Αν αφαιρέσουμε τις ντεμέκ ποιητικές αναφορές που του έγραψε ο λογογράφος του για τις όμορφες θάλασσες (θα τρίζουν τα κόκαλα του κομμουνιστή Ναζίμ Χικμέτ) και τη μπουρδολογία περί ιστορικού κύκλου που έκλεισε και ενός νέου που θ’ ανοίξει, για να δώσουμε με λίγες λέξεις την ουσία της παραίτησης Τσίπρα θα λέγαμε ότι πέταξε λευκή πετσέτα.
Αν ο Τσίπρας αισθανόταν έστω και μια αμυδρή ελπίδα επανάκαμψης του ΣΥΡΙΖΑ υπό την ηγεσία του, δεν υπήρχε περίπτωση να φύγει. Αυτό φάνηκε καθαρά σε όλες τις δηλώσεις και τις κινήσεις που έκανε μετά τη συντριπτική ήττα της 21ης του Μάη. Το πάλεψε επί ένα μήνα, τα πήρε όλα πάνω του, αλλά δεν κατάφερε να κλείσει την ψαλίδα, όπως μεταξύ ευρωεκλογών και βουλευτικών του 2019. Στις 25 Ιούνη του 2023 η ψαλίδα άνοιξε πάρα πολύ, καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε το 21% των ψήφων που είχε πάρει στις 21 Μάη.
Λογικά, ο Τσίπρας έπρεπε να παραιτηθεί από το ίδιο βράδυ. Η ήττα ήταν όλη δικιά του, καθώς –όπως είπαμε- τα είχε πάρει όλα πάνω του, παραμερίζοντας τα παλιά στελέχη και αντικαθιστώντας τα στην κεντρική εκλογική επιτροπή από έναν αχταρμά που περιλάμβανε ακόμα και πανελίστριες πρωινάδικων. Δεν το έκανε. Αντίθετα, προανήγγειλε ότι θα είναι και πάλι υποψήφιος για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ.
Από Δευτέρα εξαφανίστηκε και άφησε τα ορφανά του να γυρίζουν στα ραδιοκάναλα και να λένε πως «ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο Τσίπρας» και άλλα τέτοια… ηρωικά και πένθιμα. Δεν τους έκανε καν ένα νεύμα να μην εκτίθενται γιατί ο ίδιος προβληματίζεται. Και σήμερα εμφανίστηκε αιφνιδιαστικά στην Κουμουνδούρου, αφού πρώτα φρόντισε να κλείσει το Ζάππειο, και μοίρασε εγκεφαλικά σε κάτι Ζαχαριάδηδες και Βασιλειάδηδες που είχαν φτάσει το χατζηαβατισμό σε ασύλληπτα ύψη, γλείφοντας ολημερίς τον πολυχρονεμένο πασά Αλέξη που «ξεκουραζόταν».
Οχι πως μας νοιάζει επειδή έγιναν ρόμπες τα τσιπράκια, αλλά πρέπει να τις σημειώνουμε αυτές τις εκδηλώσεις πολιτικής τσογλανιάς, γιατί αυτοί οι τύποι μας έχουν πρήξει με το δήθεν δημοκρατισμό τους.
Ο Τσίπρας και οι άνθρωποι που συμβουλεύτηκε κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι δεν έχει ελπίδα. Πέταξαν, λοιπόν, λευκή πετσέτα για να μη φάει ο «πυγμάχος» τους περισσότερο ξύλο. Την ώρα που ο Βασιλειάδης έγλειφε από τα ραδιοκάναλα και ο δυστυχής Τεμπονέρας, που «ψήλωσε» ξαφνικά ελέω Τσίπρα, κατέθετε… στρατηγικά σχέδια για συνεργασία με το ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ στις τοπικές εκλογές, ο αρχηγός τους έπαιρνε την απόφαση να την κάνει, αφήνοντάς τους στα κρύα του λουτρού.
