Ενώ, λοιπόν, όλα πηγαίνανε πρίμα για την κυβέρνηση Μητσοτάκη και το δίδυμο Τσιόδρα – Χαρδαλιά, «έσκασε» κρούσμα στο ξενοδοχείο που διαμένουν πρόσφυγες στο Κρανίδι. Μετά βγήκαν κι άλλα. Και ξαφνικά, βρεθήκαμε να διαπιστώνουμε ότι το ένα τρίτο της δομής είναι θετικό στον κοροναϊό και γύρευε ακόμα πόσοι θα είναι (αναμένονται τα αποτελέσματα, μιας και ο εργαστηριακός έλεγχος του ΕΟΔΥ δεν έχει ολοκληρωθεί). Φυσικά, τα εν λόγω κρούσματα αποτελούν μια κατηγορία μόνα τους και δεν προσμετρώνται στα συνολικά στατιστικά της χώρας, λες και δεν πρόκειται για ανθρώπους και δη για κατοίκους στην Ελλάδα. Οι πρόσφυγες είναι μια κατηγορία μόνοι τους. Η τελευταία.
Εσπευσαν οι «αρμόδιοι» στον «τόπο του εγκλήματος» για να δουν πώς θα διαχειριστούν αυτήν την κρίση που τους χάλασε το τόσο καλά στημένο επικοινωνιακό παιχνίδι της «επανεκκίνησης» της οικονομίας και της επαναφοράς στην «κανονικότητα». Κατέστρωσαν φοβερά σχέδια. Το εξής ένα: απόλυτος υγειονομικός αποκλεισμός. Ομως τώρα είναι αργά. Πλέον έγινε προφανές ότι το σχέδιό τους μπάζει από παντού. Εφαρμόζουν τη λογική της ανοσίας της αγέλης όντες πλήρως ανεύθυνοι απέναντι σε ανθρώπινες ζωές.
Την ίδια στιγμή που το φαινόμενο του Κρανιδιού (το οποίο δεν είναι το μοναδικό στη χώρα, μη γελιόμαστε) είναι σε πλήρη εξέλιξη, το σόου της κυβέρνησης και της ΕΕ για την αμέριστη συμπαράσταση σ’ αυτές τις δύσκολες στιγμές που περνά η χώρα, με Προσφυγικό και πανδημία ταυτόχρονα σε έξαρση, συνεχίζεται με ρεσιτάλ ερμηνειών. Μετά το Λουξεμβούργο και τη Γερμανία (γράψαμε ήδη ότι πήραν μερικές δεκάδες ασυνόδευτους ανηλίκους και… έπραξαν το καθήκον τους), χείρα βοηθείας έτεινε και η φιλεύσπλαχνη Αυστρία. Προσέφερε, όπως ενημερωνόμαστε από σχετικό δελτίο Τύπου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, 181 (!) οικίσκους στέγασης και υγιεινής μέσω του Μηχανισμού Πολιτικής Προστασίας της ΕΕ. Μάλιστα, οι οικίσκοι (για να μη νομίζουμε ότι δεν έχουν όλα τα κομφόρ) διαθέτουν ντους και τουαλέτες! Το ότι η Αυστρία του ακροδεξιού Κουρτς πρωταγωνιστεί στις ρατσιστικές δράσεις του διαβόητου «μετώπου των χωρών του Βίζεγκραντ» είναι ασφαλώς μια… ασήμαντη λεπτομέρεια.
Πώς να μην πιάσουν τον Σχοινά και τους έλληνες εκπροσώπους του υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου ρίγη συγκίνησης με τέτοια αυταπάρνηση εκ μέρους της «Ευρώπης»; Ετσι, ως όφειλαν, τους ευχαρίστησαν, γνέφοντας συγκαταβατικά το κεφάλι, εκφράζοντας τη βαθιά τους ευγνωμοσύνη, κατανοώντας το μεγαλείο αυτών των πράξεων. Για όλους όσοι γνωρίζουν από ρεσιτάλ και από καλές ερμηνείες όλο αυτό δεν μοιάζει καν με παιδική παράσταση, βέβαια. Οπότε, ας περάσουμε στο παρασύνθημα.
