Πιο ταιριαστή φυλλάδα για να δώσει συνέντευξη ο Nick Cave δε θα μπορούσε να βρει. Ξέρετε, απ’ αυτές που παίρνουν λίγη δεξιά νεοφιλελεύθερη ατζέντα, λίγη «ελευθερία του λόγου», λίγη «ελεύθερη σκέψη» και μερικά «δικαιώματα», έτσι γενικά κι αόριστα, τα βάζουν στο μπλέντερ και βγάζουν έναν πολύ ωραίο εμετικό χυλό, τύπου Πορτοσάλτε ή Θεοδωράκη (όχι του Μίκη, του άλλου απ’ το Ποτάμι). Ακριβώς όπως κάνει ο Nick Cave, δηλαδή.
Για όσους έχετε αναπτύξει ανθεκτικότητα στο παραπάνω μίγμα, παρακάτω ολόκληρη η συνέντευξη στο “The Reason Interview” (απ’ την αρχή έχει μαργαριτάρια, αλλά το καλό αρχίζει απ’ το 38:00 περίπου):
Για τους υπόλοιπους, που δεν έχουν τ’ άντερα για τόση φιλελέ παπαριά, σταχυολογούμε μερικά ενδεικτικά αποσπάσματα και τ’ αφήνουμε ψιλό-ασχολίαστα, παραθέτοντας στη συνέχεια την απάντηση του Roger Waters.
Με αφορμή, λοιπόν, τον αντι-σημιτισμό, το πόσο αντί-αντι-σημίτης είναι και θέλοντας να εξηγήσει την τόσο ιδιαίτερη σχέση του με το Ισραήλ, ο Nick Cave εξήγησε πώς άρχισε να ενδιαφέρεται για το Ισραήλ ως έφηβος, αφού μεγάλωσε σε εβραϊκές περιοχές στη Μελβούρνη:
«Ημουν περιτριγυρισμένος από Εβραίους. Ηξερα πάρα πολλούς Εβραίους. Η πρώτη μου κοπέλα, για τρία χρόνια ήταν Εβραία. Απλώς έχω μια σχέση με τους Εβραίους, οπότε είναι κάτι προσωπικό.
Και υπάρχει και το βιβλικό στοιχείο. Ημουν γοητευμένος από τη Βίβλο ως νέος και όταν έφυγα απ’ την Αυστραλία, δεν ήταν για να πάω στην Αγγλία, ούτε καν στην Αμερική. Ηθελα να πάω στο Ισραήλ. Γιατί εκεί είναι που συνέβησαν όλα αυτά.
Εκεί είναι που θα μπορούσα να σταθώ στη θάλασσα της Γαλιλαίας. Μπορούσα να πάω εκεί όπου υποτίθεται ότι σταυρώθηκε ο Χριστός. Αυτό ήταν εξαιρετικά συναρπαστικό για μένα και ανεξαρτήτως όλων των φρικτών περιπλοκών που συμβαίνουν στο Ισραήλ αυτή τη στιγμή, βαθιά μέσα μου έχω μια διαρκή αγάπη για αυτό το μέρος και την ιστορία του εβραϊκού λαού» (οι εμφάσεις δικές μας).
Παρακάτω, μετά από σχετική ερώτηση για την κριτική που έχει δεχτεί ανά τα χρόνια για τη στάση του απέναντι στο Ισραήλ, συνεχίζει για τον Brian Eno και τον Roger Waters, το μποϊκοτάζ και το BDS.
«Απλώς νιώθω – και δεν είμαι φίλος της κυβέρνησης του Ισραήλ – αλλά απλώς νιώθω, σ’ ένα επίπεδο, ότι δυσκολεύομαι να συμβιβαστώ με τη χρήση της μουσικής μου για να τιμωρήσω απλούς ανθρώπους λόγω των πράξεων της κυβέρνησής τους. Νομίζω ότι σε κάποιο βαθμό, (το θέμα) καταλήγει κάπως σε αυτό».
Λες και ο κόσμος που ψηφίζει, στηρίζει ή στην καλύτερη ανέχεται τη σιωναζιστική κυβέρνηση, είναι αμέτοχος ή απλώς άμοιρος ευθυνών. Λες και οι «απλοί άνθρωποι» δεν είναι οι ίδιοι που πηγαίνουν στους εποικισμούς, δεν είναι οι ίδιοι που εθελοντικά συμμετέχουν στις φρικαλεότητες του IDF.
