Ο επιθεωρητισμός δεν θα περάσει! Αυτό ήταν το μήνυμα που έστειλαν σήμερα, Τετάρτη 15 Φλεβάρη, χιλιάδες εκπαιδευτικοί της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στη θεούσα και άκρως νεοφιλελεύθερη υπουργό Παιδείας Κεραμέως, στην μεγαλύτερη εκπαιδευτική συγκέντρωση των τελευταίων ετών.
Στο πλευρό των εκπαιδευτικών διαδήλωσαν καλλιτέχνες, σπουδαστές δραματικών σχολών αλλά και πολλοί αλληλέγγυοι που έχουν αντιληφθεί ότι πίσω από τις λέξεις «αξιολόγηση», «αναβάθμιση» και «επιμόρφωση» κρύβεται ένα σχολείο επιχείρηση, στα πρότυπα της ΕΕ και του ΟΟΣΑ.
Κατά καιρούς, μέσω της ΚΟΝΤΡΑ-eksegersi.gr, έχουμε αναλύσει διεξοδικά τις προθέσεις της υπουργού κολλεγίων και ιδιωτικής εκπαίδευσης και έχουμε αναδείξει το μίσος που την διακατέχει για τη δημόσια εκπαίδευση και τον έρωτά της για το θεσμό του επιθεωρητή. Προσπαθεί, μετά μανίας, να διαλύσει το δημόσιο σχολείο προς όφελος του κεφαλαίου και των σχολαρχών. Οι εκπαιδευτικοί και οι γονείς το έχουν καταλάβει όμως και η χθεσινή μεγαλειώδης πορεία ήταν η απόδειξη.
Φυσικά, δεν μας κάνουν εντύπωση και οι πρόσφατες δηλώσεις Κεραμέως, ότι σκοπεύει να προσφύγει στη δικαιοσύνη για να ακυρώσει την απεργία-αποχή από την διαδικασία της αξιολόγησης. Κάθε φορά που βρίσκεται κολλημένη στον τοίχο από το εκπαιδευτικό κίνημα προσφεύγει στην αστική δικαιοσύνη που μόνο ανεξάρτητη δεν είναι.
Χαρακτηριστική ήταν και η στιγμή που όταν το κυρίως σώμα της πορείας περνούσε έξω από το υπό κατάληψη θέατρο REX, επί της οδού Πανεπιστημίου, καλλιτέχνες και εκπαιδευτικοί έδωσαν ο ένας στον άλλο δύναμη για συνέχιση του δίκαιου αγώνα που δίνει ο κάθε κλάδος.
Επίσης, χαρακτηριστικό δείγμα της αλληλεγγύης που δείχνουν οι γονείς στον δίκαιο αγώνα των εκπαιδευτικών είναι και η επιστολή στήριξης της Eνωσης Γονέων και Κηδεμόνων Aνω Λιοσίων και Φυλής. Την παραθέτουμε αυτούσια:
Επιστολή στήριξης της Eνωσης Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων Aνω Λιοσίων και Φυλής
Δάσκαλε μη μασάς !!! ΟΧΙ ΣΤΟ ΝΕΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ ΤΗΣ ΗΜΙΜΑΘΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ! ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ!
Το Γονεϊκό Κίνημα εδώ και πάρα πολύ καιρό είχε επισημάνει ότι η αξιολόγηση αποτελεί βασικό εργαλείο για την εφαρμογή του νέου αυτόνομου αποκεντρωμένου σχολείου, το οποίο δεν έχει καμιά σχέση με τις πραγματικές μορφωτικές ανάγκες των παιδιών μας και τα δικαιώματα των εκπαιδευτικών.
Δεν έχει καμία σχέση με την ανάγκη για ένα ενιαίο σχολείο, βασικό, υποχρεωτικό για όλα τα παιδιά, αποκλειστικά δημόσιο και δωρεάν. Δεν θέλουν ούτε έναν τέτοιο εκπαιδευτικό, ούτε ένα τέτοιο σχολείο. Θέλουν το «σχολείο ΑΕ» και το δάσκαλο σκυφτό. Αυτό υπηρετεί το μαστίγιο της αξιολόγησης και το καρότο της «καινοτομίας» και των προγραμμάτων.
Δεν τους έπιασε ξαφνικά ο πόνος και το ενδιαφέρον για τα παιδιά μας και το σχολείο.