Η ΕΕ ποσώς ενδιαφέρεται να βοηθήσει. Δεν της καίγεται καρφί. Γι’ αυτό κι αν κάποιος συνδυάσει αυτές τις «χείρες βοηθείας» με τις οδηγίες που εκδόθηκαν την ίδια μέρα για τη ρύθμιση των θεμάτων που αφορούν τους πρόσφυγες εν μέσω πανδημίας, θα καταλάβει καλά τι εννοούμε. Στις 21 Απριλίου 2020, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εξέδωσε οδηγίες προς τα κράτη μέλη για την «ανάγκη» (ανάγκη ποιου, σε τέτοιους καιρούς, αλήθεια;) εξακολούθησης των διαδικασιών των αιτούντων διεθνούς προστασίας. Προτεραιότητα στις οδηγίες δίνεται στις παρακάτω ενέργειες: διεξαγωγή των προσωπικών συνεντεύξεων ακόμα και με βιντεοδιάσκεψη ή και παραλειπόμενες αν χρειαστεί, ανάγκη να μη σταματήσει η καταχώρηση και επεξεργασία αιτήσεων, ανάγκη τα μέτρα καραντίνας και απομόνωσης να είναι εύλογα, αναλογικά και να μην εισάγουν διακρίσεις, πρόσβαση σε υπαίθριους χώρους όσων αιτούντων βρίσκονται υπό κράτηση και (φυσικά)μέριμνα για ομαλή συνέχιση επιστροφών.
Αποκωδικοποιώντας αυτές τις οδηγίες και δίνοντας ταυτόχρονα και μια εικόνα του τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή τουλάχιστον στην ελληνική Υπηρεσία Ασύλου έχουμε και λέμε:
► Η διεξαγωγή προσωπικής συνέντευξης, της πιο σημαντικής (έτσι όπως λειτουργεί το σύστημα ασύλου στη χώρα μας) στιγμής για έναν πρόσφυγα, της στιγμής που θα εκθέσει με πληρότητα και διά ζώσης τους λόγους δίωξής του και ανάγκης προστασίας του, δε νοείται να γίνεται μέσω skype. Δε θα σχολιάσουμε καν το να μη γίνεται καθόλου, γιατί αυτό αντίκεται ευθέως σε όλες τις δικαιικές ρυθμίσεις, εφόσον δε συζητάμε για συνολική αναγνώριση και χορήγηση εγγράφων σε όλους. Το μόνο που δηλώνει αυτή η μνεία της Επιτροπής είναι η πρόθεσή της να μη μείνουν πίσω αιτήματα, να μην καθυστερήσουν κι άλλο αποφάσεις, απορρίψεις και στο τέλος απελάσεις – επιστροφές.
► Η ανάγκη να μην σταματήσει η καταχώρηση και επεξεργασία αιτήσεων αποτελεί άλλη μια εξόφθαλμη τάση της Ευρώπης-φρούριο να μην εξετάζει επί της ουσίας αιτήματα των προσφύγων. Θα πάρουμε ως παράδειγμα τις οικογενειακές επανενώσεις, ζήτημα αρκετά ευαίσθητο, οι οποίες εκκρεμούν σε διάφορα στάδια επειδή δεν ήταν εφικτό να ολοκληρωθούν οι διαδικασίες (υπήρχαν π.χ. προγραμματισμένα ραντεβού που ακυρώθηκαν λόγω των μέτρων κατά της εξάπλωσης του κοροναϊού και της παύσης υποδοχής κοινού εκ μέρους της Υπηρεσίας Ασύλου). Το τοπίο γύρω από τις προθεσμίες των εν λόγω αιτημάτων είναι εντελώς θολό, τόσο για τους ίδιους τους αιτούντες όσο και για τους δικηγόρους που έχουν επαφή με την Υπηρεσία Ασύλου, με αποτέλεσμα να μην είναι σαφές αν οι προθεσμίες «τρέχουν» κανονικά ή όχι. Η «ανάγκη» αυτή, που εκδηλώνει τόσο έντονα η ΕΕ, δεν αφορά προφανώς την καλύτερη και πιο έγκαιρη ολοκλήρωση των διαδικασιών, αλλά τη θεώρησή τους ως εκπρόθεσμες και κατ’ επέκταση την απόρριψη των αιτημάτων ή τη μη εξέτασή τους. Κι αν αυτό δεν προκύψει εντελώς αληθές, αν μη τι άλλο, είναι μια εξαιρετικά βάσιμη υποψία.
