Την ερχόμενη βδομάδα, ο εθνικός παρελασιάρχης και διακομματικό σύμβουλο της ξενοδουλείας της Ψωροκώσταινας θα κατέβει στο λιμάνι του Πειραιά, για να λαμπρύνει με την παρουσία του το εργασιακό γκέτο της Cosco. Του το ζήτησε ο Σαμαράς και ο Παπούλιας, μαθημένος στην ξεφτίλα, δεν του χάλασε το χατίρι. Πρέπει κι αυτός, διά του πολιτειακού του ρόλου, να πλαισιώσει την καμπάνια της συγκυβέρνησης με τίτλο «Σωθήκαμε! Ερχονται οι Κινέζοι να μας αγοράσουν».
Επειδή τα δυόμισι χρόνια είναι λίγα ακόμη και για Λωτοφάγους, θυμόμαστε όλοι πολύ καλά πως δεν είναι η πρώτη φορά που «μας αγοράζουν οι Κινέζοι». Ηταν το Σεπτέμβρη του 2010, λίγους μήνες μετά το πρώτο Μνημόνιο, που έγινε δεκτός μετά βαΐων και κλάδων στην Αθήνα ο τότε κινέζος πρωθυπουργός Γουέν Τζιαμπάο. Η επίσκεψή του έδωσε το έναυσμα για ένα εμετικό ρεσιτάλ ξενοδουλείας από την κυβέρνηση Παπανδρέου. Ολα θα τα αγόραζαν οι Κινέζοι, σύμφωνα με την προπαγάνδα εκείνων των ημερών. Κρατώντας την ψυχραιμία μας, σημειώναμε τότε σε ανάλυσή μας, λίγες μέρες μετά την επίσκεψη του κινέζου πρωθυπουργού:
«Βέβαια, οι Κινέζοι, ακόμα και αν το ήθελαν, δεν θα μπορούσαν να αγοράσουν την Ελλάδα, μια χώρα-μέλος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, με ισχυρούς οικονομικούς, πολιτικούς και στρατιωτικούς δεσμούς με το ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο της Δύσης. Δεν έχει ακόμα αυτά τα “κιλά” ο κινέζικος καπιταλισμός. Ομως, και οι μπίζνες που ανακοινώθηκαν, είναι στον αέρα. Δεν αναφερόμαστε στη συμφωνία κινέζικου κράτους – ελλήνων εφοπλιστών, που αφορά μπίζνες στην Κίνα. Αυτή σίγουρα θα εφαρμοστεί. Η Κίνα θέλει να ενισχύσει τη ναυπηγική της βιομηχανία και να εξασφαλίσει τις ευνοϊκότερες συνθήκες μεταφοράς των εμπορευμάτων που εξάγει, γι’ αυτό και κλείνει τέτοιου τύπου συμφωνίες με το ελληνικό εφοπλιστικό κεφάλαιο, που θα κατασκευάζει πλοία στην Κίνα (αυτό σημαίνει ότι καταδικάζεται ακόμη περισσότερο η ναυπηγική και ναυπηγοεπισκευαστική βιομηχανία στην Ελλάδα) και για όσα απ’ αυτά θα υψώσει ελληνική σημαία, θα εισπράττει παχυλότατα φορολογικά και άλλα κίνητρα από το ελληνικό κράτος.
Αναφερόμαστε στις μπίζνες των Κινέζων στην Ελλάδα. Οι Κινέζοι θέλουν διαμετακομιστικούς σταθμούς για τα εμπο- ρεύματά τους προς την Ευρώπη, Δυτική και Ανατολική. Πριν έρθουν στην Ελλάδα, “κατέκτησαν” την ιταλική Νάπολη, επομένως καθόλου πρωτότυπο δεν είναι αυτό που συμβαίνει τώρα με την Ελλάδα. Ομως, η έκταση των επενδύσεων που θα κάνουν εξαρτάται από την έκταση της διείσδυσης των προϊόντων τους στην ευρωπαϊκή αγορά. Κι αυτό είναι που δημιουργεί την αμφιβολία. Ο Γουέν Τζιαμπάο επεδίωξε τον ελληνικό θρίαμβο, πριν δεχτεί την κρυάδα των Βρυξελλών. Τόσο στη σύνοδο κορυφής ΕΕ-Ασίας όσο και στη σύνοδο ΕΕ-Κίνας, που ακολούθησε, εκφράστηκαν με ωμό τρόπο οι απαιτήσεις των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών –πρωτίστως της Γερμανίας– προς τους κινέζους ομογάλακτούς τους για ανατίμηση του γουάν, ώστε να μη χάνουν τα ευρωπαϊκά εμπορεύματα έναντι των κινέζικων. Οσο οι Κινέζοι δεν υποχωρούν και δεν αλλάζουν την ισοτιμία του νομίσματός τους με το ευρώ και το δολάριο τόσο θα υψώνονται μπροστά τους φραγμοί με τη μορφή δασμών και ποσοστώσεων. Αν ανοίξετε την ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας των ευρωπαϊκών κοινοτήτων θα βρείτε σωρεία αποφάσεων για την επιβολή δασμών και ποσοστώσεων σε κινέζικα εμπορεύ-ματα».
