Μόλις δύο μήνες μετά από τις πλημμύρες που σάρωσαν τη Λέσβο και μετέτρεψαν σε βούρκο τη «νεοσύστατη» (προσωρινή κατά τ’ άλλα) δομή «φιλοξενίας» προσφύγων στην τοποθεσία Καρά Τεπέ, γινόμαστε πάλι στο ίδιο έργο θεατές.
Με την κακοκαιρία να ξαναχτυπά το νησί, οι πρόσφυγες στο Καρά Τεπέ «πληρώνουν» για άλλη μια φορά την αδιαφορία των κυβερνώντων να μεριμνήσουν ώστε να μεταφερθούν σε ασφαλές περιβάλλον μετά την πυρκαγιά που διέλυσε την επονείδιστη ανοιχτή φυλακή της Μόριας. Οι σκηνές των προσφύγων βρέθηκαν και πάλι στις λάσπες, οι ίδιοι βρέθηκαν ξανά σε απόγνωση, αναγκασμένοι να αντιμετωπίσουν μέσα στο όλο χάος και τα καιρικά φαινόμενα που μοιραία κάποια στιγμή θα ερχόντουσαν. Χειμώνας γαρ!
Ο Κ. Μητσοτάκης και ο υπουργός του Ν. Μηταράκης ξέρουν πολύ καλά τις συνθήκες διαβίωσης των ανθρώπων σε όλες τις αντίστοιχες δομές «φιλοξενίας». Τις ξέρουν και τις μεταβάλλουν διαρκώς επί τα χείρω. Κανείς τους δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν περίμενε καταστροφές από τα καιρικά φαινόμενα (που δεν είναι απαραίτητα ακραία). Είναι ξεκάθαρη πολιτική επιλογή τους να παραμένουν οι πρόσφυγες αφημένοι εκεί. Στην τύχη τους. Είναι επιλογή των ίδιων και της «μαμάς» Ευρωπαϊκής Ενωσης που, κατά τ’ άλλα, ρίχνει κροκοδείλια δάκρυα για τους ξεριζωμένους πρόσφυγες. Οποτε χρειάζεται.
Το «παραμύθι» των ΕΔΕ
Το βίντεο «ανέβηκε» στο Ιντερνετ και δεν αφήνει κανένα περιθώριο παρεξήγησης. Απαθανατίζει αστυνομικούς εν ώρα «δράσης» στη Λέσβο. Κατά τις πληροφορίες που κυκλοφόρησαν, δύο πρόσφυγες επεδείκνυαν παραβατική συμπεριφορά κι αυτό ανάγκασε τους αστυνομικούς να επέμβουν.
Φυσικά, κανείς εχέφρων άνθρωπος δεν μπορεί να εξηγήσει τι είδους παραβατική συμπεριφορά μπορεί να έχει κάποιος ο οποίος φοράει χειροπέδες. Οπως επίσης κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει τι είδους επέμβαση αποτελεί ο ξυλοδαρμός ενός «δεμένου» ανθρώπου. Αυτό μόνο οι αστυνομικοί το γνωρίζουν, που «έπεσαν» πάνω στον έναν (όπως καταγράφεται ευκρινώς) και τον χτυπούσαν, ενώ αυτός βρισκόταν συν τοις άλλοις και πεσμένος στο έδαφος.
Για το περιστατικό -λένε- διατάχθηκε Ενορκη Διοικητική Εξέταση ενώ παράλληλα οι αστυνομικοί που ενεπλάκησαν τέθηκαν σε διαθεσιμότητα. Και -φυσικά- η ΕΛ.ΑΣ. δε θα αφήσει χωρίς περαιτέρω διερεύνηση την υπόθεση. Οπου διερεύνηση εμείς βάζουμε κατευθείαν το συνώνυμο: συγκάλυψη.
Δεν έχουμε καμία προσδοκία από τέτοιες κατά τα φαινόμενα εξασφαλιστικές της αστικής δημοκρατίας διαδικασίες. Κανένα τέτοιο μέτρο δεν περιόρισε σε καμία περίοδο την αστυνομική βία. Η οποία πλέον είναι εμφανής και πανταχού παρούσα. Με αποδέκτες όχι μόνο τους πρόσφυγες.
Επιλεκτική εφαρμογή νόμων
Ας δούμε δύο εικόνες. Αφενός τον πρωθυπουργό της χώρας με τη σύζυγό του που μεταβαίνουν στην Πάρνηθα προς άθληση. Αφετέρου, έναν πρόσφυγα, πατέρα ανήλικων παιδιών, που διαμένει σε δομή «φιλοξενίας» της Αττικής και μεταβαίνει σε χώρο προμήθειας ειδών πρώτης ανάγκης.
Ο πρώτος απαθανατίζεται άνευ μάσκας μαζί με άλλους «συναθλητές». Η δε σύζυγός του, ως μη ούσα κυβερνητικό στέλεχος, δε γνωρίζουμε με ποιον ακριβώς κωδικό κατάφερε κι έφτασε από το κέντρο της Αθήνας που διαμένει στην Πάρνηθα, πάντως το έκανε και χωρίς να της επιβληθεί πρόστιμο. Ο δεύτερος, λαμβάνοντας όλα τα μέτρα προστασίας που απαιτούνται, στέλνοντας τα απαραίτητα μηνύματα και φορώντας μάσκα, μεταβαίνει σε κατάστημα εκτός δομής προκειμένου να προμηθευτεί τα απαραίτητα για την οικογένειά του.
Στην πρώτη περίπτωση, φυσικά (και καθόλου όλως παραδόξως) δεν υπάρχει έλεγχος, ούτε ποινή. Στη δεύτερη, «ευσυνείδητος» αστυνομικός φροντίζει να «επαναφέρει στην τάξη» τον πρόσφυγα, επιβάλλοντάς του την εκ του νόμου (πάντα) απειλούμενη κύρωση για παραβίαση των μέτρων για την καταπολέμηση της πανδημίας.
Εχει ουσία άραγε η εξέταση του ζητήματος με τέτοια παραδείγματα; Είναι δυνατόν να μπαίνουν σε σύγκριση ο πρωθυπουργός της χώρας με τον πρόσφυγα (θα ρωτούσε ενδεχομένως κάποιος). Κατά τη γνώμη μας έχει και μάλιστα μεγάλη. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, σωρεία προστίμων επιβάλλεται τόσο σε πολίτες όσο και σε πρόσφυγες. Αυτό είναι κάτι για το οποίο περηφανεύεται άλλωστε και η ίδια η κυβέρνηση που συχνά πυκνά μας ενημερώνει για τα απαιτητέα ποσά κατόπιν εντατικών ελέγχων.
Στην πραγματικότητα, όμως, αυτό που γίνεται ξεκάθαρο είναι η επιλεκτική εφαρμογή του νόμου. Η «πρώτη κυρία» δεν είναι υπόλογη. Ο πρόσφυγας είναι. Κι όχι μόνο αυτός αλλά και ο κάθε πολίτης που άμα διαπράξει κάτι που κατά την κρίση του εκάστοτε αστυνομικού αποτελεί παράβαση, θα κληθεί να πληρώσει. Αυθαιρεσία και υποκρισία σε όλες τις πιθανές μορφές.
