Η 9η Αυγούστου σηματοδοτεί τη δεύτερη επέτειο του μαρτυρίου [σ.σ. θανάτου] του Λιονταριού της Νάμπλους, του φαντάσματος τοy Βουνoύ της Φωτιάς, Ιμπραχίμ αλ-Ναμπούλσι, και των συμμαχητών του, μαρτύρων και φυλακισμένων της Φωλιάς των Λιονταριών.
Δύο χρόνια μετά το μαρτύριό του, ο Ναμπούλσι και οι σύντροφοί του παραμένουν σύμβολα θάρρους, αντίστασης, περηφάνειας και μαχητικότητας για μια ολόκληρη γενιά Παλαιστίνιων αλλά και για όλους τους υποστηρικτές της παλαιστινιακής αντίστασης σε όλο τον κόσμο.
Νάμπλους: από το Βουνό της Φωτιάς στη Φωλιά των Λιονταριών
Από την περίοδο της Βρετανικής Εντολής, η Νάμπλους έχει παίξει κεντρικό ρόλο στην πολιτική ζωή της Παλαιστίνης, και ως εκ τούτου στην αντίσταση του παλαιστινιακού λαού.
Ηταν στη Νάμπλους που κηρύχτηκε η μεγάλη απεργία του 1936. Το 1936, η Παλαιστίνη βρισκόταν υπό τη βρετανική αποικιοκρατική εντολή για 20 χρόνια. Το 1917, η Διακήρυξη του Μπάλφουρ υποσχέθηκε πως η Βρετανική Αυτοκρατορία θα υποστήριζε τη δημιουργία «μιας εθνικής πατρίδας για τον εβραϊκό λαό» στην υπό εντολή Παλαιστίνη. Μέσα σε μερικά χρόνια, υποστηριζόμενο από τη βρετανική αποικιοκρατική πολιτική της υφάρπαξης και κατάσχεσης εδαφών, τις απελάσεις και μια φορολογική πολιτική ρατσισμού και διακρίσεων, το σιωνιστικό αποικιοκρατικό σχέδιο αναπτύχθηκε ραγδαία στην Παλαιστίνη. Από την πλευρά του γηγενούς παλαιστινιακού λαού, που υπέστη το μεγαλύτερο βάρος αυτής της αποικιοκρατικής πολιτικής, η οργή μεγάλωνε.
Στις 19 Απρίλη 1936, σε ένα οικογενειακό εργοστάσιο σαπουνιού στη Νάμπλους, η νεοσύστατη Εθνική Αραβική Επιτροπή διακήρυξε μαζική γενική απεργία. Κάλεσε τους Παλαιστίνιους να απέχουν από τις πληρωμές φόρων και να μποϊκοτάρουν τα προϊόντα των σιωνιστικών εποικισμών ως διαμαρτυρία ενάντια στη βρετανική αποικιοκρατία και την αυξανόμενη σιωνιστική μετανάστευση. Εντός ημερών, σχηματίστηκαν εθνικές επιτροπές σε όλες τις μεγάλες πόλεις και σε κάποια μεγάλα χωριά για την ενίσχυση της απεργίας. Υπό την πίεση της βάσης τους, που έπεσε με δύναμη στον αγώνα, τα πέντε μεγαλύτερα παλαιστινιακά κόμματα σχημάτισαν την Υπατη Αραβική Επιτροπή και πήραν τον έλεγχο της απεργίας.
Η απεργία μεγάλωσε και άνθισε σε ολόκληρη την Παλαιστίνη, ενώ σε άλλες χώρες της περιοχής οργανώθηκαν κινήματα υποστήριξης. Χτιζόταν ένα πραγματικό λαϊκό κίνημα και στην ύπαιθρο οι αγρότες πήραν τα όπλα για να πολεμήσουν τον αποικιακό στρατό, με τον σύριο σεΐχη Ιζεντίν αλ Κασάμ να παίζει ηγετικό ρόλο στην κινητοποίηση της αγροτιάς για τον ένοπλο αγώνα. Λίγους μήνες αργότερα, τον Οκτώβρη του 1936, κάτω από διπλωματική πίεση, η Υπατη Αραβική Επιτροπή αποφάσισε να τερματίσει την απεργία.