Η τελευταία (προς το παρόν, γιατί με δαύτους ποτέ δεν ξέρεις) πολιτική δήλωση του Τσίπρα ήταν η έκφραση «περηφάνιας» για την κυβερνητική θητεία του ΣΥΡΙΖΑ! Περηφάνια για τη μνημειώδη εξαπάτηση του ελληνικού λαού και την ευθυγράμμιση με τη μνημονιακή πολιτική που υποτίθεται ότι θα καταργούσαν.
Μας δίνει έτσι την ευκαιρία να θυμίσουμε πως αυτός ο εσμός των αχόρταγων εξουσιαστών, με τον Τσίπρα ως frontman, που εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία της πολιτικής κρίσης για να καθήσουν στο σβέρκο του ελληνικού λαού και να υπηρετήσουν με φανατισμό τις πιο επιθετικές διαθέσεις του ξένου και ντόπιου κεφάλαιου, μαγάρισαν τις λέξεις Αριστερά και αριστερός, που βρίσκονταν ψηλά στη χώρα μας, ακόμα και στη συνείδηση των έντιμων δεξιών.
Προσέξτε πολιτική τσογλανιά: «Δηλώνω και σήμερα, αυτή τη σημαντική μέρα για μένα, περήφανος για όσα πετύχαμε. Για την έξοδο από τα μνημόνια και τη ρύθμιση του χρέους. Για την επούλωση των τραυμάτων της κοινωνίας και της οικονομίας. Για τη διεθνή εικόνα της Ελλάδας που αποκαταστήσαμε. Και βέβαια για την ιστορική Συμφωνία των Πρεσπών. Αυτό το έργο είναι δικό σας και δικό μας. Δεν μπορεί κανείς να μας το πάρει». Aκόμα και τώρα, που αποχωρεί ντροπιασμένος, προκαλεί. Μας προκαλεί όλες και όλους, αλλά περισσότερο προκαλεί όσες και όσους κάποια στιγμή τον πίστεψαν και τον ψήφισαν.
Πώς προδιαγράφεται η κατάσταση στον ΣΥΡΙΖΑ; Αυτοί θα σφαχτούν κι εμείς θα διασκεδάζουμε. Κάποια στιγμή, βέβαια, θα βγάλουν διάδοχο του Τσίπρα, άντρα ή γυναίκα. Κι ο Τσίπρας με τους δικούς του θα θελήσει να καθορίσει τις εσωκομματικές εξελίξεις. Σε πρώτη φάση δε θα είναι και τόσο δύσκολο, γιατί μπορεί οι «ομπρελάδες» να είναι εξπέρ στην ίντριγκα, όμως και τα τσιπράκια δεν πάνε πίσω και κυρίως ελέγχουν το 80% του κομματικού εκλογικού σώματος. Ομως, κριτήριο για τη νέα ηγεσία θα είναι η κάλπη. Οι τοπικές του Οκτώβρη δεν τους ενδιαφέρουν, όμως μέχρι τις ευρωεκλογές του Μάη 2024 απομένουν μόλις έντεκα μήνες, χρόνος εξαιρετικά μικρός υπό τις παρούσες περιστάσεις για τον/την νέο/α αρχηγό.
Υπάρχει περίπτωση ο Τσίπρας να θέλει να το παίξει Κιγκινάτος, ποντάροντας στη γρήγορη φθορά του/της διαδόχου του, ώστε να πάνε στη συνέχεια οι πατρίκιοι του κόμματος και να του ζητήσουν να επανέλθει ως σωτήρας; Γιατί όχι; Εχουν όριο οι αδίστακτοι εξουσιομανείς καριερίστες;
Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να ανακάμψει ή θα τελειώσει και θα ξαναφουσκώσει το ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ; Και το ένα μπορεί να γίνει και το άλλο. Αν αρχίσουμε κι εμείς τη σεναριολογία, θα παγιδευτούμε και θα ξεστρατίσουμε από την ουσία. Ποια είναι η ουσία; Πως έχουμε να κάνουμε με ανακατατάξεις στο αστικό πολιτικό σύστημα εξουσίας, που αφορούν μόνο το συσχετισμό δύναμης ανάμεσα στους πόλους του και όχι την ασκούμενη πολιτική, η οποία άλλωστε έρχεται «πακέτο» από τις Βρυξέλλες.
