Την περασμένη Πέμπτη (5/12) κορίτσι 5 χρόνων έχασε τη ζωή του στη Δομή «Φιλοξενίας» του Σχιστού. Διαβάζουμε σχετική ανακοίνωση του Υπουργείου Μετανάστευσης και Ασύλου:
«Θλίψη για την απώλεια πεντάχρονου κοριτσιού στη δομή φιλοξενίας του Σχιστού
Ενα θλιβερό συμβάν σημειώθηκε χθες το βράδυ στη δομή φιλοξενίας του Σχιστού. Πεντάχρονο παιδί συριακής καταγωγής, μετά από αδιαθεσία, μεταφέρθηκε στο ιατρείο της δομής όπου έλαβε συντηρητική αγωγή.
Κατόπιν εκδόθηκε παραπεμπτικό από την παιδίατρο για τη μεταφορά του στο Τζάνειο Νοσοκομείο όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός του.
Την υπόθεση διερευνούν οι αρμόδιες αρχές της ΕΛΑΣ, ενώ παράλληλα διενεργείται και διοικητική έρευνα της υπόθεσης».
Αρχικά να σχολιάσουμε ότι η επίσημη ονομασία των καμπ είναι «Ελεγχόμενες Δομές Προσωρινής Φιλοξενίας», ωστόσο φαίνεται ότι σε ένα Δελτίο Τύπου που αφορά σε θάνατο μικρού παιδιού οι λέξεις «ελεγχόμενη» και «προσωρινή» δε μοιάζουν εύηχες και παραλείπονται.
Ας αφήσουμε τους τύπους όμως. Την υπόθεση, λοιπόν, διερευνούν οι αρμόδιες υπηρεσίες της ΕΛΑΣ για τυχόν ευθύνη της παιδιάτρου της Δομής και ταυτόχρονα διενεργείται και διοικητική έρευνα της υπόθεσης. Για να… βοηθήσουμε λίγο στη διοικητική έρευνα, θέλουμε να φωτίσουμε ορισμένα σημεία ως προς τις διαδικασίες που λαμβάνουν χώρα.
Πρώτα από όλα, πριν φτάσει κάποιος πρόσφυγας σε καμπ της ενδοχώρας σαν αυτό του Σχιστού, έχει περάσει προηγουμένως από κάποιο στα νησιά ή την ενδοχώρα (στην ενδοχώρα υπάρχουν μόνο δύο τέτοια καμπ), όπου έχει γίνει η πρώτη καταγραφή του, η καταγραφή του αιτήματός του για άσυλο και υποτίθεται ότι έχει δημιουργηθεί και ένας φάκελος στον οποίο εμπεριέχονται και ιατρικές πληροφορίες.
Καταλαβαίνουμε πόσο σημαντικές είναι αυτές οι πληροφορίες, όταν οι άνθρωποι που φτάνουν εδώ, φτάνουν σε τρισάθλιες συνθήκες και έχοντας θέσει τη ζωή τους σε κίνδυνο. Καταλαβαίνουμε, επίσης, πόσο δύσκολο είναι να παρθεί ένα ιατρικό ιστορικό με τόσους λίγους γιατρούς σε τόσο μεγάλο πληθυσμό, χωρίς επαρκή διερμηνεία. Ειδικά μετά τις αρχές Σεπτέμβρη, οπότε και έληξαν πολλές συμβάσεις διερμηνέων, χωρίς όμως να προσληφθούν καινούριοι, πολλές ανακοινώσεις έχουν βγει. Ενδεικτικά αναφέρουμε την ανακοίνωση της «Πρωτοβουλίας Εργαζομένων στα camps».
Χαρακτηριστικά εκεί αναφερόταν ότι «η παντελής έλλειψη διερμηνείας στα camps είναι η τρέχουσα κατάσταση που αντιμετωπίζει ένα άτομο, όσο η κυβέρνηση αμελεί συστηματικά, από κοινού με τις εμπλεκόμενες Μ.Κ.Ο., την πρόσληψη διερμηνέων. Μέσα στο πρώτο δεκαπενθήμερο του Σεπτεμβρίου απολύθηκαν όλοι οι διερμηνείς από όλες τις δομές φιλοξενίας όλης της χώρας». Ενώ στη συνέχεια τονιζόταν ότι «αρχικά οι πρόσφυγ(ισσ)ες που διαμένουν στα camps αδυνατούν να επικοινωνήσουν τις ανάγκες τους στα εργαζόμενα άτομα, έτσι ώστε αυτές να γίνονται πλήρως κατανοητές και να γίνονται έγκαιρες ενέργειες για την άμεση κάλυψη αυτών. Αντίστοιχα, οι εργαζόμενοι/ες/α δεν μπορούν να επικοινωνήσουν με τα ωφελούμενα άτομα και να πραγματοποιήσουν καθημερινές λειτουργίες (π.χ. οδηγίες για μετακίνηση, κλείσιμο ιατρικών ραντεβού, παροχή πρωτοβάθμιων υπηρεσιών υγείας, λήψη κοινωνικού και ιατρικού ιστορικού, ψυχοκοινωνική υποστήριξη), αφήνοντας πολλά περιθώρια σοβαρών λαθών».
Η σκληρή πραγματικότητα δυστυχώς επιβεβαίωσε τις επισημάνσεις και τους φόβους των εργαζομένων.
Φυσικά, το πρώτο μέλημα ήταν να τα φορτώσουν όλα στην παιδίατρο. Σε πολλές ειδήσεις μπορεί κανείς να διαβάσει για την «εγκληματική αμέλειά της».
Εύλογα, όμως, αναρωτιέται κανείς: o θάνατος του μικρού κοριτσιού είναι ευθύνη της παιδιάτρου του καμπ, η οποία ανάθεμα αν είχε ιατρικό φάκελο του παιδιού στα χέρια της; Πώς επικοινώνησε με την οικογένεια χωρίς διερμηνέα; Μπόρεσε να πάρει τις απαιτούμενες πληροφορίες ώστε να δώσει αγωγή και στη συνέχεια να παραπέμψει σε νοσοκομείο;
Το υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου δεν αναλαμβάνει, φυσικά, τις ευθύνες του για τη συστηματική και εγκληματική παραμέληση των αναγκών ταλαιπωρημένων και κυνηγημένων ανθρώπων που φτάνουν στην Ελλάδα ζητώντας προστασία. Βλέπετε, υπάρχουν πολλοί τρόποι να τους αποτρέψουν να έρχονται στην Ελλάδα (όπως πολλές φορές έχουμε ακούσει να λέγεται). Κάποτε διεμβολίζουν τις σαπιόβαρκες που τους μεταφέρουν ή δεν τους σώζουν (γιατί «δε θέλουν να σωθούν – θέλουν να πάνε στην Ιταλία»), κάποτε δεν τους δίνουν πρόσβαση στην υπηρεσία ασύλου και άρα σε νομιμοποιητικά έγγραφα, κάποτε τους αφήνουν χωρίς διερμηνείς και χωρίς ουσιαστική πρόσβαση στην υγεία. Ε, πεθαίνουν και μερικοί, τι να κάνουμε… Εμείς «προστατεύουμε τα σύνορά μας».