Αυτή η γενική απεργία είναι ένα κεντρικό γεγονός στην ιστορία της παλαιστινιακής αντίστασης. Θα λειτουργήσει ως ώθηση για ένα άλλο σημαντικό γεγονός της παλαιστινιακής ιστορίας: τη Μεγάλη Αραβική Εξέγερση του 1936-1939. Οι φελαχίν –οι αγρότες- που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην απεργία του 1936 και συνιστούσαν εκείνη την περίοδο την καρδιά της παλαιστινιακής ένοπλης αντίστασης, στόχευσαν τα σιωνιστικά και βρετανικά συμφέροντα. Ως απάντηση, πάνω από 25.000 βρετανοί στρατιώτες εστάλησαν στην Παλαιστίνη για να συντρίψουν την εξέγερση. Η αποικιοκρατική αυτοκρατορία επίσης παρείχε όπλα στις σιωνιστικές πολιτοφυλακές που σχηματίστηκαν και λειτουργούσαν ως υποστήριξη του αποικιοκρατικού στρατού. Μετά από αιματηρή καταστολή, η Μεγάλη Εξέγερση σταδιακά σταμάτησε, όταν η Βρετανική Αυτοκρατορία υποσχέθηκε να μειώσει σημαντικά τη σιωνιστική μετανάστευση. Εκτιμάται πως μέσα σε τρία χρόνια, 5.000 Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν, 15.000 με 20.000 τραυματίστηκαν και 5.600 φυλακίστηκαν, ή αλλιώς το 10% του πληθυσμού.
Στα χρόνια που ακολούθησαν τη Νάκμπα και την εγκαθίδρυση της σιωνιστικής οντότητας στη γη της Παλαιστίνης, η Νάμπλους παρέμεινε οχυρό της αντίστασης. Το 1967, με την ήττα των αραβικών στρατευμάτων και την κατοχή της Δυτικής Οχθης και της Γάζας, η παλιά πόλη μετατράπηκε σε οχυρό της αντίστασης και φιλοξένησε πυρήνες οργανωμένων μαχητών. Σημαντικές ένοπλες ενέργειες έλαβαν χώρα, με κάποιες από αυτές να έχουν ισχυρό αντίκτυπο στον σιωνιστικό στρατό. Η Σαντία Αμπού Γαζάλα ήταν μια από αυτές τις μαχήτριες. Μέλος του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, διηύθυνε ένα δίκτυο μαχητών αντίστασης πόλεων στην πόλη της Νάμπλους εκείνη την περίοδο.
Η Σαντία θεωρούσε την εκπαίδευση, τη γνώση και την επιστήμη όπλα στον αγώνα για απελευθέρωση και είχε συμμετάσχει σε επιχειρήσεις αιχμής που προκάλεσαν σημαντικές απώλειες στον αποικιακό στρατό. Επεσε ως μάρτυρας το 1968, παρασκευάζοντας μια βόμβα στο σπίτι της, στη γειτονιά της παλιάς πόλης. Προς τιμήν της, η Λέιλα Χάλεντ χρησιμοποίησε το όνομά της ως ψευδώνυμο στις αντιστασιακές επιχειρήσεις της στο εξωτερικό. Αρκετά σχολεία φέρουν το όνομά της στη Δυτική Οχθη και τη Γάζα. Οι σιωνιστικές δυνάμεις και οι ευρωπαίοι χρηματοδότες έχουν επανειλημμένα προσπαθήσει να εξαναγκάσουν τους Παλαιστίνιους να αφαιρέσουν το όνομά της, όπως και άλλων μαρτύρων του απελευθερωτικού κινήματος.
Από την αρχή της δεκαετίας του 1980, μια νέα γενιά μαχητών της αντίστασης αποφάσισε να ξαναχτίσει τις παλαιστινιακές οργανώσεις και φράξιες στην πόλη και τους τριγύρω καταυλισμούς. Αυτή η αναζωογόνηση της αντίστασης στην πόλη και τα περίχωρα θα επέτρεπε στους νέους να αντισταθούν στο σιωνιστικό στρατό έμπρακτα και στιβαρά.