Δεν χρειάζεται ν’ αλλάξουμε ούτε μία λέξη. Τα ίδια ακριβώς ισχύουν και τώρα, όσο κι αν τα παπαγαλάκια της κυβερνητικής προπαγάνδας προσπαθούν να μας πείσουν ότι τότε οι Κινέζοι δεν «μας αγόρασαν» γιατί υπήρχε αβεβαιότητα, ενώ τώρα θα «μας αγοράσουν», γιατί υπάρχει οικονομική και πολιτική σταθερότητα, χάρη στον Σαμαρά και τους κυβερνητικούς του εταίρους. Το ζήτημα δεν είναι η οικονομική και πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα, αλλά οι σχέσεις του κινέζικου ιμπεριαλισμού με τα βασικά ιμπεριαλιστικά κέντρα της Ευρώπης και την ηγέτιδα δύναμή τους, τη Γερμανία. Τα ευρωπαϊκά ιμπεριαλιστικά κέντρα έχουν τη δυνατότητα (μετά τα Μνημόνια περισσότερο από πριν) να μπλοκάρουν στρατηγικής σημασίας κινέζικες επενδύσεις σε χώρες της εξαρτημένης ευρωπαϊκής περιφέρειας, όπως η Ελλάδα.
Διαβάζοντας κανείς προσεκτικά τον ελληνικό αστικό Τύπο, μπορούσε να βρει τέτοιους υπαινιγμούς ακόμα και σε έντυπα που κατά τα άλλα στήριξαν την προπαγάνδα του Σαμαρά. «Δώστε μας λιμάνι, αεροδρόμιο και σιδηρόδρομο κι αναλαμβάνουμε την πλήρη στήριξη της ελληνικής οικονομίας». Αυτό υποτίθεται ότι είπαν οι Κινέζοι στον Σαμαρά, σύμφωνα με τα «Νέα» (17.5. 13). Αν πάρουμε τοις μετρητοίς το «ρεπορτάζ», τότε οι Κινέζοι ζήτησαν ν’ αλλάξει η Ελλάδα σφαίρα επιρροής! Γίνεται; Φυσικά και όχι. Στο ίδιο δημοσίευμα, όμως, μετά τα πανηγυρικά, διαβάσαμε ότι οι Κινέζοι ζήτησαν, εκτός των άλλων, «να βοηθήσει η ελληνική κυβέρνηση, μέσω της ελληνικής προεδρίας που αναλαμβάνει στην ΕΕ στις αρχές του 2014, να ξεπεραστούν τα ζητήματα ανταγωνισμού τα οποία θέτει η Ευρώπη για κάθε επένδυση που επιχειρεί στα γεωγραφικά της σύνορα».
Αυτό είναι το ζουμί. Και βέβαια, η εικόνα ενός Σαμαρά που θα κουνάει το δάχτυλο σε Γερμανούς, Γάλλους και σία, απαιτώντας (sic!) να αφεθούν ελεύθερες οι κινεζικές επενδύσεις στην Ευρώπη, ούτε σε επιθεωρησιακό νούμερο του Δελφινάριου δεν στέκεται.
Δεν ξέρουμε τι κινέζικες επενδύσεις θα επιτραπεί να γίνουν. Σε κάθε περίπτωση, αυτές θα είναι ληστρικές και επιθετικά αντεργατικές, όπως ήδη συμβαίνει στον Πειραιά.
