«Γενεές δεκατέσσερις» πέρασε η Ελίζα Βόζεμπεργκ, επικεφαλής των ευρωβουλευτών της ΝΔ (α, ρε Βαγγέλα, τι σου ‘μελλε να πάθεις!), την Μαρία Καρυστιανού. Ούτε λίγο ούτε πολύ την κατηγόρησε ότι πηγαίνει στις Βρυξέλλες καθοδηγούμενη από τον συριζαίο Κώστα Αρβανίτη και πως χρησιμοποιεί το έγκλημα των Τεμπών για να χτίσει πολιτική καριέρα. Ισχυρίστηκε ότι είχαν και συνάντηση οι δυο τους: «Μου είπε ότι δεν εμπιστεύεται την ελληνική Δικαιοσύνη διότι δεν είναι κατηγορούμενος ο Κώστας Καραμανλής. Της απάντησα ότι δεν είναι δική σας αρμοδιότητα, ούτε δικαίωμά σας να το λέτε διότι κανείς δεν έφερε τον Κώστα Καραμανλή ως κατηγορούμενο για αξιόποινες πράξεις. Ούτε μπορεί μια πολιτική προσωπικότητα που ανέλαβε από την πρώτη στιγμή την πολιτική ευθύνη να ελέγχεται από έναν ιδιώτη».
Ωπα, εδώ είμαστε: ο πολίτης γίνεται «ιδιώτης» και ο υπουργός αναγορεύτηκε σε ιερό πρόσωπο, το οποίο ο «ιδιώτης» δεν δικαιούται να ελέγχει! Η επιτομή της δικτατορίας, όπως αντιλαμβάνεστε. Μια έμπειρη δικηγόρος, όπως η Βόζεμπεργκ, αυτά τα παίζει στα δάχτυλα. Και τον λόγο τον χειρίζεται μια χαρά, ώστε να μην μπορεί να της καταλογίσει κανείς λεκτικό ολίσθημα σε ένα τόσο θεμελιώδες για την αστική δημοκρατία θέμα.
Η εξήγηση γι’ αυτή την έκρηξη αυταρχισμού και το δικτατορικό credo είναι απλή: η Βόζεμπεργκ προσπαθεί να προστατέψει -όσο μπορεί- τον Τζιτζικώστα που θα περάσει από ακρόαση στο Ευρωκοινοβούλιο και θα ρωτηθεί για το σιδηροδρομικό δίκτυο και για το έγκλημα των Τεμπών. Νομίζουμε πως δεν ανησυχεί για την έγκριση της εκλογής του, αλλά ανησυχεί μήπως φάει τόσο «ξύλο» που βγει αγνώριστος από την εκλογή του. Προσπαθεί, λοιπόν, να ενεργοποιήσει σκληρούς δεξιούς ευρωβουλευτές σε μια κατεύθυνση απαξίωσης της Καρυστιανού, ώστε να ελαφρύνει τη θέση του Τζιτζικώστα.
Ξεχνάει, όμως, το ουσιώδες, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά το εσωτερικό μέτωπο: η Καρυστιανού είναι μια μάνα που έχασε το παιδί της και αυτή (η Βόζεμπεργκ) είναι βουλευτίνα και υπερασπίστρια μιας κυβέρνησης, από την εγκληματική πολιτική της οποίας δολοφονήθηκε το παιδί της Καρυστιανού μαζί με δεκάδες άλλα παιδιά. Αυτή η εξίσωση δεν αλλάζει με τίποτα και έχει ήδη εγγραφεί βαθιά στη λαϊκή συνείδηση στην Ελλάδα, χωρίς να έχει καμιά σημασία αν κάποιος/α συμπαθεί ή όχι την Καρυστιανού. Επομένως, για τη Βόζεμπεργκ ισχύει η ρήση «όσο πιο πολύ μιλάς τόσο επιβαρύνεις τη θέση σου και τη θέση της κυβέρνησής σου».
Και επιστράτευση ψέματος
Προσπαθώντας να εκθέσει (αν όχι να συκοφαντήσει) την Καρυστιανού, η Βόζεμπεργκ μπέρδεψε την αστική πολιτική με τα ποινικά δικαστήρια, όπου συχνά ακούγονται «φίδια» από τους υπερασπιστές και τους «ποινικούς» πελάτες τους. Κατηγόρησε τους συγγενείς των θυμάτων του εγκλήματος στα Τέμπη ότι κωλυσιεργούν και καθυστερούν τη δίκη: «Η ΝΔ έφερε τροπολογία ώστε να ξεκινήσει έναν χρόνο μετά την τραγωδία. Αυτό δεν συμβαίνει διότι οι συγγενείς θέλουν να ανευρίσκουν άλλες αιτίες, λένε ότι τα ευρήματα δεν είναι επαρκή και καθυστερούν με δική τους ευθύνη. Δεν θέλουν να κλείσει ο φάκελος».