Μερικά χρόνια πριν από την πρώτη Ιντιφάντα, στη Νάμπλους και τον καταυλισμό Μπαλάτα, πέτρες και κοκτέιλ μολότοφ έπεφταν ήδη σαν βροχή πάνω στους αποικιακούς στρατιώτες. Το 1987, όταν ξεκίνησε η εξέγερση στον καταυλισμό της Τζαμπάλια στη Γάζα και απλώθηκε σε όλη την Παλαιστίνη ώσπου ξέσπασε στη Δυτική Οχθη, η πόλη και τα περίχωρά της μετατράπηκαν σε οχυρό συγκρούσεων.
Στη διάρκεια της δεύτερης Ιντιφάντα, η πόλη έγινε εκ νέου κέντρο της αντίστασης. Μεταξύ των ενθερμότερων υπερασπιστών της, περιλαμβάνονται ονόματα όπως Νάγιεφ Αμπού Σαρκ, Τζαφάρ αλ-Μάσρι και Φάντι αλ-Μπάχτι και οι δύο μαχητές των Ταξιαρχιών Αμπού Αλί Μουσταφά, Γιαμέν Φαράτζ (Αμπού Νασρίν) και ο σύντροφός του Αμτζάντ Μλαϊτάτ. Κυνηγημένοι και διωκόμενοι για χρόνια, διενήργησαν ένα σημαντικό αριθμό επιχειρήσεων, προτού δολοφονηθούν στις 6 Ιούλη του 2004, έπειτα από τετράωρη μάχη ενάντια σε σιωνιστές στρατιώτες.
Ιστορικά, η πόλη της Νάμπλους υπήρξε προπύργιο της παλαιστινιακής αντίστασης. Η ιστορία των μαρτύρων μαχητών και φυλακισμένων περνά από γενιά σε γενιά, μπορεί κανείς να τη διαβάσει στους τοίχους και μέσα στις συζητήσεις των γονιών ή των γερόντων. Κάθε παλαιστινιακή πόλη έχει τη δική της ιστορία αντίστασης και αυτή η ιστορία συνιστά το θεμέλιο του μέλλοντος της επανάστασης, είτε είναι η ιστορία της μάχης στη Τζενίν στη διάρκεια της δεύτερης Ιντιφάντα είτε αυτή ενός φυλακισμένου μαχητή από κάποιο μικρό χωριό. Τα βιώματα συμπληρώνουν το ένα το άλλο, οι εμπειρίες ανταποκρίνονται η μία στην άλλη, οι αποτυχίες και επιτυχίες των πρεσβύτερων αξιολογούνται και η απελευθέρωση έρχεται πιο κοντά.
Ιμπραχίμ Ναμπούλσι: Το λιοντάρι της Νάμπλους
Ο Ιμπραχίμ αλ Ναμπούλσι είναι παιδί της Νάμπλους. Γεννήθηκε εκεί το 2003, στη διάρκεια της Ιντιφάντα του αλ Ακσα. Εκείνη την περίοδο, η πόλη μαστιζόταν από επιδρομές και επιθέσεις του σιωνιστικού στρατού κατοχής. Μετρά με οδύνη τους κατοίκους της που έπεσαν μάρτυρες στην υπεράσπιση της πόλης και καταγράφει τις υλικές καταστροφές που αφήνουν τα τανκ, οι βόμβες, οι μπουλντόζες και οι αποικιακοί στρατιώτες.
Στην ηλικία των 15 ετών, καταζητούμενος από το σιωνιστικό κράτος, συνελήφθη μαζί με δύο παιδικούς του φίλους, τον Μουχάμαντ Νταχίλ και τον Αδάμ Μαμπρούκα, από την Παλαιστινιακή Αρχή. Στην κράτηση υπέστησαν σωματική βία που θα τους σημάδευε βαθιά και θα ενίσχυε τη δέσμευσή τους στην αντίσταση. Μετά την απελευθέρωσή τους, εντάχθηκαν στις Ταξιαρχίες Μαρτύρων του αλ Ακσα στην πόλη της Νάμπλους. Η ομάδα θα εντασσόταν αργότερα σε έναν μεγαλύτερο συνασπισμό, την Ταξιαρχία της Νάμπλους, μια ενοποιημένη ταξιαρχία που ένωσε μαχητές από διάφορες παρατάξεις της πόλης και των περιχώρων της.