«(Ο Brian Eno και ο Roger Waters) είναι διαφορετικοί άνθρωποι», συνεχίζει. «Ο Brian Eno είναι διαφορετική περίπτωση από τον Roger Waters, ο οποίος, νομίζω, είναι βαθιά βλαβερός για το κίνημα του μποϊκοτάζ. Είναι ντροπιαστικό. Ο Brian Eno είναι διαφορετικός χαρακτήρας, είναι ένας σκεπτόμενος άνθρωπος».
Και καταλήγει για το BDS και το μποϊκοτάζ κατά του Ισραήλ, γενικότερα:
«Το θέμα είναι ότι, πλέον, δεν δεχόμαστε πολλές μαλακίες για τέτοια θέματα. Το BDS βασικά λειτουργεί με την λογική ότι, αν πρόκειται να παίξεις στο Ισραήλ, και σου κάνουν σκληρή κριτική και δεν το κάνεις, είναι μια νίκη γι’ αυτούς. Αν παίξεις στο Ισραήλ, βασικά σε αφήνουν ήσυχο…
Καταλαβαίνω ότι αυτό που θα πω είναι κάπως αμφιλεγόμενο – απλώς δεν συμφωνώ γενικά με το πολιτιστικό μποϊκοτάζ. Κυρίως γιατί δεν λειτουργεί καν. Είναι προφανές ότι δεν λειτουργεί στο Ισραήλ αυτή τη στιγμή. Κατά τη γνώμη μου, ενισχύει κατά κάποιο τρόπο τις χειρότερες πτυχές της σημερινής κυβέρνησης· εκμεταλλεύονται τη απομόνωση, την αντίληψη ότι ‘’όλος ο κόσμος είναι εναντίον μας’’. Αυτό χρησιμοποιείται για να προωθήσουν τις δόλιες ατζέντες τους, ενώ την ίδια στιγμή τιμωρούνται οι απλοί θαυμαστές».
Οταν για κάποιον, η επί 76 χρόνια γενοκτονία που διαπράττει το Ισραήλ κατά του παλαιστινιακού λαού, οι φρικαλεότητες, οι χιλιάδες κρατούμενοι, οι εκατοντάδες χιλιάδες εκτοπισμένοι, οι εκατοντάδες χιλιάδες νεκροί ανά τα χρόνια, είναι απλώς «φρικτές περιπλοκές» που βαραίνουν λιγότερο «μέσα του» από τη «διαρκή αγάπη» του για το Ισραήλ, από το προσωπικό του βίωμα και συναίσθημα, ε, δεν έχει και πολλά να σχολιάσει κανείς, πέρα από το ότι αυτός που «αισθάνεται έτσι» είναι απλά ένα σκουπίδι, ένα απόβλητο της μουσικής βιομηχανίας.
Η απάντηση του Roger Waters
Ο Rοger Waters, ο οποίος προσεγγίστηκε, σύμφωνα με τον ίδιο, απ’ τον Independent, για ένα σχόλιο επί των λεγομένων του Nick Cave, έγραψε μια απάντηση (την οποία μέχρι στιγμής δεν έχουν δημοσιεύσει), την οποία διάβασε και σε βίντεο που ανέβασε στο κανάλι του στο YouTube και στο Instagram (ακριβώς επειδή δεν επρόκειτο να τη δημοσιεύσει ο Independent) και η οποία απαντά με τον καλύτερο τρόπο στον φιλο-σιωνιστικό οχετό. Πρόκειται για μια φανταστική ιστορία, οι εικόνες της οποίας, όμως, είναι πέρα για πέρα βγαλμένες απ’ τη ζωή.
«Αγαπητέ Independent,
Αυτή είναι η απάντησή μου στον αυστραλό τύπο, Nick Cave. Nick… ο γαμημένος Nick Cave!
Μία παλαιστίνια μητέρα/ένας παλαιστίνιος πατέρας κουβαλά τα κομμάτια του νεκρού παιδιού της/του, στον πικρό δρόμο προς το πουθενά, σε μια πλαστική σακούλα. Σταματά στην άκρη του δρόμου για να χαράξει ένα μήνυμα στα ερείπια.
Nick, αυτό είναι το μήνυμα:
Αγαπητέ Nick Cave,
Εμείς, οι αυτόχθονες λαοί της Παλαιστίνης, μέσα σε αγωνία, σε παρακαλούμε μην περάσεις τη γραμμή μποϊκοτάζ του BDS για να βγάλεις το ψωμί σου τραγουδώντας στο Ισραήλ.
Δεν είναι περίπλοκο, Nick. Δεν είναι περίπλοκο.