Δεν είναι η πρώτη φορά που συνέβη κάτι τέτοιο. Οταν ο Καραμανλής (ο Α’) παράτησε τη ΝΔ για να γίνει πρόεδρος της Δημοκρατίας, η ΝΔ άλλαζε αρχηγούς σαν τα πουκάμισα (Ράλλης, Αβέρωφ, Μητσοτάκης) και ξαναείδε κυβερνητική εξουσία μετά από οχτώ χρόνια. Χάρη στην προκλητικότητα και την επιθετικότητα του Μητσοτάκη (του Α’), η ΝΔ έχασε προτού ολοκληρώσει τετραετία. Ξανάλλαξε αρχηγούς (Εβερτ και Καραμανλής ο Β’), για να επανέλθει στην εξουσία μετά από έντεκα χρόνια. Αντίστοιχα, το ΠΑΣΟΚ του Γιωργάκη «στούκαρε» πάνω στην κρίση κι άρχισε κι αυτό ν’ αλλάζει αρχηγούς σαν τα πουκάμισα (ΓΑΠ, Βενιζέλος, Φώφη). Του πήρε έντεκα χρόνια για να ξαναπιάσει διψήφιο εκλογικό νούμερο.
Αυτό που έχει σημασία είναι πως όλα αυτά τα χρόνια, με κόμματα να ανεβοκατεβαίνουν στην κυβέρνηση και με αρχηγούς να έρχονται και να παρέρχονται, η εφαρμοζόμενη πολιτική παρέμεινε σταθερή στη ρότα της συντηρητικής ανασυγκρότησης του ελληνικού καπιταλισμού, που ολοκληρώθηκε κατά τη μνημονιακή δεκαετία. Αυτή τη δεκαετία έγιναν σημαντικές ανακατατάξεις στο κομματικό σύστημα. Ο ΣΥΡΙΖΑ αντικατέστησε το ΠΑΣΟΚ, ο Καμμένος (!) έγινε αρχηγός κόμματος, υπουργός και συγκυβερνήτης, ο κυρ-Φώτης ο Κουβέλης έφτασε να πιάσει εκλογικά ποσοστά που δεν τα είχε ποτέ ονειρευτεί η «ανανεωτική Αριστερά», μπήκε στη Βουλή ο Λεβέντης με τη Μεγαλοοικονόμου, ένας άλλος έφτιαξε κόμμα-τηλεοπτική εκπομπή κτλ.
Είτε ο ΣΥΡΙΖΑ ανακάμψει είτε συνεχιστεί η συρρίκνωσή του και το ανάλογο φούσκωμα του ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ, το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο. Γι’ αυτά, όμως, θα έχουμε την ευκαιρία να μιλήσουμε συν τω χρόνω. Τώρα, ας επικεντρώσουμε την προσοχή μας στην πολιτική και όχι στα πρόσωπα και στα κόμματα.
ΥΓ. Στην πραγματική Αριστερά, την κομμουνιστική Αριστερά, οι ηγέτες δεν ήταν κατασκευάσματα από ίματζ μέικερ σερβιριζόμενα σε συσκευασία μιντιακής κατανάλωσης. Και οι ηγεσίες ήταν συλλογικές. Γι’ αυτό και οι ηγέτες ήταν ηγέτες για μεγάλους ιστορικούς κύκλους, στη νομιμότητα ή στην παρανομία, ελεύθεροι ή στη φυλακή ή στην εξορία. Ηταν ο Στάλιν, ο Τέλμαν, ο Ζαχαριάδης, ο Γκράμσι, ο Καρλ και η Ρόζα, ο Μπιερούτ, ο Ράκοσι. Ηταν ηγέτες της εργατικής τάξης, όχι τσουτσέκια και ντελίβερι μπόι της κεφαλαιοκρατίας.