Πολύ γρήγορα, η ομάδα κατέστη προτεραιότητα για τις κατοχικές δυνάμεις. Η επιχείρηση «Σπάσιμο του Κύματος» εξαπολύθηκε στην πόλη στην αρχή του 2022 για την εξολόθρευση της ταξιαρχίας. Ξεκίνησε μια εκστρατεία επιδρομών, φόνων και αιματηρών εκτελέσεων. Επειδή αυτοί οι μαχητές της αντίστασης, οι γιοι, οι πατέρες, τα ξαδέρφια και τα παιδιά της Νάμπλους απολαμβάνουν την ακλόνητη υποστήριξη του λαού, μια λαϊκή υποστήριξη που κάνει τον αποικιακό στρατό να τρέμει.
Στις 8 Φλεβάρη 2022, οι δυνάμεις κατοχής, διεισδύοντας στην πόλη της Νάμπλους, αιφνιδίασαν ένα αυτοκίνητο όπου επέβαιναν οι Ασράφ Μουμπασαλάτ, Μουχάμαντ Νταχίλ και Αδάμ Μαμπρούκα. Μια βροχή από αρκετές ντουζίνες σφαίρες έπεσε πάνω στην ομάδα των φίλων που πέθαναν ακαριαία. Οι τρεις νέοι ήταν μαχητές της αντίστασης, μέλη των Ταξιαρχιών της Νάμπλους. Αλλά πάνω απ’ όλα, ήταν οι παιδικοί φίλοι του Ιμπραχίμ, που τον συντρόφεψαν στη φυλάκισή του. Μετά τη δολοφονία των τριών συντρόφων του, ο Ιμπραχίμ έμαθε ότι κι εκείνος καταζητούνταν ενεργά από τις δυνάμεις κατοχής και πως είχε παρά τρίχα γλιτώσει τη δολοφονία.
Μετά τη δολοφονία των τριών φίλων του, ο Ιμπραχίμ έγινε ένας από τους κύριους στόχους του αποικιακού στρατού, ο οποίος εξαπέλυσε ανελέητο κυνηγητό για το Λιοντάρι της Νάμπλους και τους συντρόφους του. Παρολαυτά, όπως συνήθιζε και όπως θα έκανε μέχρι το μαρτύριό του, δεν ήταν ασύνηθες να τον δει κανείς να περπατά στην παλιά πόλη, χαιρετώντας ανθρώπους και μιλώντας μαζί τους.
Την ημέρα της κηδείας των τριών φίλων του, ενώ καταζητούνταν ενεργά, διέσχισε το πλήθος για να χαιρετίσει τους συμπολεμιστές του μια τελευταία φορά. Αυτή η δημόσια εμφάνιση, ως πρόκληση στην αποικιοκρατική πολεμική μηχανή και τις μυστικές υπηρεσίες της, σφυρηλάτησε ακόμη περισσότερο το θρύλο του.
Την αυγή της 24ης Ιούλη 2022, οι κάτοικοι της γειτονιάς αλ Γιασμίνα ξύπνησαν από έντονους πυροβολισμούς. Ο αποικιακός στρατός είχε εξαπολύσει επιχείρηση εναντίον ενός σπιτού στην πόλη όπου λεγόταν ότι κατέφευγαν μαχητές της αντίστασης. Για πάνω από 5 ώρες, οι σιωνιστές στρατιώτες γάζωναν το σπίτι με σφαίρες και εκρηκτικά. Οι μαχητές της αντίστασης υπερασπίστηκαν τη θέση τους, με τη βοήθεια του δικτύου των τούνελ που εκτεινόταν σε ολόκληρη την πόλη. Παρολαυτά, οι δυνάμεις κατοχής είχαν το πάνω χέρι, και δύο επιφανείς μαχητές από τη Νάμπλους, θεωρούμενοι ως οι ιδρυτές της μελλοντικής «Φωλιάς των Λιονταριών», έπεσαν ως μάρτυρες: ο Μουχάμαντ αλ Αζίζι και ο Αμπντούλ Ραχμάν Σουμπούχ. Ο Ιμπραχίμ, που ήταν παρών στη σκηνή, κατάφερε να διαφύγει και πάλι. Η δημόσια εμφάνισή του στην κηδεία έπεσε σαν κεραυνός. Περιτριγυρισμένος από το λαό του, με το ντουφέκι στο χέρι, διαπέρασε το πλήθος για να κουβαλήσει τα νεκροκρέβατα των φίλων του.
