Οση κι αν είναι η ύφεση, στο λαό θα φορτώσουν τα βάρη της

Ο Σταϊκούρας κατέθεσε στην Κομισιόν το επικαιροποιημένο Πρόγραμμα Σταθερότητας, στο οποίο για το 2020 «προέβλεψε» ποσοστό μεταβολής του «πραγματικού» ΑΕΠ μεταξύ -4,7% (βασικό σενάριο) και -7,9% (δυσμενές σενάριο).
 
Η Κομισιόν πέταξε στα σκουπίδια τις εκτιμήσεις που της έστειλε ο Σταϊκούρας και στις λεγόμενες εαρινές οικονομικές προβλέψεις της προβλέπει -9,7% για το 2020 (φωτογραφία). Δηλαδή, σε κάθε περίπτωση εκτιμά ότι θα ξεπεραστεί σημαντικά και το «δυσμενές» σενάριο του Σταϊκούρα, ενώ το «σενάριο βάσης» του το θεωρεί καλαμπούρι (τι άλλο θα μπορούσε να είναι, όταν η Κομισιόν υπερδιπλασιάζει την πρόβλεψη;).
 
Είχε προηγηθεί το ΔΝΤ, που είχε προβλέψει -10% στο «καλό» σενάριο και -13% στο «δυσμενές». Και ο Στουρνάρας που «προέβλεψε» κάτι μεταξύ -4% και -8%.
 
Ο Μητσοτάκης, ενημερωμένος προφανώς από τον Σταϊκούρα για το τι θα προβλέπει η εαρινή έκθεση της Κομισιόν,  είχε μιλήσει στο CNN για ύφεση -10%, αδειάζοντας μεγαλοπρεπέστατα τον υπουργό του.
 
Ενδιαμέσως, ο Σταϊκούρας δεν παρέλειψε να εκδώσει στις 2 Μάη ένα πανηγυρικό δελτίο Τύπου για να μας ενημερώσει ότι στο Δείκτη Οικονομικού Κλίματος για τον Απρίλη «η Ελλάδα σημείωσε την καλύτερη επίδοση μεταξύ όλων των χωρών της Ευρωπαϊκής Ενωσης, εμφανίζοντας τη μικρότερη πτώση»! Μας δουλεύει ο «σοβαρός» υπουργός του Μητσοτάκη.
 
Πρέπει να σημειωθεί και κάτι άλλο. Η «ανάπτυξη» για το 2019 «κούμπωσε» τελικά στο 1,9%, διαψεύδοντας τα αισιόδοξα σενάρια της κυβέρνησης ότι θα ξεπεράσει σίγουρα το 2% και μπορεί να φτάσει και το 2,3%. Αυτό σημαίνει ότι υπήρξε μείωση του ΑΕΠ το τελευταίο τρίμηνο του χρόνου. Αν αυτή συνεχίστηκε και τον Γενάρη-Φλεβάρη, τότε έχουμε απόδειξη ότι ο ελληνικός καπιταλισμός βάδιζε ήδη προς την ύφεση και η κρίση της πανδημίας απλώς επιτάχυνε δραστικά αυτή την πορεία και βέβαια βάθυνε την ύφεση διαμιάς (όχι εξελικτικά).
 
Ο Μητσοτάκης, στη συζήτηση που έγινε στη Βουλή  στις 30 Απρίλη, αρνήθηκε να κάνει οποιαδήποτε πρόβλεψη, μολονότι ο υπουργός του είχε ήδη συντάξει το αναθεωρημένο Πρόγραμμα Σταθερότητας, το οποίο τρεις μέρες αργότερα απέστειλε στην Κομισιόν. Δεν το έφτιαξε, φυσικά, την τελευταία στιγμή ο Σταϊκούρας το Πρόγραμμα Σταθερότητας, δεν είναι ατομικό δελτίο προπό του υπουργού μια τέτοια έκθεση, έχουν δουλέψει προηγουμένως οι υπηρεσίες, άρα και ο Σταϊκούρας και ο Μητσοτάκης γνώριζαν όταν έγινε η συζήτηση στη Βουλή.
 
Ο Μητσοτάκης δήλωνε άγνοια στη Βουλή, γιατί τον είχε στριμώξει ο Μπαρουφάκης! Ο μόνος που μίλησε κάπως συγκεκριμένα, χωρίς να περιοριστεί στο θέμα των ημερών, το σκάνδαλο με την τηλε-«κατάρτιση», από το οποίο είχαν γραπωθεί Τσίπρας και συριζαίοι. Ο Μπαρουφάκης, ξεκινώντας από εκτίμηση για ύφεση -10% το 2020 (καθόλου μακριά από την εκτίμηση της Κομισιόν, όπως αποδεικνύεται), έκανε διάφορους υπολογισμούς για το πόσο θα είναι το ύψος του ΑΕΠ και πόσο το έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού, προεξοφλώντας ότι θα υπάρξει νέα λιτότητα με νέους μνημονιακούς όρους («μεταπαιτούμενα» τους ονόμασε). Κατέληξε δε υποβάλλοντας μια σειρά ερωτήματα: τι δανεισμός θα υπάρξει το 2020 και το 2021, αν η κυβέρνηση σκοπεύει να μειώσει τους μισθούς στο δημόσιο και τις συντάξεις, τι θα κάνει με τον κατώτατο μισθό και τις συλλογικές συμβάσεις στον ιδιωτικό τομέα, σε τι ποσοστό του ΑΕΠ θα ανέλθει η λιτότητα, αν θα ανακεφαλαιοποιηθούν και πάλι οι τράπεζες με το δημόσιο να βάζει τα κεφάλαια και να παίρνει μετοχές.
 
