Ας πάρουν μια απόφαση οι γαλαζοπράσινοι προπαγανδιστές. Είναι ο Πολάκης «κότα λειράτη» που ζήτησε συγγνώμη από τον Τσίπρα ή είναι ο Τσίπρας «όμηρος του Πολάκη» και αναγκάστηκε να του επιστρέψει τη θέση του στο ψηφοδέλτιο Χανίων του ΣΥΡΙΖΑ; Γιατί και τα δύο δε γίνεται να ισχύουν.
Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η επιστροφή Πολάκη ήταν συμφωνημένη στο παρασκήνιο και δημόσια είδαμε μόνο το σκηνοθετημένο έργο. Σιγά μην έστελνε ο Πολάκης την επιστολή… αυτοκριτικής, αν δεν είχε τη διαβεβαίωση ότι θα επανέλθει στο ψηφοδέλτιο. Γιατί να τους κάνει τέτοια χάρη χωρίς αντάλλαγμα; Η επιστολή χρειαζόταν για να δικαιολογηθεί η επιστροφή. Για να μην φανεί ότι ηττήθηκε ο Τσίπρας.
Ηττήθηκε ο Τσίπρας; ‘Η μήπως ηττήθηκε ο Πολάκης; Τίποτε από τα δύο δεν ισχύει. Ο Τσίπρας έκανε τη «μαγκιά», ο Πολάκης διαπίστωσε ότι δεν έχει περιθώρια να πάει κάπου αλλού πέρα από τον ΣΥΡΙΖΑ, ο ΣΥΡΙΖΑ διαπίστωσε ότι ο Πολάκης θα μπορούσε να του προκαλέσει διαρροή από τ’ αριστερά, οπότε «συναντήθηκαν» και πάλι.
Εκείνοι που αποκαλούν τον Πολάκη «κότα» νομίζουν πως ξεχάσαμε όσα έχουν γίνει στα δικά τους κόμματα, με ηχηρές διαγραφές και μεγαλοπρεπείς επιστροφές. Από το «Γιώργο, καλωσόρισες σπίτι σου», που είχε πει ο Καραμανλής ο δάμαλος, υποδεχόμενος στο συνέδριο της ΝΔ τον Σουφλιά που ο ίδιος είχε διαγράψει, μέχρι την επιστροφή στη ΝΔ της Ντόρας που είχε φτιάξει δικό της κόμμα. Και από την επιστροφή του Αβραμόπουλου στη ΝΔ, αφού πρώτα είχε φτιάξει δικό του κόμμα, μέχρι την επιστροφή του Λοβέρδου στο ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ, αφού κι αυτός είχε φτιάξει δικό του κόμμα. Για να μην πούμε για τον Βορίδη που γύριζε με το τσεκούρι στο χέρι, ως μέλος φασιστικής συμμορίας και τώρα το παίζει… «μετριοπαθής κεντροδεξιός» ή για τον Γεωργιάδη που έλουζε τον Καραμανλή και τη ΝΔ με «κοσμητικά επίθετα» και τώρα είναι αντιπρόεδρος και υπουργός και θέλει να γίνει και αρχηγός.
Και για αρκετούς συριζαίους μπορούμε να πούμε τα ίδια, φυσικά. Πρώτοι στο μυαλό μάς έρχονται ο Ραγκούσης, που «έλουζε» τον Τσίπρα και ο… «εκσυγχρονιστής» Μπίστης. Οσο για τον «πολακισμό», που προσπαθούν να τον καθιερώσουν ως όρο, σε τι ακριβώς αναφέρονται; Επαινούσαν, για παράδειγμα, τον Πολάκη όταν έβγαλε την ιστορία με τον Πάτση, αναγκάζοντας τον Μητσοτάκη να τον διαγράψει από τη ΝΔ. Αλλά και τη διαβόητη Σοφία Νικολάου ο Πολάκης την ξεμπρόστιασε και ανάγκασε τον Μητσοτάκη να τη βγάλει από τα ψηφοδέλτια της ΝΔ, όπου την είχε βάλει ο ίδιος προσωπικά, καλώντας την σε συνάντηση στο Μαξίμου. Μήπως θυμούνται τι έγραφε ο Πολάκης στο facebook και για τον Πάτση και για τη Νικολάου; Τα γνωστά μπινελίκια του πέταγε.
Τότε δεν μίλησαν για «πολακισμό», όμως, γιατί υπήρχε η ουσία των αποκαλύψεων και ήξεραν καλά πως θα έκαναν τον Πολάκη ήρωα. Μιλούν τώρα για «πολακισμό», επειδή ο Πολάκης, μετά την επιστροφή του στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ και την ακύρωση της διαδικασίας διαγραφής του, απάντησε στον Χατζηνικολάου. Ναι, αλλά ο Χατζηνικολάου το ξεκίνησε. Και ο Πολάκης, που κάθε άλλο παρά χαζός ή παρορμητικός είναι, απάντησε σε πολύ «κυριλέ» (για τα μέτρα του) ύφος.