Την Τρίτη, 9 Αυγούστου του 2022, νωρίς το πρωί, ο ισραηλινός στρατός εξαπέλυσε νέα επιδρομή στη Νάμπλους. Ξέσπασαν συγκρούσεις με τους κατοίκους και αρκετές δεκάδες τραυματίστηκαν. Την ίδια στιγμή, οι κατοχικές δυνάμεις περικύκλωσαν ένα συγκρότημα κατοικιών στην παλιά πόλη. Μέσα βρίσκονταν ο Ιμπραχίμ Ναμπούλσι και ένα σύντροφος, ο Ισλάμ Σουμπούχ. Οι δύο μαχητές αρνήθηκαν να παραδοθούν και επέλεξαν να αντισταθούν. Ο αποικιακός στρατός έπεσε πάνω στο κτίριο, γαζώνοντάς το με σφαίρες και εν τέλει διαλύοντάς το με εκτοξευτή ρουκετών. Οι τοίχοι εξερράγησαν από την ισχύ της έκρηξης. Παρά τη θαρραλέα αντίστασή τους, οι δύο συμπολεμιστές έπεσαν μάρτυρες από τις σφαίρες των αποικιοκρατών.
Την ίδια μέρα, ο 16χρονος Χουσεΐν Τζαμάλ Τάχα πυροβολήθηκε στην καρδιά από ισραηλινούς στρατιώτες στη διάρκεια συγκρούσεων που ξέσπασαν στην πόλη.
«Σας αγαπώ τόσο πολύ. Αν γίνω μάρτυρας, παιδιά: Αγαπώ τη μητέρα μου. Φροντίστε την πατρίδα αφού θα έχω φύγει, και η τελευταία μου ευχή για εσάς, στην τιμή σας: μην ρίξετε το ντουφέκι – στην τιμή σας. Είμαι περικυκλωμένος και οδεύω προς το μαρτύριό μου. Προσευχηθείτε για μένα».
Αυτά ήταν τα τελευταία λόγια του Ιμπραχίμ, σε ένα φωνητικό μήνυμα που εστάλη ενώ ήταν περικυκλωμένος από στρατιώτες της κατοχής. Αυτές οι λέξεις, «μην ρίξετε το όπλο», θα αντηχούν ισχυρά σε όλη την παλαιστινιακή νεολαία, στην ιστορική Παλαιστίνη και στη διασπορά.
Η πόλη γέμισε με ανθρώπους, με ένα πυκνό ηλεκτρισμένο πλήθος να συνοδεύει τις σορούς των μαρτύρων στην ταφική τελετουργία. Η μητέρα του συμμαχητή του που έπεσε μάρτυρας πριν από εκείνον, του Μουχάμαντ αλ Νταχίλ, πλένει το πρόσωπό του απευθύνοντας τα τελευταία του λόγια σε εκείνον. Μέσα στο χαμό, το σώμα του μεταφέρεται για κάποιο διάστημα χωρίς φορείο. Η μητέρα του Ιμπραχίμ χωρίζει το πλήθος και κουβαλά το σάβανο μαζί με τους συντρόφους του γιου της. Διαπερνά το πλήθος που μαζεύεται γύρω από τα σώματα των μαχητών της αντίστασης, που θυσίασαν ό,τι αγαπούσαν για τη συλλογική απελευθέρωση. Τότε η Ουμ Εγιάντ, η μητέρα του Λιονταριού, κραδαίνει το όπλο που κουβαλούσε ο γιος της.
Ο Ιμπραχίμ Ναμπούλσι θεωρούνταν για καιρό μαχητής των Ταξιαρχιών των Μαρτύρων του αλ Ακσα. Μετά το μαρτύριό του, οι Σαράϊα (Ταξιαρχίες) αλ Κουντς δημοσίευσαν μια δήλωση και ένα βίντεό του, ανακοινώνοντας πως ο Ιμπραχίμ ήταν επίσης ένας από τους ηγέτες τους. Είχε επίσης συντροφικούς δεσμούς και συμμαχία με τις Ταξιαρχίες Ιζεντίν αλ Κασάμ.