Ο Μητσοτάκης απάντησε στον Μπαρουφάκη: «Αν δεν ξέρουμε πόση θα είναι η ύφεση, δεν μπορούν να απαντηθούν, κατά συνέπεια, και τα περισσότερα από τα υπόλοιπα ερωτήματα τα οποία κάνατε… Μακάρι να τα ξέραμε να μπορούσαμε να προβλέψουμε. Γι’ αυτό και δίνεται πολύ μεγάλο εύρος στην ενδεχόμενη ύφεση». Σκόπιμα απέφυγε να απαντήσει συγκεκριμένα, όμως δε διέψευσε τίποτα: ούτε την επερχόμενη λιτότητα, ούτε τις περικοπές στις συντάξεις και στους μισθούς σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, ούτε την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Ο Μπαρουφάκης (που αλαζόνας είναι, όχι όμως βλάκας), επανήλθε στη δευτερολογία του, ζητώντας από τον Μητσοτάκη, με βάση τα σενάρια για το ύψος της ύφεσης, να πει τι μέτρα θα πάρει για κάθε σενάριο. Επανέλαβε τα ερωτήματά του ρωτώντας πάνω από ποιο ποσοστό θα κοπούν συντάξεις, μισθοί κτλ.
 
Ο Μητσοτάκης στην τριτομιλία του, αφού πρώτα γύρισε στο 2015 («Γιατί εξαπατήσατε τον ελληνικό λαό τότε, λέγοντάς του ότι θα σκίσετε τα μνημόνια με έναν νόμο και με ένα άρθρο;» κτλ.), επανέλαβε αυτά που είχε πει και στη δευτερομιλία, αφήνοντας τα πάντα ανοιχτά: «Και πάλι θα πω ότι η δυνατότητα πρόβλεψης του βάθους της ύφεσης είναι μια άσκηση η οποία έχει σήμερα μόνο θεωρητικά χαρακτηριστικά. Προφανώς, άλλα είναι τα σενάρια αν η ύφεση είναι πάρα πολύ βαθιά και άλλα είναι τα σενάρια αν η ύφεση τελικά αποδειχθεί ότι δεν είναι τόσο βαθιά. Και προφανώς κι εμείς και το οικονομικό επιτελείο και οι ευρωπαϊκές υποχρεώσεις που έχουμε να καταθέτουμε μεσοπρόθεσμο προγραμματισμό λαμβάνουν υπόψη και όλες αυτές τις παραμέτρους. Εχουν όμως έναν μεγάλο, έναν εγγενή παράγοντα εσωτερικής αστάθειας».
 
Η καπιταλιστική ύφεση είναι δεδομένη, μολονότι το ακριβές βάθος της δεν μπορεί να προβλεφθεί αυτή τη στιγμή. Για τον ελληνικό καπιταλισμό υπάρχει ένα ακόμα στοιχείο αβεβαιότητας: είναι ο παρασιτικός του χαρακτήρας. Αρκεί να σκεφτούμε ότι περίπου το ένα τρίτο του ΑΕΠ συνδέεται άμεσα ή έμμεσα με τον τουρισμό! Η ύφεση είναι δεδομένη και μάλλον αποπροσανατολιστικά λειτουργεί αυτή τη στιγμή η συζήτηση για το βάθος της, πρώτον διότι λείπουν βασικές παράμετροι (εσωτερικές και διεθνείς) για οποιαδήποτε εκτίμηση και δεύτερον επειδή αυτή η συζήτηση διεξάγεται με «καθαρούς» οικονομικούς όρους, απεκδυόμενη την πιο σημαντική διάσταση του ζητήματος, την ταξική διάσταση.
 
Το μόνο ερώτημα που πρέπει να θέσουν οι εργαζόμενοι είναι: ποιος θα πληρώσει την καπιταλιστική ύφεση; Αυτό το ερώτημα έχει καθαρά ρητορικό χαρακτήρα. Η απάντηση είναι γνωστή και η συσσωρευμένη εμπειρία μεγάλη. Οι καπιταλιστές, με όπλο το κράτος τους, θα κάνουν τα πάντα, όχι μόνο για να φορτώσουν τα βάρη της κρίσης στους εργάτες και εργαζόμενους, αλλά και για να βγουν –ως τάξη- κερδισμένοι και απ’ αυτή την κρίση.
 
Την πρώτη «κρυάδα» την έχουν ήδη πάρει οι εργάτες, με τον σκληρά ταξικό χαρακτήρα των οικονομικών μέτρων της περιόδου της καραντίνας, που συνεχίζονται. Στη φάση της ύφεσης, η οποία έχει ήδη αρχίσει, τα οικονομικά μέτρα θα είναι με το ίδιο σκληρό ταξικό πρόσημο. Η διόγκωση της ανεργίας θα είναι ένα περίστροφο που οι καπιταλιστές θα βάλουν στον κρόταφο κάθε εργάτη.
 
Επειδή, λοιπόν, δεν «είμαστε όλοι μαζί» απέναντι στην κρίση (ποτέ δεν ήμασταν «όλοι μαζί»), επειδή ο Μητσοτάκης το έχει ήδη πει ότι τα αντεργατικά μέτρα ήρθαν για να μείνουν («τα όπλα τα οποία σήμερα επιστρατεύουμε στην πρώτη γραμμή του πολέμου κατά το κορωνοϊού δεν θα σιγήσουν την επόμενη ημέρα. Ολα τα εργαλεία τα οποία αναπτύσσουμε για τη θωράκιση της χώρας θα γίνουν τα μέσα για την ανοικοδόμηση του αύριο»), οφείλουμε από τώρα να χτίσουμε ένα ευρύ μέτωπο αντίστασης στην πανδημία των αντεργατικών μέτρων της κυβέρνησης του κεφαλαίου.