Η Αξιολόγηση του εκπαιδευτικού δεν έχει καμία σχέση με την ανάγκη να γίνει ο εκπαιδευτικός καλύτερος, επιστημονικά πληρέστερος, πιο ικανός στο να μορφώνει ολόπλευρα τα παιδιά.
Oταν Κυβέρνηση, ΕΕ, ΟΟΣΑ κ.α λένε ότι κάτι πρέπει να αλλάξει σίγουρα δεν έχουν στο μυαλό τους το καλό των παιδιών μας, του σχολείου και των εκπαιδευτικών.
Η σχεδιαζόμενη αξιολόγηση δεν έχει καμία σχέση με την πραγματική ανάγκη και απαίτηση για στήριξη της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Βάζει στο απυρόβλητο το τι δεν κάνει το κεντρικό κράτος σε δαπάνες, σε κτηριακές υποδομές, σε βιβλία, σε συγκροτημένη επιμόρφωση των εκπαιδευτικών, σε μόνιμους διορισμούς, σε στελέχωση των υποστηρικτικών δομών διάγνωσης και την ειδική αγωγή κλπ. Στην πραγματικότητα δεν θα αξιολογείται το αν ο εκπαιδευτικός βοηθά τους μαθητές να κατακτήσουν τις βασικές έννοιες των επιστημών και να εμβαθύνουν σε αυτές. «Καλός» εκπαιδευτικός για το Υπουργείο θα είναι αυτός που «κυνηγά» χορηγούς, διαχωρίζει του μαθητές του, καλλιεργεί λογικές επιχειρηματικότητας, εθελοντισμού, και πάνω από όλα… δεν φέρνει αντιρρήσεις.
Για εμάς τους Γονείς, τους εργαζόμενους προβλήματα του σχολείου σημαίνει ανικανοποίητη κοινωνική ανάγκη για πραγματική μόρφωση, για δουλειά, για ζωή με δικαιώματα.
Γιατί τα παιδιά μας καταλαβαίνουν αυτό που γνωρίζουμε κι εμείς:
Δάσκαλος δεν είναι αυτός μόνο που σου μαθαίνει να γράφεις, να διαβάζεις και να λογαριάζεις. Δάσκαλος είναι αυτός που σου ανοίγει δρόμους να σκέφτεσαι, να ονειρεύεσαι, να ξεχωρίζεις το δίκιο απ’ το άδικο, να διεκδικείς! Που νοιάζεται αν έχει φαΐ στο τραπέζι μας, ρεύμα και θέρμανση στο σπίτι μας. Που βλέπει στα μάτια των παιδιών μας αν είναι όλα καλά στο σπίτι μας. Που νοιώθει τα παιδιά μας, «παιδιά του»…
Κι εσύ δάσκαλε μας στάθηκες στα δύσκολα, κι έκανες ό,τι περνούσε από το χέρι σου «να μη μείνουν τα παιδιά μας πίσω». Που προσπαθούσες η μικρή ή η μεγαλύτερη οθόνη να θυμίζει λίγο τη σχολική μας τάξη. Που ξενυχτούσες για να διορθώσεις ασκήσεις από σκοτεινές φωτογραφίες κι έστυβες το μυαλό σου να βρεις τρόπο ΟΛΑ τα παιδιά της τάξης να κάνουν μάθημα, με ή χωρίς webex.
Γι αυτό και σήμερα και αύριο θα είμαι στο πλάι σου, στον αγώνα που δίνεις για να έχουν όλα τα παιδιά -μαζί και τα δικά μου- το σχολείο που τους αξίζει.
Σμίλεψε πάλι, δάσκαλε , ψυχές!
Κι ότι σ’ απόμεινε ακόμη στη ζωή σου,
Μην τ’ αρνηθείς! Θυσίασε το ως τη στερνή πνοή σου!
Χτισ’ το παλάτι, δάσκαλε σοφέ!
Κι αν λίγη δύναμη μεσ’ το κορμί σου μένει,
Μην κουρασθείς. Είν’ η ψυχή σου ατσαλωμένη.
Θέμελα βάλε τώρα πιο βαθειά,
Ο πόλεμος να μη μπορεί να τα γκρεμίσει.
Σκάψε βαθειά. Τι κι’ αν πολλοί σ’ έχουνε λησμονήσει;
Θα θυμηθούνε κάποτε κι αυτοί
Τα βάρη που κρατάς σαν Ατλαντας στην πλάτη,
Υπομονή! Χτίζε, σοφέ, της κοινωνίας το παλάτι !
Κωστής Παλαμάς
