Ηταν γκάφα του Τσίπρα που μίλησε για κυβέρνηση «ειδικού σκοπού»; Ετσι το παρουσίασε η προπαγάνδα του Μητσοτάκη. Αφού ο Ανδρουλάκης απέρριψε κατηγορηματικά ένα τέτοιο ενδεχόμενο, ο Τσίπρας διέπραξε γκάφα, λέει η κυβερνητική προπαγάνδα.
Είναι όμως έτσι; Του ξέφυγε του Τσίπρα η αναφορά σε κυβέρνηση «ειδικού σκοπού» ή έριξε στην προεκλογική αρένα ένα ακόμη επιχείρημα που θα τον βοηθήσει να στριμώξει κυρίως το ΠΑΣΟΚ, βάζοντας το δίλημμα «κυβέρνηση για τη συγκρότηση προανακριτικής επιτροπής ή ατιμωρησία για τις υποκλοπές, θύμα των οποίων υπήρξε και ο Ανδρουλάκης»;
Το σχετικό ερώτημα τέθηκε στη διακαναλική συνέντευξη του Τσίπρα από δημοσιογράφο του Documento και ήταν το εξής: «Κύριε Πρόεδρε, με δεδομένο ότι είναι αδύνατο να προκύψει κυβέρνηση αυτοδυναμίας, λόγω της απλής αναλογικής, θέλω να μας πείτε αν υπάρχει δυνατότητα να προκύψει έστω και μια βραχύβια κυβέρνηση συνεργασίας για να αποκαταστήσει το κράτος Δικαίου, μετά και τις αποκαλύψεις του Documento για πάνω από 100 παρακολουθήσεις πολιτικών προσώπων, οικονομικών παραγόντων, στρατιωτικών και δημοσιογράφων».
Θυμίζουμε ότι η μοναδική φορά που συγκροτήθηκε τέτοια κυβέρνηση ήταν η «κυβέρνηση Τζαννετάκη» το 1989, την οποία συγκρότησαν η ΝΔ (Μητσοτάκης) και ο τότε ενιαίος Συνασπισμός (Φλωράκης-Κύρκος). Η κυβέρνηση αυτή συγκροτήθηκε στο όνομα της «κάθαρσης», προκειμένου να παραπέμψει τον Ανδρέα Παπανδρέου, τον Μένιο Κουτσόγιωργα και άλλα στελέχη του ΠΑΣΟΚ για χρηματισμό στο πλαίσιο του «σκανδάλου Κοσκωτά». Η κυβέρνηση εκείνη είχε σημαντική κοινοβουλευτική πλειοψηφία.
Ο Τσίπρας απάντησε ως εξής στην ερώτηση: «Αν κατάλαβα καλά, με ρωτάτε αν δεν βγαίνουν οι συσχετισμοί για να υπάρχει κυβέρνηση μακράς πνοής; Διότι αν νικήσει ο ΣΥΡΙΖΑ, νομίζω θα υπάρχουν οι συσχετισμοί, θα πάμε να συγκροτήσουμε μια κυβέρνηση μακράς πνοής, τετραετίας, σταθερότητας. Οχι μια κυβέρνηση ειδικού σκοπού. Που μέσα σε αυτή βεβαίως της μακράς πνοής διακυβέρνηση, θα εντάξουμε και όλους τους ειδικούς σκοπούς. Μέσα στους γενικούς σκοπούς, θα εντάξουμε και τους ειδικούς σκοπούς. Δηλαδή, θα είναι νομίζω προτεραιότητά μας το ζήτημα της κάθαρσης στο θέμα των υποκλοπών και βεβαίως της απόδοσης δικαιοσύνης και στο έγκλημα των Τεμπών. Αλλά δεν μπορώ να σκεφτώ, εμένα αυτή τη στιγμή αυτό που με απασχολεί είναι η νίκη στις εκλογές. Γιατί πιστεύω ότι η νίκη ξεκλειδώνει την προοπτική προοδευτικής διακυβέρνησης, κυβέρνησης μακράς πνοής και σταθερότητας. Από εκεί και πέρα, ας δούμε τα αποτελέσματα, θα έχουμε τη δυνατότητα να κουβεντιάσουμε, να εκτιμήσουμε. Δεν αποκλείω εκ των προτέρων την πιθανότητα να προκύπτει μια τέτοια συζήτηση την επομένη των εκλογών, αλλά ο στόχος μου δεν είναι μια κυβέρνηση ειδικού σκοπού. Είναι μια κυβέρνηση τετραετίας, σταθερότητας, μακράς πνοής που θα συμπεριλάβει και όλους αυτούς τους ειδικούς σκοπούς που είναι καίριας σημασίας για τη Δημοκρατία μας και για την κοινωνία».
