Η φωτογραφία δεν είναι από το σκεπασμένο με χιόνι στρατόπεδο συγκέντρωσης της Μόριας, όπως θα απαντούσατε αν σας ρωτούσαμε. Η φωτογραφία τραβήχτηκε στις 29 του περασμένου Νοέμβρη στην Πέτρα Ολύμπου. Εκεί, σε υψόμετρο πάνω από 1.000 μέτρα, είχαν πετάξει κυριολεκτικά σε μια θερινή κατασκήνωση 240 πρόσφυγες. Το πρώτο χιόνι σκέπασε τις σκηνές κι ευτυχώς που υπήρχαν παραδίπλα τα κτίρια του παλιού Ψυχιατρείου της Πέτρας, όπου τους μετέφεραν για να μην πεθάνουν παγωμένοι και αβοήθητοι. Την άλλη μέρα χρειάστηκε ολόκληρη επιχείρηση για ν' ανοίξει ο δρόμος και να πάνε τρία λεωφορεία να μεταφέρουν τους πρόσφυγες.
Το περιστατικό θάφτηκε επιμελώς από την εγχώρια «ενημέρωση», μολονότι οι εικόνες έκαναν το γύρο του Διαδικτύου διεθνώς. Στις στήλες της εγχώριας «ενημέρωσης» υπήρχε χώρος μόνο για τις καθησυχαστικές δηλώσεις του Μουζάλα, που με το γνωστό ύφος της ποντικομαμής δήλωνε: «Το στοίχημα του ξεχειμωνιάσματος των προσφύγων κερδήθηκε». Οι εικόνες ντροπής μετά τον πρόσφατο χιονιά ήρθαν να επιβεβαιώσουν ποιο στοίχημα κερδήθηκε. Και πάλι, οι έμποροι του θεάματος επικεντρώθηκαν στη Μόρια, λες και στην υπόλοιπη Ελλάδα οι πρόσφυγες καλοπερνούν, κλεισμένοι σε παραπήγματα εγκαταλελειμμένων στρατοπέδων.
Οι πρόσφυγες είναι αντικείμενα κάθε είδους πλιάτσικου. Από το κράτος, από τις ΜΚΟ, από πολιτευτές και στελέχη των κομμάτων εξουσίας, από τους αετονύχηδες των κάθε είδους «εφοδίων». Ο πυρήνας του προβλήματος, έτσι όπως εμφανίζεται στη σημερινή Ελλάδα, περιλαμβάνει δυο δεδομένα:
Πρώτο, ότι αποφάσισαν να μετατρέψουν την Ελλάδα σε μια απέραντη φυλακή για πρόσφυγες και μετανάστες, με τα περίφρακτα hot spot των νησιών να χρησιμοποιούνται ως «ελαφριά» Γκουαντανάμο, για να δείχνουν σε όσους σκέφτονται να έρθουν εδώ ποια θα είναι η τύχη τους. Αλλιώς, θα είχαν μεταφέρει τον κόσμο από τα νησιά στην ηπειρωτική Ελλάδα και δε θα είχαμε τη ντροπή της Μόριας.
Δεύτερο, ότι αποφάσισαν να «φιλοξενήσουν» τους πρόσφυγες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μακριά από τους οικιστικούς ιστούς, μακριά από τους έλληνες πολίτες και τους παλιούς μετανάστες και πρόσφυγες, σε δομές-γκέτο επιτηρούμενες από στρατό και αστυνομία και ελεγχόμενες από τις ΜΚΟ που σε διαφορετική περίπτωση δε θα είχαν λόγο ύπαρξης, θα είχαν χάσει την «πελατεία».
Ξέρετε πόσα παίρνει ο «country officer» μιας μεγάλης διεθνούς ΜΚΟ; Δέκα χιλιάρικα το μήνα! Πόσα να παίρνουν, άραγε, διάφορα στελέχη των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ που τα διόρισαν διοικητές των στρατοπέδων; Πάνω από δύο χιλιάρικα, σίγουρα. Πόσα κονομάνε κάτι κέτερινγκ της συμφοράς που έχουν αναλάβει εργολαβικά τη σίτιση των στρατοπέδων συγκέντρωσης με άθλιο φαγητό;
Υπάρχουν κάποιες μεγάλες ξένες ΜΚΟ, που αφού έβγαλαν ό,τι έβγαλαν εδώ κι ένα χρόνο, αποφάσισαν να την κάνουν από την Ελλάδα, αφήνοντας στη μέση τα «κοινωνικά» προγράμματα που ξεκίνησαν. Η IMC (International Medical Corps) κάνει ομαδικές απολύσεις. Κι επειδή δεν μπορεί να απολύσει περισσότερους από 6 εργαζόμενους το μήνα (έχει περίπου 100), έφερε μάνατζερ που προσπαθεί να πείσει τους εργαζόμενους να δηλώσουν ότι αποχωρούν παίρνοντας 1,5 μισθό αποζημίωση! Και δεν είναι η μόνη.
Για να σταματήσει (ή έστω να περιοριστεί) αυτό το πλιάτσικο ένας μόνο τρόπος υπάρχει: να διαλυθούν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και να ενσωματωθούν οι πρόσφυγες -όσο αυτό είναι δυνατόν- στην ελληνική κοινωνία. Αλλιώς η ντροπή θα μας στιγματίσει όλους.