‘Η επειδή απάντησε στον Γεωργιάδη, ο οποίος ήταν αυτός που άνοιξε τον καυγά και τον συνέχισε και μετά την απάντηση του Πολάκη.
Δηλαδή, η απάντηση Γεωργιάδη είναι «πολιτική ορθή» και αυτή του Πολάκη όχι; Ο Πολάκης είναι άθλιος και χυδαίος και ο Γεωργιάδης είναι υπόδειγμα πολιτικού πολιτισμού; Σε ποιον τα πουλάνε αυτά;
Ο Πολάκης έχει διαμορφώσει ένα στιλ και το κράτησε γιατί διαπίστωσε ότι «πουλάει». Είναι ο σύγχρονος «αυριανισμός». Οχι όμως να μας λένε οι δεξιοί, που κάνουν ανοιχτό γκεμπελισμό, ή οι πασόκοι, που είναι οι πρώτοι διδάξαντες στον «αυριανισμό», ότι ο Πολάκης είναι η ντροπή ενός πολιτικού συστήματος που κατά τα άλλα λειτουργεί άψογα. Οχι να καμώνονται οι αλήτες-ρουφιάνοι-δημοσιογράφοι και οι εκδότες των αστικών ΜΜΕ τους αδάμαντες της ηθικής και τους διαπρύσιους κήρυκες της αλήθειας. Οσο λυσσάνε κατά του Πολάκη τόσο τον ενισχύουν, γιατί ο κόσμος ξέρει τι σημαίνει διαπλοκή, τι σημαίνει κιτρινισμός, τι σημαίνει γκεμπελισμός.
Υπάρχει μια μερίδα του κόσμου που βλέπει το ρόλο του αστικού Τύπου, που θέλει τα πράγματα να λέγονται με τον τρόπο του Πολάκη. Μ’ έναν τρόπο που επικεντρώνεται στα μπινελίκια για να κρύψει την ουσία. Που μιλάει για κάποια πρόσωπα και επικεντρώνεται αποκλειστικά σ’ αυτά, κρύβοντας την ουσία της λειτουργίας του καπιταλισμού και του Τύπου ως βασικού ιδεολογικού μηχανισμού του συστήματος.
Ο Νίκος Μπελαβίλας, που ούτε κοινή πολιτική καταγωγή με τον Πολάκη έχει, ούτε στην ίδια φράξια του ΣΥΡΙΖΑ ανήκουν, ούτε έχει στιλ Πολάκη, είπε κάτι προφητικό, αμέσως μόλις έγινε γνωστή η αποπομπή Πολάκη από τα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ: «Ο Παύλος, αψύς, ενοχλητικός, παρορμητικός, είπε φανερά ό,τι πολλές και πολλοί από εμάς λέμε κρυφά κατ’ ιδίαν και μαζί μας ολόκληρος ο ελληνικός λαός».
Γι’ αυτό ο Τσίπρας μάζεψε πίσω τον Πολάκη, απαιτώντας απ’ αυτόν μόνο μια υποκριτική αυτοκριτική προς το κόμμα και έναν ακόμη όρκο πίστης προς τον πρόεδρο Τσίπρα. Είμαστε σίγουροι πως ο Τσίπρας, και τότε ακόμη που ανακοίνωσε την αποπομπή Πολάκη, είχε στο μυαλό του πώς θα βρεθεί τρόπος να μεθοδεύσει την επανάκαμψή του. Το έγκλημα στα Τέμπη βοήθησε, αφού άλλαξε ραγδαία την ατζέντα και έφερε την κυβέρνηση Μητσοτάκη στο εδώλιο του κατηγορούμενου.
Ο Πολάκης θα αναλάβει να βοηθήσει και σ’ αυτόν τον τομέα. Πώς; Σβήνοντας -όσο μπορέσει- τις ευθύνες του ΣΥΡΙΖΑ για το έγκλημα. Γιατί ο Πολάκης, που το παίζει έντιμος και αδιάφθορος ξεμπροστάζοντας Πάτσηδες και Νικολάου, ξέρει πολύ καλά πόση βρομιά υπάρχει στον ΣΥΡΙΖΑ, πόσο βρόμικα κυβέρνησε ο ΣΥΡΙΖΑ, και θα χρησιμοποιήσει την «πέρασή» του σε έναν κόσμο για να κουκουλώσει τις ευθύνες του ΣΥΡΙΖΑ.
Μ’ άλλα λόγια, η διαμάχη περί τον Πολάκη και τον «πολακισμό» αφορά τον αγώνα για την κουτάλα, τον αγώνα για τη διαχείριση της αστικής κυβερνητικής εξουσίας. Πολάκης και Γεωργιάδης, Τσίπρας και Μητσοτάκης, ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ είναι… κολιός και κολιός από το ίδιο βαρέλι. Υπερασπιστές του καπιταλισμού.
