Πάγια αρχή μας είναι να μη σχολιάζουμε δικαστικές υποθέσεις, όσο αυτές βρίσκονται στα χέρια της αστυνομίας, όσο δεν έχουμε δει ολοκληρωμένους φακέλους δικογραφίας και –προπαντός– όσο δεν έχουν τοποθετηθεί αναλυτικά οι κατηγορούμενοι. Ειδικά σε υποθέσεις «τρομοκρατίας», με κατηγορούμενους για ένοπλη επαναστατική βία, είμαστε δυο φορές προσεκτικοί, γιατί τα μάτια μας έχουν δει πολλά.
Αυτό δεν μας εμπόδισε να εκφράσουμε από την πρώτη στιγμή την αλληλεγγύη μας σε όλους τους συλληφθέντες για την «υπόθεση του Επαναστατικού Αγώνα». Την αλληλεγγύη μας σε κάθε περίπτωση, όπως άλλωστε κάναμε και στις υποθέσεις που προηγήθηκαν (17Ν και ΕΛΑ). Οποια κι αν είναι η θέση των συλληφθέντων έναντι της κατηγορίας (άλλοι έχουν απολογηθεί αρνούμενοι την κατηγορία και άλλοι αρνήθηκαν να απολογηθούν καταγγέλλοντας ότι διώκονται πολιτικά), η αλληλεγγύη μας έχει το ίδιο περιεχόμενο. Μόνη κόκκινη γραμμή για μας είναι η αξιοπρέπεια, η μη συνεργασία με το κράτος, η μη επίθεση εναντίον συγκατηγορούμενων.
Αν υπάρχει κάτι σημαντικό σ’ αυτή τη φάση, δεν είναι τα «ευρήματα» που ανακοινώνει συνεχώς η Αντιτρομοκρατική, αλλά η προπαγάνδα που τα συνοδεύει. Μια προπαγάνδα «εγκληματοποίησης» και της συγκεκριμένης οργάνωσης, στην οποία εντάσσουν τους συλληφθέντες, και της επαναστατικής βίας γενικότερα.
Για δες ποιοι μιλάνε. Οι άνθρωποι της πιο αντιλαϊκής κυβέρνησης των τελευταίων δεκαετιών, που ετοιμάζονται να παραδώσουν τον ελληνικό λαό στη δικτατορία του ΔΝΤ, για να του ρουφήξουν το αίμα με το μπουρί της σόμπας. Ο υπουργός της πιο άγριας καταστολής, που δεν δίστασε να εφαρμόσει το ναζιστικό μέτρο των προληπτικών συλλήψεων σε βάρος χιλιάδων νέων τον περασμένο Δεκέμβρη.
Οι πραγματικοί εγκληματίες κρύβουν τα εγκλήματά τους πίσω από τον «εσωτερικό εχθρό». Χαρακτηρίζουν εγκληματίες εκείνους –και δεν αναφερόμαστε στους συλληφθέντες, φυσικά– που με ανιδιοτέλεια και προσωπικούς κινδύνους ανεβάζουν τον πήχυ των μορφών πάλης ενάντια στο σύστημα της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης. Μπορεί να έχουμε διαφορετικές προσεγγίσεις ως προς την τακτική με οργανώσεις μειοψηφικής ένοπλης επαναστατικής βίας, όμως πάντοτε αναγνωρίσαμε και εξακολουθούμε να αναγνωρίζουμε ότι η δράση τους σπάει το μονοπώλιο της κρατικής βίας. Και βέβαια, δεν είναι δράση εγκληματική, αλλά δράση που εντάσσεται στο μεγάλο ρεύμα της λαϊκής πάλης ενάντια στο καπιταλιστικό καθεστώς.
Το 2002-2003 το καθεστώς πανηγύριζε για την «εξάρθρωση της τρομοκρατίας». Οι ελπίδες του αποδείχτηκαν φρούδες. Νέες οργανώσεις, με διαφορετικό ιδεολογικό και πολιτικό λόγο εμφανίστηκαν. Τώρα πανηγυρίζουν για την «εξάρθρωση του Επαναστατικού Αγώνα». Το φαινόμενο της ένοπλης πάλης, όμως, δεν πρόκειται να το εξαλείψουν. Γιατί αυτό το φαινόμενο τροφοδοτείται από την καπιταλιστική βαρβαρότητα, από τα αδιέξοδα της εργαζόμενης κοινωνίας και της νεολαίας, από την προδοσία της καθεστωτικής Αριστεράς από την αδυναμία της εργατικής τάξης να συγκροτήσει ένα μαζικό απελευθερωτικό-κομμουνιστικό κίνημα.