Στην πραγματικότητα, ο Ιμπραχίμ αλ Ναμπούλσι και οι σύντροφοί του ήταν μαχητές της Αντίστασης. Η δημιουργία της Ταξιαρχίας της Νάμπλους, μιας ανεπίσημης συμμαχίας που διαπερνά τις πολιτικές γραμμές, είναι η πιο στιβαρή έκφραση αυτού. Οι προηγούμενες γενιές πάλευαν να ξεπεράσουν τους ενδοπαλαιστινιακούς διαχωρισμούς και το σχέδιο των Ταξιαρχιών Αμπού Αλί Μουσταφά στη δεύτερη Ιντιφάντα στη Τζενίν, να δουν όλες τις διαφορετικές Ταξιαρχίες της αντίστασης ενωμένες υπό μία συλλογική διοίκηση, πραγματοποιήθηκε τελικά στη Γάζα κάτω από την ορμή, την ηγεσία και την καθοδήγηση του Γιάχια Σινουάρ, του Μοχάμεντ Ντέιφ και της Χαμάς και των Ταξιαρχιών αλ Κασάμ.
Για τους νέους των ταξιαρχιών της Τζενίν, της Φωλιάς των Λιονταριών, της Τουλκαρέμ και της Μπαλάτα, δεν τίθεται το ερώτημα του φραξιονισμού. Αυτή η μετά το Οσλο γενιά έχει γνωρίσει μόνο την προδοσία της Παλαιστινιακής Αρχής, την συνεχή αποικιοποίηση, την απώλεια της ορμής των παραδοσιακών κομμάτων και έχει έρθει πρόσωπο με πρόσωπο με την αποικιοκρατική θηριωδία. Για εκείνους, ο μόνος τρόπος να νικήσουν τις σιωνιστικές δυνάμεις, να υπερασπιστούν τους καταυλισμούς τους και να απελευθερώσουν τη γη τους είναι να ενώσουν τα όπλα τους χωρίς παραταξιακούς διαχωρισμούς.
Λίγο μετά το θάνατό του, οι σύντροφοί του ανακοίνωσαν τη δημιουργία μιας νέας ομάδας στη Νάμπλους: τη «Φωλιά των Λιονταριών». Το αποκορύφωμα αυτού του στοχασμού πάνω στην ενοποίηση των Ταξιαρχιών υπό ένα κοινό λάβαρο, είναι μια ομάδα που ενώνει νέους από διαφορετικές πολιτικές οικογένειες, ενωμένους στον αγώνα για εθνική απελευθέρωση. Εντός της βρίσκουμε ηγέτες και μαχητές που ανήκουν σε αντιστασιακά κόμματα και στις Ταξιαρχίες τους και άλλους που δεν είναι οργανωμένοι και δραστηριοποιούνται μόνο στη Φωλιά, όλοι τους χωρίς διακριτικά γνωρίσματα. Το μόνο ορατό στοιχείο είναι αυτό της Φωλιάς των Λιονταριών. Ενας λευκός κύκλος με δύο ντουφέκια που φρουρούν την αλ Κουντς, πάνω σε μια μαύρη ημισέληνο όπου είναι γραμμένο το όνομα της ομάδας.
Η Φωλιά των Λιονταριών: Προοίμιο του Κατακλυσμού
Η επιτυχία της Φωλιάς των Λιονταριών έγκειται σε μια επιτυχημένη συνταγή: την ικανότητα να διεξάγουν σημαντικό αριθμό επειχειρήσεων ενάντια στα σιωνιστικά συμφέροντα και τις δυνάμεις κατοχής, αποτελεσματική επικοινωνία και πάνω απ’ όλα τη χωρίς όρια θυσία για την εθνική απελευθέρωση. Ο αριθμός των μαρτύρων της ομάδας είναι ανυπολόγιστος, όλοι της οι ηγέτες είναι είτε μάρτυρες είτε στη φυλακή (του σιωνιστικού κράτους ή της «Παλαιστινιακής» Αρχής). Οι αναθηματικές αφίσες ακολουθούν η μια την άλλη πάνω στους τοίχους και κάθε πεσόντας μαχητής αφήνει μια τεράστια ουλή στο τοπίο από λευκά τούβλα.
