Σήμερα ο Νίκος Ρωμανός δεν ζητά προνομιακή αλλά ίση μεταχείριση. Αγωνίζεται να έχει δικαιώματα που άλλοι φυλακισμένοι για φοβερά εγκλήματα είχαν και έχουν. Σε απάντηση τα όργανα του αστικού κράτους δείχνουν τους κυνόδοντές τους στον Νίκο για να τους δούμε κι εμείς. Τον δολοφονούν για να μας τρομοκρατήσουν.
παπα-Χρήστος Ζαρκαδούλας
Μέσα σε δυο παραγράφους, ένας θαρραλέος παπάς έδωσε την ουσία της μάχης που δόθηκε επί ένα μήνα, με τον πολιτικό κρατούμενο Νίκο Ρωμανό να υψώνει ως οδόφραγμα το σώμα του για να διεκδικήσει ένα δικαίωμα που τραμπούκικα, εκδικητικά και παραδειγματικά του αφαίρεσαν, και ένα τεράστιο κίνημα αλληλεγγύης να στηρίζει αυτόν του τον αγώνα (στην πρώτη γραμμή οι φυλακισμένοι σύντροφοί του που έκαναν απεργία πείνας για συμπαράσταση). Η σύγκρουση ολοκληρώθηκε μ’ ένα συμβιβασμό, τον οποίο αποδέχτηκε ο απεργός πείνας, έχοντας φτάσει πλέον στο έσχατο σημείο αντοχής. Ενα συμβιβασμό που υπό τις συνθήκες που επιτεύχθηκε μόνο ως νίκη του Ν. Ρωμανού και ως ήττα της κυβέρνησης μπορεί να εκτιμηθεί. Ομως τα δυο στρατόπεδα εξακολουθούν και πρέπει να εξακολουθήσουν να βρίσκονται αντιμέτωπα. Γιατί αυτό που διακυβεύτηκε με την απεργία πείνας δεν ήταν από τη μια η ζωή και η υγεία του Ν. Ρωμανού και από την άλλη ένα δικαίωμα των κρατούμενων, αλλά κάτι πολύ ευρύτερο. Διακυβεύτηκε το σύνολο των αστικοδημοκρατικών δικαιωμάτων.
Ο Σαμαράς, με εργαλείο του τον υπουργό Δικαιοσύνης Χ. Αθανασίου, ακολουθούσε μια τακτική που αποσκοπούσε στον εξαναγκασμό του Ν. Ρωμανού να σταματήσει την απεργία πείνας. Την προσθήκη στην τροπολογία, που έδωσε τη λύση, αφού έσπευσαν να την αποδεχτούν τα κόμματα της αντιπολίτευσης, χωρίς καμιά διάθεση να φτάσουν μέχρι το τέλος αλλά με διάθεση να στείλουν στον απεργό πείνας το μήνυμα «κάναμε ό,τι μπορούσαμε, ή το δέχεσαι ή πεθαίνεις», την έκανε την τελευταία στιγμή, λίγο πριν αρχίσει η ονομαστική ψηφοφορία που είχε ζητηθεί. Γιατί δεν την έκανε το προηγούμενο βράδυ, όπως του ζητούσε ολόκληρη η αντιπολίτευση; Γιατί δοκίμαζε έναν τελευταίο εκβιασμό, μπας και τους πάρει όλους μαζί του στον έσχατο εκβιασμό πάνω στον απεργό πείνας. Δεν τους πήρε και την άλλη μέρα ο Σαμαράς του έδωσε εντολή να καταθέσει την προσθήκη.
