Κοίτα τι θυμάται ο άνθρωπος. Πριν από πολλές δεκαετίες, ο γράφων, μαθητής της Α’ Γυμνασίου, παραλίγο να φάει αποβολή διότι προσφώνησε τον γυμνασιάρχη «κύριε Γεωργόπουλε» αντί «κύρια γυμνασιάρχα». Την περασμένη Κυριακή, ο Χρηστάρας ο Σπίρτζης εισέπραξε βαριά επίπληξη, επειδή απευθύνθηκε από το βήμα της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ στον ΣτέΚας προσφωνώντας τον «Στέφανε», όπως εκείνος έχει ζητήσει να τον προσφωνούν. «Ακουσα την ομιλία του προέδρου σήμερα και ειλικρινά θα ήθελα να την πιστέψω. Αλλά, Στέφανε, πώς να την πιστέψω», άρχισε να λέει ο Σπίρτζης. Του γύρισε το μάτι του αλλουνού. «Πρόεδρε!» είπε νευριασμένος. Ατάραχος ο Χρηστάρας την έκανε γυριστή: «Πρόεδρε. Δεν αμφισβητεί κανείς ότι είσαι πρόεδρος από την πρώτη μέρα. Μόνο εσύ το έχεις αμφισβητήσει. Δεν θα σταματήσω να λέω αυτό που πιστεύω ό,τι και να κάνετε». Ποιος εκτέθηκε, τελικά;
Κάν’ τον υφυπουργό να ησυχάσει
Εγραψε ο βουλευτής της ΝΔ Δημήτρης Μαρκόπουλος στα «Νέα», αναλύοντας (λέμε τώρα) τα τεκταινόμενα στη Γαλλία: «Ενα δεύτερο συμπέρασμα έχει να κάνει με την πολιτική επένδυση σε μία και μόνη κατεύθυνση. Ακούμε συχνά αναλύσεις περί «παρωχημένων ιδεολογιών», περί «ξεπερασμένων εννοιών όπως είναι η Αριστερά και η Δεξιά». Να όμως που στη Γαλλία ξεπήδησαν ξανά αυτές οι διαχωριστικές γραμμές κόντρα στην «κεντροτεχνοκρατική» προσέγγιση. Οι ιδεολογίες λοιπόν είναι ακόμα υπαρκτές κι αυτό οφείλουμε να το συμπεριλάβουμε στον σχεδιασμό μας, δίχως δογματισμούς και μονολιθικότητα».
Εντάξει, τώρα, καρφί στον Κούλη και στους Σκέρτσους είναι αυτό. Στον Κούλη, πρωτίστως, που όπου βρεθεί κι όπου σταθεί λέει αυτά τα… «κεντροτεχνοκρατικά», όπως τα αποκαλεί ο Μαρκόπουλος. Αυτά παθαίνεις όταν είσαι πρωθυπουργός και αρνείσαι να κάνεις κάποιον έστω υφυπουργό. Ακολουθεί τον Σαμαρά και σε κεντρίζει με κάθε ευκαιρία.
Υπάρχουν και ψύχραιμες φωνές
«Οι σχέσεις Αθήνας – Τιράνων έχουν τραυματιστεί σε τέτοιον βαθμό ώστε η κατάσταση να θυμίζει το ναδίρ στο οποίο είχαν φτάσει το 1994, με το επεισόδιο στην Επισκοπή και με τη δίκη των πέντε μειονοτικών. Η Αλβανία έχει βάλει στο στόχαστρο τον Μπελέρη γιατί ήταν – και είναι – αμετανόητος νοσταλγός του Βορειοηπειρωτικού. Στις 19 Μαρτίου 1995, αυτός και άλλοι επτά συνελήφθησαν στα σύνορα καθώς μετέβαιναν στην Αλβανία γιατί στα αυτοκίνητά τους βρέθηκαν καλάσνικοφ, πιστόλια, ξιφολόγχες κ.ά. Από ελληνικής πλευράς το να καταστήσει τον Μπελέρη υποψήφιο ευρωβουλευτή (ενώ γνωρίζει το παρελθόν του) ήταν αν μη τι άλλο ατυχές, ρίχνοντας λάδι στη φωτιά». Αυτά γράφει, μεταξύ άλλων, στα σημερινά «Νέα» ο ομότιμος καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πάντειο, Αλέξης Ηρακλείδης. Υπάρχουν και ψύχραιμες φωνές στο αστικό στρατόπεδο. Που δεν μηρυκάζουν τα παραμύθια περί «εθνικού διωγμού», αλλά θυμίζουν το ποιόν του Μπελέρι.
Σαν τους/τις ινφλουένσερ
Ορισμένα δεξιά έντυπα το έχουν σίγουρο. Ο Τζίτζι ετοιμάζει βαλίτσες για Βρυξέλλες, γράφουν, διότι αυτός θα είναι ο νέος επίτροπος του ελληνικού κράτους στην Κομισιόν Ούρσουλα-2 και μάλιστα θα αναλάβει το κομισαριάτο της Αγροτικής Ανάπτυξης, διότι -λέει- αυτά τα θέματα τα παίζει στα δάχτυλα. Το τελευταίο κάναμε σαν να μην το διαβάσαμε (ουδέν σχόλιο, που λένε, γιατί ελλοχεύει ο ποινικός κολασμός) και αναρωτιόμαστε. Εχει πάρει τέτοια απόφαση ο Κούλης; Εμάς περισσότερο μας κάνει με διαφημιστικό σπρώξιμο του περιφερειάρχη Τζίτζι με τη μέθοδο των ινφλουένσερ.
Kαι τα μυαλά στα κάγκελα
«Είμαι πανέτοιμος ν’ αγωνιστώ. Αγωνίζομαι ήδη σαράντα χρόνια ως δημοσιογράφος. Δεν πάω για πρωθυπουργία. Πάω να παλέψω για τον λαό και θα γίνω και πρωθυπουργός. Κι άμα βγω, θα πετάξω όλες τις καρέκλες από τη Χαριλάου Τρικούπη. Ολοι στους δρόμους με το ζιβάγκο του Ανδρέα. Οχι με τα παπιγιόν, τις γραβάτες, τις σαμπάνιες και τα χαβιάρια». Γιαννάρας Κανελλάκης…
Ο,τι θέλουμε λέμε
Πώς θα χαρακτηριζόταν αρχηγός κόμματος που δηλώνει ότι επιχειρηματίες του πρόσφεραν χρήματα κι όταν του ζητούν να πει ονοματεπώνυμα απαντά «δεν μου τα έφεραν και σε σακούλες»; Τραμπιστής του κερατά. Και… ελαφρώς ανόητος. Διότι, ακολουθώντας τη μέθοδό του, μπορούμε κι εμείς να πούμε ότι ο Κασσελάκης τα πιάνει χοντρά κι άμα μας ζητήσουν αποδείξεις ν’ απαντήσουμε «δεν είδαμε να του τα πηγαίνουν με σακούλες». Aς του πει κάποιος πως στην αστική πολιτική υπάρχουν πράγματα που λέγονται και δεν γίνονται και πράγματα που γίνονται και δεν λέγονται.