Η καταπίεση της σιωνιστικής οντότητας ήταν βάναυση και ανελέητη, απέκοψε τα κεφάλια της ομάδας πολύ γρήγορα, με εξαιρετικά βίαιο τρόπο, στοχεύοντας να στείλει ένα μήνυμα: όποιος διαλέξει το δρόμο των όπλων στη Νάμπλους θα καταλήξει γαζωμένος από σφαίρες ή δυναμίτη. Και το σημαντικό ανθρώπινο τίμημα που πλήρωσε η Φωλιά των Λιονταριών έχει επηρεάσει τις στρατιωτικές της ικανότητες. Η ομάδα είναι λιγότερο ορατή και λιγότερο δραστήρια. Αλλά έχει δώσει ώθηση σε άλλες ομάδες οι οποίες, με τη σειρά τους, κρατούν υπό έλεγχο τις κατοχικές δυνάμεις, όπως στη Νουρ Σαμς, τη Τζενίν, τη Μπαλάτα κτλ.
Η Φωλιά των Λιονταριών έπαιξε καίριο ρόλο στην αναβίωση της ένοπλης αντίστασης σε αυτήν την κλίμακα στη Δυτική Οχθη. Τα λιοντάρια της Νάμπλους έδειξαν το δρόμο στην παλαιστινιακή νεολαία που αναζητά την απελευθέρωση. Υπήρξε ένα πριν και ένα μετά. Και επηρέασε όλη την παλαιστινιακή κοινωνία, μαζί και τη Γάζα, από όπου εστάλη φόρος τιμής για τους πεσόντες μαχητές και συγχαρητήρια για τις στρατιωτικές ενέργειες της ομάδας. Μετά τις 7 Οκτώβρη, η Αντίσταση στη Γάζα κάλεσε όλη την Παλαιστίνη να σταθεί στο πλευρό της. Η Φωλιά των Λιονταριών ήταν η πρώτη οργάνωση που ανταποκρίθηκε με μια ανακοίνωση, προτρέποντας όλες τις διαθέσιμες δυνάμες να μπουν στη μάχη.
Εν συντομία, ενώ η παλαιστινιακή ένοπλη αντίσταση ήταν σε κατάσταση παρακμής και την αρνούνταν ακόμη και τμήματα της παλαιστινιακής «κοινωνίας των πολιτών», μια ομάδα νέων ανθρώπων από το «Βουνό της Φωτιάς» αφύπνισε ένα ηφαίστειο. Και υπενθύμισε πως ο δρόμος της ένοπλης αντίστασης είναι ο δρόμος που θα επιτρέψει την απελευθέρωση.
Πίσω από τα Λιοντάρια: το Λίκνο του Λαού
Στις αρχές Σεπτέμβρη του 2022, λιγότερο από μήνα μετά το μαρτύριο των Ιμπραχίμ, Ισλάμ και Χουσεΐν, η Φωλιά των Λιονταριών οργάνωσε την πρώτη της συνάντηση, για τις 40 μέρες μαρτυρίου των ιδρυτών της Μουχάμαντ αλ Αζίζι και Αμπντούλ Ραχμάν Σουμπούχ. Για πρώτη φορά, οι μαχητές της Φωλιάς βγήκαν έξω σε σχηματισμό και παρουσιάστηκαν στην πόλη. Ντυμένοι στα μαύρα, με λευκό μαντίλι στο κεφάλι με την εικόνα της ομάδας, ένα κόκκινο πανί δεμένο στην κάννη του όπλου συμβολίζοντας πως αυτά τα όπλα στοχεύουν μόνο στον αποικιστή και πως καμία σφαίρα δεν θα χαραμιστεί πυροβολώντας τον ουρανό.
Η Παλιά Νάμπλους τους καλωσόρισε με τον καλύτερο τρόπο, αυτούς τους γιους που μεγάλωσαν στα σπλάχνα της. Αυτούς που γνωρίζουν κάθε γωνιά της παλιάς πόλης, κάθε υπόγειο πέρασμα, κάθε μικρομάγαζο, κάθε πέτρα που έχει σημαδευτεί από σφαίρες, κάθε φύλλο που σαλεύει στο πρωινό αεράκι. Οποτε εμφανίζονται, οι δρόμοι γεμίζουν με κόσμο, όλη η πόλη θέλει να χαιρετίσει τους πολεμιστές, τα παιδιά θαυμάζουν αυτούς που μιμούνται στα παιχνίδια τους, οι γονείς νιώθουν υπερηφάνεια που βλέπουν τα παιδιά τους να είναι μέλη των περήφανων μαχητών της αντίστασης.
