Στη (ν)τροπολογία με τη φωτογραφική διάταξη για την τοποθέτηση ως αρχιΚΥΠατζή του Κοντολέοντα, υπάρχουν και ουσιαστικές διατάξεις, οι οποίες δημιουργούν ένα καθεστώς πρωτόγνωρο στα μεταπολιτευτικά χρονικά. Αυτό που μέχρι τώρα γινόταν άτυπα, στα μουλωχτά, πλέον θα γίνεται επίσημα και η ΕΥΠ/ΚΥΠ, που υποτίθεται ότι είναι μια υπηρεσία αντικατασκοπίας, θα έχει επίσημη παρουσία σε όλο το εύρος της δημόσιας διοίκησης!
Η διάταξη που ψηφίστηκε προβλέπει ότι . Ακόμα προβλέπει ότι και ότι
Ως κερασάκι στην τούρτα προβλέπεται ότι !
Δε χρειάζεται καμιά φαντασία για να καταλάβει κανείς ότι ο διοικητής της ΕΥΠ, δρώντας χωρίς ούτε στοιχειώδη κοινοβουλευτική έλεγχο, αποκτά το δικαίωμα να στήσει ένα τεράστιο χαφιεδίστικο δίκτυο σε όλο τον κρατικό μηχανισμό, με επικεφαλής ΚΥΠατζήδες οι οποίοι θα συνεργάζονται με το χαφιεδολόι που θα στήσουν σε κάθε υπηρεσία. Και βέβαια, οι εργαζόμενοι στις υπηρεσίες δε θα ξέρουν ποιος είναι ο χαφιές δίπλα τους, αφού ονόματα και δίκτυο θα παραμένουν κρυφά.
Επιστρέφουμε έτσι σε εποχές που μετά την πτώση της χούντας είχαν κάπως ατονίσει, καθώς ο ελληνικός καπιταλισμός ήταν υποχρεωμένος να εκσυγχρονιστεί κάπως, δείχνοντας πως έχει αφήσει στο παρελθόν τα χαφιέδικα δίκτυα που είχαν ως προορισμό να φακελώνουν τους Ελληνες ανάλογα με τα πολιτικά τους φρονήματα, στο όνομα της αντιμετώπισης «του κομμουνισμού και των παραφυάδων αυτού». Επαναλαμβάνουμε: χαφιέδες και ΚΥΠατζήδες εξακολουθούσαν να υπάρχουν, μόνο που δεν είχαν θεσμική κάλυψη, αφού υποτίθεται ότι η ΚΥΠ ασχολούνταν μόνο με την αντικατασκοπία (γι' αυτό και τη μετονόμασαν σε ΕΥΠ) και όχι με τον «εσωτερικό εχθρό».
Τώρα, το δόγμα του «εσωτερικού εχθρού» επιστρέφει με τον πιο επίσημο τρόπο και ο εκλεκτός των Αμερικανοσιωνιστών, για χάρη του οποίου η κυβέρνηση Μητσοτάκη και ο ίδιος ο πρωθυπουργός υπέστησαν έναν πρωτοφανή κοινοβουλευτικό εξευτελισμό, αναλαμβάνει να οργανώσει ένα ευρύ χαφιέδικο δίκτυο σε όλο το δημόσιο τομέα.
Την ώρα που ο Ραγκούσης, ως τομεάρχης Μπάτσων και Καταστολής του ΣΥΡΙΖΑ, κατέθετε επίκαιρη ερώτηση στον πρωθυπουργό ρωτώντας τον: «Θα δώσετε στη δημοσιότητα τους τίτλους σπουδών του νέου Διοικητή της ΕΥΠ καθώς και τις πράξεις αναγνώρισής τους από το ΔΟΑΤΑΠ ή έχετε ήδη προχωρήσει από αρχές Αυγούστου σε έναν εν γνώσει σας παράνομο διορισμό;», η κυβέρνηση της ΝΔ προχωρούσε σε μια πράξη αυτοεξευτελισμού, καταθέτοντας (ν)τροπολογία (σε άσχετο νομοσχέδιο και εκπρόθεσμη) που αλλάζει τα προσόντα που απαιτούνται για να γίνει κάποιος διοικητής της ΕΥΠ/ΚΥΠ. Ενώ ο νόμος απαιτούσε ο διοικητής της κακόφημης υπηρεσίας να διαθέτει πτυχίο πανεπιστημίου της ημεδαπής ή ισότιμου της αλλοδαπής και διοικητική πείρα στο δημόσιο ή τον ιδιωτικό τομέα, η νέα ρύθμιση απαιτεί ο αρχιΚΥΠατζής να έχει πανεπιστημιακό πτυχίο της ημεδαπής ή της αλλοδαπής αποδεδειγμένη δεκαετή επαγγελματική απασχόληση.
Ο Μητσοτάκης έκανε αυτό το οποίο στις 6 Αυγούστου διαβεβαίωνε τον Τσίπρα ότι δεν πρόκειται να κάνει: άλλαξε το νόμο, για να δικαιολογήσει εκ των υστέρων την τοποθέτηση του επικεφαλής της G4S στην κεφαλή της ΕΥΠ/ΚΥΠ. Ομολόγησε τελικά ότι αυτός ο τύπος δε διαθέτει πανεπιστημιακό τίτλο (αυτόν που πήρε από το… Ανοιχτό Πανεπιστήμιο του Λονδίνου δεν τον αναγνωρίζει ο ΔΟΑΤΑΠ).
