν η επίσκεψη έγινε από προσωπική του πρωτοβουλία ή αν μετέφερε κυβερνητικό μήνυμα στον έγκλειστο κατηγορούμενο για διαφθορά. Η κυβέρνηση Ράμα, πάντως, δεν έκανε τίποτα για να εμποδίσει την ωμή ελληνική εθνικιστική φιέστα σε μια αλβανική κωμόπολη. Με τα βίντεο και τις εικόνες στο ένα χέρι και τις αποφάσεις της «ανεξάρτητης» αλβανικής Δικαιοσύνης στο άλλο, ο Εντι Ράμα μπορεί να κάνει ρόμπα τον Μητσοτάκη σε όλα τα διεθνή φόρουμ (ιδιαίτερα στα ευρωπαϊκά).
Δυο μέτρα και δυο σταθμά
Η δεξιά πλειοψηφία της Ενωσης Δικαστών και Εισαγγελέων απάντησε με την εξής οργίλη ανακοίνωση στις δηλώσεις του προέδρου της Κροατίας:
«Οι σημερινές δηλώσεις του Προέδρου της Κροατίας συνιστούν ευθεία παρέμβαση στο έργο της Δικαιοσύνης κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης και προσβολή των θεσμών της χώρας μας.
Η προστασία θεμελιωδών έννομων αγαθών, όπως αυτών της ζωής, της σωματικής ακεραιότητας και υγείας και της κοινωνικής ειρήνης αποτελεί πρωταρχική υποχρέωση μιας Πολιτείας, που διασφαλίζει την εύρυθμη λειτουργία των κοινωνιών και το ευρωπαϊκό κεκτημένο.
Η Ελληνική Δημοκρατία έχει παράδοση σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και η Δικαιοσύνη εφαρμόζει τους νόμους της συντεταγμένης Ελληνικής Πολιτείας που έχουν θεσπισθεί μέσα στο πλαίσιο του Συντάγματος και του Δικαίου της Ευρωπαϊκής Ενωσης».
Ο πρώην πρόεδρος της ΕΔΕ και νυν επικεφαλής της μειοψηφίας Χριστόφορος Σεβαστίδης απάντησε με το εξής εύστοχο σχόλιο:
«Μας εκπλήσσουν φαινόμενα πολιτικών παρεμβάσεων ξένων κρατών στην απονομή της δικαιοσύνης;
Τόσα χρόνια ισχύει το καθεστώς ετεροδικίας των στρατιωτικών των ΗΠΑ στην Ελλάδα. Οι Αμερικανοί που διαπράττουν εγκλήματα στην Ελλάδα και υπηρετούν σε στρατιωτικές βάσεις, ούτε δικάζονται ούτε τιμωρούνται.
Για την γνωστή υπόθεση της έκδοσης των 8 Τούρκων αξιωματικών, η Τουρκία είχε απειλήσει με διατάραξη των διμερών σχέσεων σε περίπτωση μη έκδοσης τους.
Και από την άλλη πλευρά και το ελληνικό πολιτικό σύστημα ασκεί πιέσεις στη δικαιοσύνη τρίτων χωρών, στις περιπτώσεις εκείνες που θεωρεί ότι έχει την δυνατότητα να το κάνει.
Οι κυβερνήσεις στον πολιτισμένο δυτικό κόσμο δείχνουν έναν αναγκαία προσχηματικό σεβασμό στην εγχώρια δικαιοσύνη διαφυλάσσοντας έτσι την απρόσκοπτη λειτουργία του πολιτικού συστήματος και την εμπιστοσύνη των πολιτών σ αυτό.
Απέναντι στο δικαστικό σύστημα τρίτων χωρών, ακόμα και συμμάχων, εκφράζουν μια βαθιά περιφρόνηση ανάλογου βαθμού με την οικονομική, πολιτική και στρατιωτική υπεροχή τους αλλά και μια υποτέλεια αντίστοιχη της αποικιακής τους εξάρτησης».
ΥΓ. Αν ψάξεις στο Διαδίκτυο τους διαχρονικά πιο διάσημους ποδοσφαιριστές της «Φλαμουρτάρι», της ιστορικής ομάδας της Αυλώνας, θα βρεις τους: Βασίλ Ρούτσι, Τζέρι Τσίπι, Ερβιν Σκέλα, Ρολάντ Ηλιάδη, Αλμπάν Μπούσι, Λουιτζίμ Μπερσεμί, Διμίτερ Γκιούλι, Θανάς Γκιούλι, Κρεσνίκ Τσίπι, Σοκόλ Κούστα, Ράπο Τάχο, Αγίμ Μπουμπέχι, Φρεντ Φέρκο. Εύκολα μετατρέπεις αρκετούς απ’ αυτούς σε Ελληνες, προσθέτοντας ένα τελικό σίγμα ή μια μικρή κατάληξη στο όνομα και το επώνυμό τους. Ο Ρολάντ Ηλιάδης, πάντως, είναι Χιμιαριώτης, ελληνόφωνος. Υπήρξε «βράχος» της άμυνας της «Φλαμουρτάρι» στα «χρυσά χρόνια» της ομάδας, διεθνής με την αλβανική εθνική ομάδα, ενώ -αν δεν κάνουμε λάθος- έκλεισε την καριέρα του στην «Παναχαΐκή». Στη φωτογραφία, ο Ρολάντ Ηλιάδης σήμερα, από συνέντευξή του σε αλβανική ιστοσελίδα, στην οποία εξέφρασε την ανησυχία του για το μέλλον της αγαπημένης του «Φλαμουρτάρι» αναπολώντας τα «χρυσά χρόνια», όταν οι παίκτες ήταν όνομα και πράγμα (φλαμουρτάρι σημαίνει σημαιοφόροι, αναφορά στην ύψωση της αλβανικής σημαίας και στην κήρυξη της ανεξαρτησίας, που έγινε στην Αυλώνα το 1912 από τον Ισμαΐλ Κεμάλι).