Αυτή είναι η πραγματική δύναμη της Φωλιάς των Λιονταριών: έχει την πηγή της σε κάθε οικογένεια, σε κάθε δρόμο. Η πόλη είναι το λίκνο των μαχητών. Πάνω από μια φορά ο πληθυσμός έχει μαζικά υποστηρίξει τους μαχητές της αντίστασης σε δύσκολες καταστάσεις (όπως είδαμε πρόσφατα στην Τουλκαρέμ, όπου το πλήθος άρπαξε τον Αμπού Σουτζάα, ηγέτη των Ταξιαρχιών της Τουλκαρέμ, μέσα από τα χέρια των μυστικών υπηρεσιών της ΠΑ), βγαίνοντας στους δρόμους να αντιμετωπίσει τις σφαίρες του σιωνιστικού στρατού.
Οι σημαίες της ομάδας κυματίζουν στα στενά και τις πλατείες, τα πρόσωπα των μαρτύρων ενθρονίζονται στους τοίχους ή καλύπτουν τις προσόψεις των καταστημάτων και τα καρότσια με το φαγητό του δρόμου. Οργανώνονται τακτικά μνημόσυνες εκδηλώσεις για να μείνει ζωντανή η μνήμη των πεσόντων μαχητών και για να βρει ο αγώνας τους συνέχεια στις προηγούμενες γενιές.
Η επικοινωνία της ομάδας έχει επίσης παίξει σημαντικό ρόλο στην επιτυχία της μέσα στο λαό. Το επίσημο κανάλι στο Telegram έχει ξεπεράσει τους 250.000 εγγεγραμμένους. Χωρίς να αναφέρουμε όλα τα ανεπίσημα κανάλια που διαμοιράζουν υλικό για τους μάρτυρες και τους μαχητές.
Το απλό γεγονός πως, ενώ κρυβόταν και καταδιωκόταν από τις σιωνιστικές υπηρεσίες πληροφοριών, ο Ιμπραχίμ Ναμπούλσι μπορούσε να περπατά στην παλιά πόλη και να εκμεταλλεύεται αυτή τη σύνδεσή του με το δρόμο, δείχνει σε ποιο βαθμό η πόλη και οι κάτοικοί της είναι ένα πέπλο προστασίας που με καλύπτει με αγάπη τους μαχητές της αντίστασης.
Μπροστά στη συνεχιζόμενη γενοκτονία, και μπροστά στην πλήρη συμμαχία των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων με το σιωνιστικό καθεστώς, που επιδιώκει να του προσφέρει πλήρη ασυλία πρέπει να σταθούμε με δύναμη και αφοσίωση δίπλα στους μαχητές της Παλαιστινιακής Αντίστασης. Μπορούμε, μέσα από την κινητοποίησή μας στην καρδιά του ιμπεριαλισμού, να ανοίξουμε ένα ρήγμα που θα αποδυναμώσει σημαντικά το σιωνιστικό γενοκτονικό καθεστώς και να ισχυροποιήσει την Αντίσταση! Μέσα από οικονομικό, αθλητικό και πολιτιστικό μποϊκοτάζ, μέσα από τον αγώνα για την απελευθέρωση των κρατουμένων της αντίστασης που είναι φυλακισμένοι στις χώρες μας, όπως ο Ζορζ Αμπνταλλά που είναι φυλακισμένος στη Γαλλία εδώ και 40 χρόνια και δικαιούται να απελευθερωθεί από το 1999, οι Πέντε των Αγίων Τόπων που κρατούνται στις ΗΠΑ εδώ και 16 χρόνια ή οι σύντροφοί μας από τη Δράση για την Παλαιστίνη! Με την κινητοποίησή μας, ας δημιουργήσουμε ένα διεθνές λαϊκό λίκνο για την Παλαιστινιακή Αντίσταση και ας υποστηρίξουμε τους παλαιστίνιους αντιστασιακούς και μαχητές!
Δόξα στους μάρτυρες, μακροζωΐα στους μαχητές, λευτεριά στους φυλακισμένους!
Δόξα στην Παλαιστινιακή Αντίσταση!
Πηγή: samidoun.net