Αυτή η πράξη (να βγάλεις το ψωμί σου τραγουδώντας στο Ισραήλ, Nick), αυτή η πράξη εξυπηρετεί το ξέπλυμα της 75χρονης σιωνιστικής ισραηλινής κατοχής, της κλοπής γης, του απαρτχάιντ και της γενοκτονίας του λαού μας, Nick.
Σε παρακαλούμε, ακολούθησε το παράδειγμα του Roger Waters και του Brian Eno και πολλών, πολλών χιλιάδων άλλων που είναι ενεργοί στο κίνημα BDS.
Nick, δώσε προσοχή. Nick, κάθε πολύτιμη σταγόνα ενσυναίσθησης, κάθε χέρι που απλώνεται προς βοήθεια, κάθε φωνή που υψώνεται σε αρμονία, μετράει. Ο Roger Waters και ο Brian Eno είναι αδέρφια μας.
Τώρα, Nick, πρέπει να βρω κάπου να θάψω αυτά τα κομμάτια του παιδιού μου».
Και καταλήγει, εξηγώντας ότι πριν από λίγα χρόνια (το 2018 για την ακρίβεια), ενώ τον πίεζαν να μην παίξει στο Ισραήλ, ο Cave έδωσε μια συνέντευξη Τύπου, μετά την εμφάνιση που τελικά πραγματοποίησε, και μεταξύ άλλων, τους αποκάλεσε, εκείνον (Waters) και τον Brian Eno, «δειλούς». Σε απάντηση, ο Waters έγραψε ένα κείμενο με τίτλο «Ο Δρόμος προς τη Δαμασκό».
«Λοιπόν, εγώ και αυτός ο αυστραλός τύπος περπατάμε στον δρόμο με προορισμό μια συναυλία. Μόλις φτάνουμε εκεί, βλέπουμε απέναντι κάτι βαριά οπλισμένους στρατιώτες να ρίχνουν έναν άραβα τύπο στο έδαφος, να γονατίζουν πάνω του, να τον κλωτσούν στο κεφάλι και να τον χτυπούν με τα κοντάκια των όπλων τους.
Περνάω απέναντι, Nick, και διαμαρτύρομαι στους στρατιώτες. Οι στρατιώτες μου λένε να πάω να γαμηθώ. Αλλιώς θα με συλλάβουν.
– Είσαι καλά;, ρωτάω τον τύπο. Χαζή ερώτηση.
– Μπορώ να βοηθήσω;
– Ναι, λέει. Είστε μουσικοί;
– Ναι, απαντάω.
– Μας έχουν κλέψει τη γη, λέει. Αντιστεκόμαστε. Υπάρχει πολιτιστικό μποϊκοτάζ. Παρακαλώ, μην κάνετε συναυλία εδώ.
Καθώς τον σέρνουν προς την κλούβα, πετάει ένα μικρό στρογγυλό μεταλλικό σήμα προς το μέρος μου. Επιστρέφω στην άλλη πλευρά του δρόμου όπου ο αυστραλός τύπος παρακολουθούσε τα γεγονότα να εξελίσσονται.
– Το είδες αυτό;, λέω.
– Ναι, κρίμα! Ελα, έχουμε μια συναυλία να κάνουμε, φίλε.
– Οχι, λέω.
Υπάρχει πολιτιστικό μποϊκοτάζ. Αυτός ο άραβας τύπος είναι θύμα. Οι ισραηλινοί στρατιώτες είναι οι θύτες. Εχουμε ηθική υποχρέωση να σταθούμε στο πλευρό του θύματος.
– Μην προσπαθείς να με εκφοβίσεις, αισχρέ, δειλέ, μπάσταρδε!, λέει ο αυστραλός τύπος. Και με σπρώχνει για να μπει στη συναυλία.
Σκύβω κάτω στη σκόνη, σηκώνω το σήμα του BDS και το καρφιτσώνω στο πέτο μου.
Αντε γαμήσου, γαμημένε Nick Cave, γαμημένε μαλάκα!».
ΥΓ. Έχουμε γράψει πολλές φορές για τον μικροαστικό, πασιφιστικό χαρακτήρα του BDS και για τον ρόλο που επιτελεί στο παγκόσμιο κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη. Ωστόσο, εδώ το ζήτημα δεν είναι η κριτική στο BDS, ούτε στον πασιφισμό του Waters.
Στην ιστορία του Waters, αντικαταστήστε την κονκάρδα του BDS με τη σημαία της Παλαιστίνης ή το κόκκινο τριγωνάκι της Αντίστασης, και η ουσία παραμένει απαράλλαχτη.