► Για την ανάγκη, τα μέτρα καραντίνας και απομόνωσης να είναι εύλογα, αναλογικά και να μην εισάγουν διακρίσεις, είναι αστείο ακόμα και να γράφουμε. Δεν πήγε πολύς καιρός από τότε που πρωτοσχολιάζαμε ότι οι πρόσφυγες που καταφτάνουν σε ελληνικό έδαφος βρίσκονται να στήνουν σκηνές και να στρώνουν υπνόσακους όπου βρουν, μέσα στη βροχή και στις λάσπες, χωρίς πρόσβαση σε υπηρεσίες, χωρίς ενημέρωση, χωρίς τίποτα, λόγω των μέτρων κατά της εξάπλωσης του κοροναϊού, που έχουν παρθεί στις «δομές» στα σύνορα (υπάρχει κι αυτή η οπτική των μέτρων καραντίνας, η επίπτωση σ’ όσους μένουν «εκτός»). Επιπλέον, ποιος μπορεί, αλήθεια, να μιλήσει για μέτρα που δεν εισάγουν διακρίσεις, όταν στις δομές εφαρμόζεται η ανοσία της αγέλης, με απροκάλυπτο τρόπο, ενώ για την υπόλοιπη μερίδα πληθυσμού τα μέτρα που ισχύουν είναι διαφορετικά; Ποιος μπορεί να μιλήσει για ανύπαρκτες διακρίσεις όταν κανένας πρόσφυγας δεν έχει τις ελάχιστες συνθήκες υγιεινής, δεν έχει σωστή ενημέρωση για την υπάρχουσα κατάσταση και για τα μέτρα προστασίας που θα πρέπει να λαμβάνει;
► Η πρόσβαση σε υπαίθριους χώρους όσων αιτούντων βρίσκονται υπό κράτηση αποτελεί μια ακόμα πρόκληση της ΕΕ, όταν γνωρίζει πολύ καλά τι συμβαίνει σε κέντρα κράτησης όπως π.χ. την Αμυγδαλέζα, όπου συνωστίζονται πολλές εκατοντάδες πρόσφυγες σε πολύ μικρό χώρο. Δε θα αναφέρουμε τις δομές γιατί η συγκεκριμένη «έγνοια» αφορά τους υπό κράτηση πρόσφυγες και όχι τους «ελεύθερους».
► Η μέριμνα για ομαλή συνέχιση επιστροφών. Δε θα μπορούσε να λείπει αυτή η ανησυχία από μια τέτοια «λίστα». Εκεί καταλήγουν όλα, ούτως ή άλλως. Η Ευρώπη-φρούριο «καίγεται» μήπως λόγω της πανδημίας δεν απελαθούν στην ώρα τους όσοι πρόσφυγες μπορούν να επιστραφούν. Τα σχόλια περιττεύουν.
Αυτά συμβαίνουν σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Αλλά και το εσωτερικό, το πολιτικό παιχνίδι του υπουργού Μετανάστευσης και Ασύλου δεν πάει πίσω. Μας προσφέρει από μόνο του αρκετές ευκαιρίες να κατανοήσουμε τις πραγματικές «επιθυμίες» και της ελληνικής κυβέρνησης.