Και να ήθελαν οι συγγενείς των θυμάτων να καθυστερήσουν τη δίκη, ελάχιστες δυνατότητες έχουν. Ο αστικός δικαστικός μηχανισμός έχει και το μαχαίρι και το πεπόνι και μπορεί πολύ γρήγορα να ξεπεράσει τα όποια δικονομικά εμπόδια θέτει οποιαδήποτε από τις εμπλεκόμενες πλευρές. Βγήκε ο Φλωρίδης και δήλωσε ότι η δίκη θα αρχίσει το φθινόπωρο. Πώς το ήξερε; Πήρε τους δικαστικούς που χειρίζονται την υπόθεση τηλέφωνο και του το είπαν; Δεν ξέρουμε το παρασκήνιο, ξέρουμε όμως πως αυτή ήταν μια χοντροκομμένη παρέμβαση του αρμόδιου υπουργού στη λεγόμενη ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης. Οταν ο υπουργός προεξοφλεί το χρόνο έναρξης μιας σημαντικής δίκης, δεν κάνει τίποτ’ άλλο από το να διατάζει τους δικαστικούς να κλείσουν άμεσα την ανάκριση και να στείλουν την υπόθεση στο ακροατήριο. Για ποιο λόγο; Για να κλείσει δικαστικά η υπόθεση με απαλλαγή των κυβερνητικών στελεχών και να μη φτάσουμε να γίνεται αυτή η δίκη με βουλευτικές εκλογές στον ορίζοντα.
Η ανάκριση, όμως, είναι ακόμα σε εξέλιξη. Ο εφέτης ειδικός ανακριτής έχει παραγγείλει κρίσιμη πραγματογνωμοσύνη, που ακόμα δεν έχει ολοκληρωθεί. Πώς, λοιπόν, έρχεται η Βόζεμπεργκ και λέει ότι κωλυσιεργούν οι συγγενείς; Εκτός αν χτυπάει το σαμάρι για να μη χτυπήσει το γάιδαρο. Αν κατηγορεί τον εφέτη ειδικό ανακριτή ότι δεν κάνει καλά τη δουλειά του και απευθύνει τις κατηγορίες στους συγγενείς. Εμείς δεν έχουμε άποψη για τον τρόπο που κινείται η ανάκριση, όμως η βιασύνη της κυβέρνησης για την ολοκλήρωσή της φανερώνει φόβο. Τι λόγο έχει να φοβάται η κυβέρνηση Μητσοτάκη; Ελα μου ντε…
Τελειωμένος ο Κούλης για το Συγκρότημα
Μια ολόκληρη σελίδα στο «Βήμα της Κυριακής» χρειάστηκε ο Αντώνης Καρακούσης για να μιλήσει για τα εκδοτικά και «παρακρατικά» συστήματα που κάνουν τη βρόμικη δουλειά των κυβερνήσεων. Θυμήθηκε τον «αυριανισμό», θυμήθηκε τους Γρυλλάκηδες και τους Μαυρίκηδες του πατέρα Μητσοτάκη και τον εφοπλιστή Αριστείδη Αλαφούζο που αποκάλυψε την επιταγή των δύο εκατ. δολαρίων που είχε δώσει στον πατέρα Μητσοτάκη, θυμήθηκε τον ανιψιό Γρηγόρη Δημητριάδη και το δίκτυο παρακολουθήσεων και υποκλοπών του υιού Μητσοτάκη, για να καταλήξει στα εξής, που αφορούν τη σημερινή κυβέρνηση και το δίκτυο των υποστηρικτών της (η έμφαση δική μας):
«Παράλληλα το δίκτυο φίλων και υποστηρικτών ενισχύθηκε, τα μέλη του πολλαπλασιάστηκαν και οι συνεπέστεροι των προπαγανδιστών του κ. Μητσοτάκη απήλαυσαν χρήμα και δυνατότητες. Ενας ευρύς κύκλος φίλιων δυνάμεων, ιδιοκτήτες μικρών και μεγάλων μέσων ενημέρωσης, έλυσαν χρόνια προβλήματα, άλλοι έχτισαν καριέρες που ούτε φαντάζονταν και ορισμένοι είδαν τις περιουσίες τους να εκτινάσσονται στα ύψη από τις συνεπείς και αδιατάρακτες μήνα-μήνα χορηγίες κρατικών και ιδιωτικών επιχειρηματικών σχημάτων, επίσης συνδεδεμένων με το δίκτυο φίλων και υποστηρικτών».
Ο Καρακούσης δεν είναι χτεσινός. Εχει περάσει από ψηλά πόστα στον αστικό Τύπο. Δεκατέσσερα χρόνια στην «Καθημερινή» σε όλα τα πόστα της ιεραρχίας. Τα τελευταία είκοσι χρόνια στο Συγκρότημα Λαμπράκη (νυν Συγκρότημα Μαρινάκη), επίσης σε όλα τα πόστα της ιεραρχίας. Ξέρει τι λέει, έστω κι αν δεν λέει ονόματα. Δεν μας λέει, βέβαια, κάτι που δεν ξέρουμε, όμως ο σκληρός χαρακτήρας του ολοσέλιδου άρθρου του είναι ένα ακόμα δείγμα του ότι ο Κούλης Μητσοτάκης θεωρείται τελειωμένος από το Συγκρότημα Μαρινάκη. Και προειδοποιούνται αυτοί που «απήλαυσαν χρήμα και δυνατότητες» να μαζευτούν, γιατί μπορεί να ακολουθήσουν και ονόματα και στοιχεία.