Φυσικά, σύσσωμη η αντιπολίτευση ξεσήκωσε σάλο. Κυρίως ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΙΝΑΛ, αλλά αντίθεση εξέφρασαν και ο Περισσός και το ΜεΡΑ25, ακόμα και ο Βελόπουλος. Οι νεοδημοκράτες που ανέλαβαν να υποστηρίξουν τη (ν)τροπολογία κυριολεκτικά ρετάριζαν. «Εμείς λέμε ότι θεωρούμε ότι είναι προς την καλή κατεύθυνση αυτή η διάταξη. Πιστεύουμε ότι το ουσιαστικό για έναν διοικητή της ΕΥΠ είναι τα διοικητικά του προσόντα, η επιχειρησιακή του ικανότητα», έλεγε ο εισηγητής της ΝΔ Σ. Λιβανός, καταφεύγοντας στο… ύψιστο επιχείρημα: «Πιστεύουμε, επίσης, ότι είναι απαράδεκτο από τη μεριά της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, καθώς δεν είχε γίνει ποτέ από τη Νέα Δημοκρατία στο παρελθόν, όπως ποτέ επίσης από το ΠΑΣΟΚ, να μπαίνουν θέματα εθνικής ασφάλειας και δη με τέτοιο ιταμό ύφος μέσα στο Κοινοβούλιο. Λυπούμεθα γι’ αυτό»! Ο υφυπουργός Οικονόμου έλεγε ότι «όσον αφορά το θέμα των προσόντων του διοικητή, αποδίδεται μεγάλη σημασία στην επαγγελματική συγκρότηση και ουσιαστικά στην διασφάλιση όλων εκείνων των αναγκαίων κριτηρίων, ούτως ώστε το έργο του διοικητή της Υπηρεσίας να είναι αποτελεσματικό», λες και το μόνο πρόσωπο που μπορούσε να οριστεί αρχιΚΥΠατζής ήταν ο Κοντολέων και γι' αυτό έπρεπε να κατασκευάσουν φωτογραφική νομική διάταξη. Ο Βορίδης πήγε να αναπτύξει κάποιες σοφιστείες για γέλια, για να καταλήξει… λεβέντικα απευθυνόμενος στην αντιπολίτευση: «Για να βγάλετε μικροπολιτικό μεροκάματο σήμερα! Αυτό είναι όλο κι όλο». Την κορύφωση έκανε ο «πολύς» Γεραπετρίτης, μεμφόμενος την αντιπολίτευση που εγείρει αυτό το ζήτημα, ενώ αυτός δεν ξέρει ούτε ένα κοινοβούλιο στον κόσμο «στο οποίο η αντιπολίτευση να μέμφεται την συμπολίτευση για θέματα τα οποία αφορούν αντίστοιχη Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών»! Για να καταλήξει… αποστομωτικά: «Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών αντίστοιχη σημαίνει ένα και μόνο πράγμα, τη δυνατότητα της Κυβέρνησης να θέτει τους όρους έτσι ώστε να μπορεί η υπηρεσία αυτή να λειτουργεί υπέρ του δημοσίου συμφέροντος, της εθνικής ασφάλειας, της δημόσιας τάξης. Εκτός αν θέλετε την επιλογή αυτή σε ό,τι αφορά και τα προσόντα και τα πρόσωπα να τα αφήσουμε στην Αντιπολίτευση. Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών σημαίνει στην πραγματικότητα να υπάρχει η δυνατότητα να διορίζεται πρόσωπο και να ορίζονται τα προσόντα έτσι ώστε να εξυπηρετείται το δημόσιο συμφέρον»! Σύμφωνα με τη λογική του καθηγητή με τη μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του, δε θα έπρεπε να υπάρχει νόμος για τα προσόντα του αρχιΚΥΠατζή, όπως συνέβαινε στις ελέω Θεού μοναρχίες!
Αφού ολοκληρώθηκε ο καυγάς και ο αυτοεξευτελισμός των κυβερνητικών (ιδίως του Γεραπετρίτη), το ΚΙΝΑΛ αποχώρησε επειδή δεν αποσύρθηκε η συγκεκριμένη τροπολογία και ο Περισσός για όλες τις εκπρόθεσμες και άσχετες τροπολογίες. Στη συνέχεια αποχώρησε και το ΜεΡΑ25 (αφού προηγουμένως εκφώνησε την ομιλία που είχε ετοιμάσει επί του νομοσχεδίου η κοινοβουλευτική του εκπρόσωπος). Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αποχώρησε, αλλά κατέθεσε αίτημα ονομαστικής ψηφοφορίας, η οποία «έγραψε» 150 υπέρ της (ν)τροπολογίας και 70 κατά.
Ο Μητσοτάκης, φυσικά, δεν πήγε στη Βουλή για να υπερασπιστεί την αλλαγή του θεσμικού πλαισίου για τον αρχιΚΥΠατζή, αφήνοντας τους υπουργούς του να υποστούν την ξεφτίλα. Δεν έχει μείνει, όμως, και προσωπικά αλώβητος απ' αυτή την ιστορία. Αντιλαμβάνεται, λοιπόν, κανείς ότι είχε αναλάβει υποχρεώσεις να τοποθετήσει τον συγκεκριμένο άνθρωπο στη συγκεκριμένη θέση. Εναν πρώην «σεκιουριτά» της αμερικάνικης πρεσβείας και στη συνέχεια επικεφαλής της ελληνικής θυγατρικής μιας εταιρίας γνωστής για τους δεσμούς της με τους σιωναζιστές του Ισραήλ.