Ο Ν. Μηταράκης βρήκε ευκαιρία, μεσούσης της πανδημίας, να στήσει το δικό του μαγαζί και δεν του άλλαξε καν ταμπέλα. «Υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου» λοιπόν. Βρίθει ο ελληνικός Τύπος από ρεπορτάζ που εκθέτουν τις «δραστηριότητές» του. Μετακλητοί υπάλληλοι σε καίριες θέσεις, απευθείας αναθέσεις έργων σχετικά με δομές προσφύγων σε ιδιωτικές εταιρίες, με προϋπολογισμούς εκατομμυρίων ευρώ, και την ίδια στιγμή εμπαιγμός του χειρίστου είδους στους υπαλλήλους της Υπηρεσίας Υσύλου, οι οποίοι έχοντας φτάσει στο μη περαιτέρω, έχουν ήδη εξαγγείλει προειδοποιητική απεργία για την Πέμπτη 23 Απρίλη (σήμερα) ζητώντας να παραταθούν οι συμβάσεις που λήγουν το προσεχές διάστημα (αν και θα πρέπει να μιλάμε για μονιμοποίηση καθώς οι ανάγκες της υπηρεσίας ασύλου σε προσωπικό είναι πολλαπλάσιες). Αυτά είναι μόνο μερικά από τα «έργα» του υπουργού.
Κατά τ’ άλλα κομπάζει για την, κατά το προσήκον, διαχείριση της πανδημίας στις δομές, μιλώντας με καμάρι για τη μετακίνηση (κι αυτή σταδιακά) λίγο περισσότερων των 2.000 προσφύγων από τη Μόρια στην ενδοχώρα (πρόκειται να γίνει μέχρι αυτό το Σαββατοκύριακο). Αλήθεια, αν οι 19.000 φυλακισμένοι της Μόριας γίνουν 17.000, θα υπάρξει αποσυμφόρηση; Πρέπει να προφυλαχθούν από τη μαζική έκθεση στον ιό, λέει. Τώρα το θυμήθηκε! Εχουν περάσει σχεδόν δυο μήνες μέτρων και πολύ περισσότερος καιρός που φωνάζουν όλοι για την αποσυμφόρηση των νησιών κι αυτοί στο υπουργείο Μετανάστευσης καμώνονται πως κάνουν τα δέοντα! Και πώς; Αφήνοντας στη Λέσβο μια γιγάντια Μόρια και δημιουργώντας μικρές Μόριες παντού στη χώρα. Να περιγράψουμε, μήπως, πώς είναι η κατάσταση στη νέα δομή (εκτός της ήδη υπάρχουσας υπάρχει και δεύτερη) της Μαλακάσας; Τουλάχιστον 1.200 άνθρωποι σε σκηνές, μεταξύ αυτών έγκυοι γυναίκες, ασυνόδευτα παιδιά και άνθρωποι με προβλήματα υγείας. Και σ’ αυτούς αναμένεται να προστεθούν κι άλλοι. Το Κρανίδι δε δίδαξε τίποτα ακόμα, όπως φαίνεται.
Ποια είναι η κατακλείδα σ’ όλα αυτά; Οτι οι πρόσφυγες θα κληθούν, ως τελευταίοι πολίτες, να πληρώσουν τα σπασμένα και της πανδημίας. Γίνονται πειραματόζωα παραμένοντας στο σκοτάδι σχετικά με τα δεδομένα για την πανδημία, είναι πλήρως εκτεθειμένοι και χωρίς τις απαιτούμενες συνθήκες υγιεινής.
Δεν υπάρχουν ημίμετρα τώρα. Οι πρόσφυγες πρέπει να λαμβάνουν συνεχώς πλήρη, συνολική και κατάλληλη ενημέρωση, σε γλώσσα που να κατανοούν. Πρέπει να μετακινηθούν σε τόπους διαμονής κατάλληλους και όχι να είναι στοιβαγμένοι σε διάφορες «δομές». Πρέπει να μπορούν να έχουν πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας και να λάβουν άμεση και κατάλληλη νοσηλεία αν χρειαστεί. Ο,τι λιγότερο θα συνιστά ευθεία προσβολή της υγείας τους και ουσιαστικά της ζωής τους.