Και λογοπαίγνια ο Στεφούλης
Αν χάσω στην κάλπη θα παραμείνω στον ΣΥΡΙΖΑ, δήλωσε ο ΣτέΚας. Ναι, αλλά δε θα χάσει στην κάλπη, γιατί δε θα είναι υποψήφιος. Οπότε; Κόμμα με έδρα τον Ταύρο. Γιατί, όμως, προσπαθεί να κοροϊδέψει με τόσο χαζά λογοπαίγνια τους συριζαίους;
Πέφτει κοντά στο Πεκίνο η Ρώμη;
«Ηθελα να αναφερθώ στη μεγάλη πορεία του Μάο, που έμεινε στην ιστορία ως επικό κατόρθωμα μέσα σε έναν εμφύλιο και έναντι υπέρτερων δυνάμεων, αλλά εν τη ρύμη του λόγου μου έκανα το λεκτικό σφάλμα», δικαιολογήθηκε ο οπαδός του Κασσελάκη, Θανάσης Οικονόμου που παρομοίασε την πορεία του Κασσελάκη «προς το λαό» με «πορεία στη Ρώμη». Καλά τώρα. Λες και η Ρώμη είναι κάπου κοντά στο Πεκίνο, ο Μουσολίνι είναι… κοντά στον Μάο Τσετούνγκ και οι μελανοχίτωνές του… κοντά στο ΚΚ Κίνας και τον Λαϊκό Στρατό, ώστε να τους μπερδεύει κανένας «εν τη ρύμη του λόγου» του.
Με τη δικαιολογία που επιστράτευσε ο Οικονόμου εξέθεσε «θανάσιμα» τον φίλο του Γιώργο Παπαχρήστο, που προσπάθησε να τον υπερασπιστεί από τη στήλη του στα «Νέα» χτες, γράφοντας ότι πορεία στη Ρώμη δεν έκανε μόνο ο Μουσολίνι με τους φασίστες του, αλλά έκαναν και ο Γκαριμπάλντι, ο Καίσαρας και ο Αννίβας. Φαίνεται, όμως, πως ο Θανάσης δε διαβάζει τον φίλο του, ώστε να αντλήσει τη σωστή επιχειρηματολογία και να υποστηρίξει ότι εννοούσε τον… Γκαριμπάλντι. Αλλά και συ, ρε Παπαχρήστο, αφού τον ξέρεις, πάρ’ τον στο τηλέφωνο και κάν’ του λίγο φροντιστήριο, μην τον αφήνεις να σε εκθέτει.
Κούρασες, κάνε κάτι εντυπωσιακό
Και μιας που βρισκόμαστε στο χώρο των Στεφανουά, να δώσουμε μια συμβουλή στον πρόεδρο ΣτέΚας: μεγάλε (λέμε τώρα), δεν ξέρουμε αν το κατάλαβες, αλλά κούρασες. Κανένας πια δεν ασχολείται με την πάρτη σου. Διώξε τον Αρούλη, που σε συμβούλεψε να γυρίζεις στις καφετέριες της επαρχίας και να παριστάνεις τον Βασιλάκη Καΐλα με το κασσελάκι του λουστράκου, και πάρ’ το πάνω σου. Κάνε κάτι εντυπωσιακό, μπας και ξαναμαζέψεις το κατακουρασμένο και διασκορπισμένο κοπάδι. Δεν ξέρουμε τι, αλλά αν το πάρεις απόφαση, κάτι θα βρεις. Κάτι πραγματικά εντυπωσιακό που να έχει μέσα και Τάιλερ και Φρόξι. Αν συνεχίσεις σαν λουστράκος Βασιλάκης, θα ψάχνεις «κουκιά» και δε θα βρίσκεις ούτε για δείγμα. Ούτε για το νέο κόμμα που ετοιμάζεις.
Mε το καλό
Βαρυσήμαντη δήλωση on camera έκανε η πρώην υφυπουργός και πρώην υπουργός Δόμνα: «Είμαι πολύ χαρούμενη με την πρόταση γάμου. Παντρεύομαι, δεν ξέρω πότε, απλά είπα “ναι”. Δεν έχω ξεκινήσει καμία προετοιμασία ακόμη και με ρωτάνε οι φίλες μου πότε θα πάμε για μπατσελορέτ». Εμείς τι να πούμε; Με το καλό, βίον ανθόσπαρτον και καλούς απογόνους. Θα κερδίσει η (αστική) πολιτική.
