Παρέλαση έκαναν οι υπουργοί στο συνέδριο του Economist, που είχε σαν θέμα τις Συμπράξεις Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα (ΣΔΙΤ). Κοινή επωδός όλων, ότι με τις ΣΔΙΤ «δίνεται μια ακόμη διέξοδος στα επενδυτικά κεφάλαια των ιδιωτών» (Αλογοσκούφης). Και μεις οι αφελείς που νομίζαμε ότι δουλειά του κράτους είναι να φροντίζει για τη γενική ευημερία και όχι να δίνει επενδυτικές διεξόδους στους καπιταλιστές! Φυσικά, όποιος επενδύει προσδοκά στο κέρδος. Που σημαίνει ότι τα έργα αυτά θα κοστίσουν περισσότερο απ’ ό,τι αν τα κατασκεύαζε το κράτος. Ουδεμία ανησυχία, όμως. Το κράτος δεν θα επιβαρυνθεί δημοσιονομικά, διότι το παραπανίσιο κέρδος θα κληθούν να το πληρώσουν τα κορόιδα, ο ελληνικός λαός.
Για να καταλάβουμε πως λειτουργεί το σύστημα, μεταφέρουμε την πρόταση που κατέθεσε δημόσια στο συνέδριο ο πρέεδρος της ΑΚΤΩΡ Δ. Κούτρας (δεξί χέρι του Μπόμπολα και συνεταίρος, εκτός των άλλων, και του περιβόητου πλέον «Δράκουλα της Τρανσυλβανίας» Φρανκ Τίμις). Μιλώντας εκ μέρους των μετόχων της «Αττικής Οδού», πρότεινε να αναλάβει η εταιρία την κατασκευή των επεκτάσεων προς Ραφήνα, Λεωφόρο Ποσειδώνος (με σήραγγα στον Υμηττό), Βουλιαγμένης και Λαυρίου, καθώς και την επέκταση της Κύμης μέχρι την εθνική οδό (το έργο ήταν στο πακέτο των ολυμπιακών και δεν έγινε γιατί δεν προλάβαιναν), με αντάλλαγμα την επιμήκυνση της σύμβασης κατά 5 έως 8 χρόνια και την άμεση αύξηση των διοδίων στο ανώτατο όριο που προβλέπεται (3 ευρώ, έναντι 2,5 που ισχύει σήμερα).
Γενναιόδωροι οι εργολάβοι, έτσι; Την πρόταση φυσικά και την έχουν μελετήσει, δεν την έκαναν για πλάκα. Αναρωτιέται κανείς πώς δείχνουν διατεθειμένοι να αναλάβουν το κόστος τόσο μεγάλων έργων, προσδοκώντας μόνο στην αύξηση του 0,5 ευρώ και στην επέκταση της σύμβασης εκμετάλλευσης μετά την πρώτη 30ετία, δηλαδή σε μελλοντικά κέρδη. Η απάντηση είναι απλή. Με ξένα κεφάλαια φτιάχνουν τα έργα και όχι με δικά τους. Οι αποικιακού τύπου συμβάσεις χρηματοδοτούνται κυρίως από τον κρατικό προϋπολογισμό και από δάνεια με την εγγύηση του ελληνικού δημοσίου. Οι εργολάβοι έχουν τη διαχείριση της κατασκευής (άρα όλες οι δυνατότητες υπερτιμολογήσεων είναι στα χέρια τους) και μετά την εκμετάλλευση του έργου.
Ο Σουφλιάς καμάρωσε και πάλι για τις συμβάσεις που ετοιμάζει για 6 μεγάλα οδικά έργα. Ομως, από το συνολικό προϋπολογισμό των περίπου 7 δισ. ευρώ το ελληνικό δημόσιο θα χρηματοδοτήσει με ζεστό χρήμα 2 δισ. ευρώ, θα εκτελέσει με δική του δαπάνη έργα ύψους 1 δισ. ευρώ, ενώ με το ξεκίνημα της σύμβασης θα εισπράττουν τα διόδια από τα λειτουργούντα τμήματα των αυτοκινητόδρομων (γύρω στο 1,5 δισ. ευρώ υπολογίζεται το κέρδος τους). Τί θα βάλουν οι εργολάβοι; Ούτε καν τα υπόλοιπα. Ενα μέρος θα είναι υπερτιμολογήσεις και ένα άλλο μέρος θα είναι δάνεια που θα τα εγγυηθεί το ελληνικό δημόσιο. Μιλάμε, δηλαδή, για γενίκευση των συμβάσεων αποικιοκρατικού τύπου, για να κονομήσουν μια χούφτα μεγαλοεργολάβοι, που ελέγχουν τα πάντα.