ΥΓ. Μία μέρα πριν από τη σημερινή 24ωρη προειδοποιητική απεργία των εργαζόμενων στην Υπηρεσία Ασύλου, αναρτήθηκε στη ΔΙΑΥΓΕΙΑ υπουργική απόφαση και εκδόθηκε Δελτίο Τύπου από τον Μηταράκη περί ανανέωσης των συμβάσεων εργασίας στην Υπηρεσία Ασύλου. Από την ανανέωση των συμβάσεων εξαιρέθηκαν 16 εργαζόμενοι που εργάζονται σε νησιά και στην ενδοχώρα. Οπως αναφέρει σε ανακοίνωσή του το Σωματείο Εργαζομένων Συμβασιούχων Υπηρεσίας Ασύλου, το υπουργείο «επέλεξε σήμερα διά της πλαγίας να διαμηνύσει σε εργαζόμενους και εργαζόμενες της ΣΟΧ 1, ανθρώπους που έχουν προσφέρει την εργασία τους για πάνω από μια πενταετία στις γνωστές αντίξοες συνθήκες, ότι τους θεωρεί άχρηστους και μη-παραγωγικούς, και ότι από 1η Μαΐου τους καθιστά άνεργους στο σκληρό εργασιακό περιβάλλον που ήδη διαμορφώνονται μέσα στις συνθήκες της πανδημίας»!
Πέρα από την εργασιακή, υπάρχει και μια άλλη διάσταση, όπως σημειώνει το Σωματείο: «Το Υπουργείο, χωρίς καμία πρότερη ενημέρωση, δε συμπεριλαμβάνει στις ανανεώσεις συμβάσεων εργαζόμενους/ες που αποτελούν το παλαιότερο προσωπικό της Υπηρεσίας Ασύλου, συναδέλφισσες και συναδέλφους οι οποίοι αυτή τη στιγμή είναι οι πλέον έμπειροι/ες χειριστές/ριες αιτημάτων διεθνούς προστασίας και οι οποίοι/ες έχουν εκπαιδευτεί σε όλα τα στάδια της διαδικασίας ασύλου, και μεταφέρουν την εμπειρία στους νέους/ες συναδέλφους/ισσες ως εκπαιδευτές/ριες. Οι 16, πρακτικά υπό απόλυση συνάδελφοι, στοχοποιούνται ακριβώς επειδή είναι εργαζόμενοι/ες στην «πρώτη γραμμή του προσφυγικού» (όπως αρέσκεται η Διοίκηση να τους/ις αποκαλεί). Είναι οι συνάδελφοι/ισσες μας που εργάζονται στην Υπηρεσία Ασύλου ένα χρόνο μετά την ίδρυσή της, και κουβαλούν κομμάτι της ιστορίας της, τόσο στις καλές πρακτικές για την απόδοση του καθεστώτος διεθνούς προστασίας, όσο και στους αγώνες για την κατοχύρωση των αυτονόητων δικαιωμάτων μας, για τα οποία τόσα χρόνια παλεύουμε. Πρόκειται για συναδέλφισσες/ους που προσλήφθηκαν στην Υπηρεσία το 2014 και 2015, ιδρυτικά μέλη του Σωματείου, πρώην και νυν μέλη του Δ.Σ, του Σωματείου, έμπειροι/ες υπάλληλοι και πιστοποιημένες/οι εκπαιδεύτριες/ες».
Κατόπιν αυτών, το Σωματείο αποφάσισε κλιμάκωση με απεργία διάρκειας από αύριο. Αναφέρει στην ανακοίνωσή του: «Το Σωματείο μας περνάει άμεσα σε απόφαση για αγώνα και ΑΠΕΡΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ από την Παρασκευή 24 Απριλίου 2020, μέχρι να ανακληθεί η πολιτική απόφαση απόλυσης των συναδελφισσών/ων μας. Στον αγώνα μας αυτό καλούμε το σύνολο των εργαζομένων να σταθεί στο πλάι μας.
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ την ανανέωση ΟΛΩΝ ανεξαιρέτως των συμβάσεων εργασίας της ΣΟΧ 1/2017.
Καμία σκέψη για απόλυση, ούτε τώρα ούτε μετά!
Δεν περισσεύει καμία/κανένας.
Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλες/ους σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα».