Ο Ν. Ρωμανός (και πριν απ’ αυτόν ο Ηρ. Κωστάρης, που σταμάτησε την απεργία πείνας στις 28 Νοέμβρη) διεκδίκησε ένα δικαίωμα που του το αναγνωρίζει ο Σωφρονιστικός Κώδικας: εκπαιδευτικές άδειες για να παρακολουθεί τα μαθήματα και τα εργαστήρια στο ΤΕΙ που πέρασε. Του το αρνήθηκαν με δικαιολογία που δε στέκει με τίποτα: είναι υπόδικος και ο ανακριτής δε συμφωνεί στο να πάρει εκπαιδευτικές άδειες. Ομως, η υποδικία στην πραγματικότητα δεν υφίσταται, όπως γράψαμε στο προηγούμενο φύλλο μας. Ο Ν. Ρωμανός έχει αθωωθεί από την κατηγορία της συμμετοχής στη ΣΠΦ και ήδη ένα ακόμη τρομοδικείο (που κατά τα άλλα προχώρησε σε προκλητικά βαριές καταδίκες) αναγνώρισε το δεδικασμένο και κήρυξε απαράδεκτη την ίδια κατηγορία για συγκατηγορούμενό του στην υπόθεση του Βελβεντού. Αν σέβονταν στοιχειωδώς το αστικό δίκαιο, θα έπρεπε ήδη ο ανακριτής να προτείνει την απόσυρση της ίδιας κατηγορίας από τις υπόλοιπες δικογραφίες (να μην περιμένει δηλαδή να τις κηρύξουν απαράδεκτες τα τρομοδικεία) και όχι να επικαλείται αυτή την ανύπαρκτη κατηγορία για να εισηγηθεί στο συμβούλιο να μην του δώσει άδεια.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο εν λόγω ανακριτής λειτούργησε σαν τρομο-όργανο του αστικού κράτους. Υπολόγιζαν ότι κλείνοντας κάθε δικαστική οδό διεκδίκησης θα ανάγκαζαν τον απεργό πείνας να σταματήσει απογοητευμένος. Ο Ν. Ρωμανός, όμως, συνέχισε τον αγώνα του και το κίνημα αλληλεγγύης πλάτυνε, αγκαλιάζοντας όχι μόνο μαχητικά κοινωνικά κομμάτια, αλλά ευρύτατα στρώματα, καθώς και αντιπολιτευόμενα αστικά κόμματα, συλλόγους, σωματεία, προβεβλημένους της καλλιτεχνικής και επιστημονικής ζωής. Μια χούφτα φασισταριά έμειναν απέξω, μεταξύ των οποίων και κυβερνητικοί παράγοντες.
Ο Αθανασίου μηχανεύτηκε τότε την τροπολογία της «εξ αποστάσεως» φοίτησης, ενώ ο Σαμαράς δέχτηκε τον πατέρα του απεργού πείνας, σε μια προσπάθεια ν’ αυξήσει τη συναισθηματική πίεση πάνω του. Ο Ν. Ρωμανός αντέδρασε με ψυχραιμία και αποφασιστικότητα, εκφράζοντας την κάθετη διαφωνία του και συνεχίζοντας την απεργία πείνας. Κι ενώ η συντριπτική πλειοψηφία του αστικού κόσμου ζητούσε από την κυβέρνηση να ικανοποιήσει το αίτημα του απεργού πείνας (πράξη νομοθετικού περιεχομένου ζήτησαν με το πρωτοσέλιδο κύριο άρθρο τους τα «Νέα» την περασμένη Τρίτη), ο Αθανασίου, με εντολή Σαμαρά, έπαιξε την τελευταία παρτίδα το βράδυ της Τρίτης στη Βουλή, για να υποχωρήσει τελικά την Τετάρτη το μεσημέρι και ενώ ο Ν. Ρωμανός είχε ανακοινώσει ότι αν ψηφιστεί ως έχει η τροπολογία θα αρχίσει και απεργία δίψας.
Η ακροδεξιά κλίκα του Σαμαρά, με συμπαραστάτες της τον Βενιζέλο και τους υπουργούς του, που είτε σιωπούσαν είτε παρίσταναν τους Πόντιους Πιλάτους (χαρακτηριστικότερη περίπτωση ο Λοβέρδος), αποφάσισε να βασανίσει ένα νέο άνθρωπο, για να μην του δώσει ένα αναφαίρετο δικαίωμά του. Επαιρνε συνεχώς ραπόρτο από το νοσοκομείο για να δει πόσο ακόμα αντέχει ο απεργός πείνας και να κάνει την υποχώρηση «στο παραπέντε». Ομως, βασανίζοντας τον Ν. Ρωμανό έστελνε ταυτόχρονα ένα τρομοκρατικό μήνυμα σε ολόκληρο το κίνημα αλληλεγγύης που αναπτύχθηκε. Και στο μαχητικό κομμάτι του και στο αστοφιλελεύθερο. Η ακροδεξιά ατζέντα εφαρμόστηκε στην εντέλεια. Η κυβέρνηση εμφανίστηκε ως εκπρόσωπος όχι των «νοικοκυραίων», μεγάλο μέρος των οποίων έβλεπε με συμπάθεια τον αγώνα του Ν. Ρωμανού, αλλά του ακροδεξιού συρφετού, τμήμα του οποίου θέλει να επαναπατρίσει εκλογικά από τη Χρυσή Αυγή στη ΝΔ. Το μήνυμα που ήθελε να στείλει είναι ότι δεν υπάρχουν δικαιώματα. Αυτό δεν της πέρασε και ο Ν. Ρωμανός έχει το μεγαλύτερο μερίδιο στον αγώνα που δόθηκε. Αυτός ο αγώνας δεν τέλειωσε, γιατί ο κρατικός φασισμός δεν εξαλείφθηκε.