Απ’ αυτή την απάντηση, η κυβερνητική προπαγάνδα απομόνωσε τις λέξεις «κυβέρνηση ειδικού σκοπού». Ο Τσίπρας, βέβαια, υπήρξε πολύ προσεκτικός στις διατυπώσεις του (μίλησε για συζήτηση που μπορεί ν’ ανοίξει, χωρίς να είναι στις δικές του προθέσεις), όμως είναι πολύ έμπειρος για να μην καταλάβει ότι και μόνο η αναφορά σε «κυβέρνηση ειδικού σκοπού» θα ενεργοποιούσε τη νεοδημοκρατική σπέκουλα. Θα μπορούσε να απορρίψει κατρηγορηματικά το ενδεχόμενο για κυβέρνηση «ειδικού σκοπού». Αυτός, όμως, επέλεξε να το αφήσει ανοιχτό.
Το γεγονός ότι και ο ίδιος ο Τσίπρας (με τη συνέντευξη στους Τζίμα-Πρετεντέρη στο Mega) και ο ΣΥΡΙΖΑ χειρίστηκαν ψύχραιμα τον θόρυβο που πήγε να ξεσηκώσει η ΝΔ, γεγονός που την ανάγκασε να αποσύρει το θέμα από την προεκλογική ατζέντα, επιβεβαιώνει πως η σχετική αναφορά του Τσίπρα δεν του ξέφυγε (ακόμη και η ερώτηση μπορεί να ήταν «στημένη»).
Ο Ανδρουλάκης εμφανίστηκε στο κουροκάναλο, στην εκπομπή-συριζαϊκή ντουντούκα της Γιάμαλη και πέταξε κάτι «κουφά», ότι δήθεν οι παρακολουθήσεις αφορούσαν ελάχιστα πρόσωπα και όχι το μεγάλο αριθμό που αναφέρθηκε, τον οποίο τον κατασκεύασε ο ΣΥΡΙΖΑ για να κάνει αντιπολιτευτικό ντόρο.
Δεν πρόλαβε να αποσώσει την κουβέντα του και του την έπεσε άγρια ο Βαξεβάνης από το twitter: «Ο Ν. Ανδρουλάκης είπε στην εκπομπή της Α. Γιάμαλη ότι υπήρχαν ελάχιστες παρακολουθήσεις και τα ονόματα που δημοσιεύτηκαν ήταν για να θολώσει ο ΣΥΡΙΖΑ και κάποιοι δημοσιογράφοι τα νερά. Πώς αλήθεια θα θόλωνε ο αριθμός των παρακολουθήσεων τα νερά; Γιατί άραγε το λέει αυτό, όταν έχουν δημοσιευτεί αποδεικτικά στοιχεία και συνομιλίες που δείχνουν το αντίθετο; Δεν μπορώ να σκεφτώ άλλο λόγο, από την προσπάθεια να ρίξει όσο το δυνατόν μικρότερη ευθύνη στον Μητσοτάκη. Ίσως αυτός να είναι ο λόγος που στο debate ενώ καθόταν δίπλα του και είχε την ευκαιρία να τον εκθέσει, δεν τον ρώτησε επιτακτικά γιατί τον παρακολουθούσε. Σε λίγο ίσως υποστηρίξει ότι δεν συνέβη τίποτα και πρέπει να κάνει κυβέρνηση με τη ΝΔ. Και επειδή όσα είπε τα απέδωσε σε πληροφορίες και όχι σε στοιχεία, να μεταφέρω κι εγώ τις πληροφορίες μου, ότι στον κύριο Ανδρουλάκη ήδη έχουν μεταφέρει όσα έχουν καταγράψει οι κοριοί και αυτό τον κάνει κάπως… ανήσυχο και ασταθή»!
O Mητσοτάκης εκβιάζει τον Ανδρουλάκη με το υλικό των υποκλοπών και τον έχει στο χέρι. Αυτό ήταν το μήνυμα του Βαξεβάνη. Επιστροφή στην εποχή του «εκβιαζόμενου Ανδρουλάκη», όχι από τον επίσημο ΣΥΡΙΖΑ (Τσαπανίδου) αυτή τη φορά, αλλά από έναν εκδότη δεμένο με τον ΣΥΡΙΖΑ όπως το νύχι με το κρέας.
Ο Ανδρουλάκης «μαζεύτηκε» (καρπαζοεισπράκτορας έχει καταντήσει, τρομάρα του) και δεν επανέλαβε όσα είχε πει στης Γιάμαλη, ενώ ο Τσίπρας πέταξε το περί κυβέρνησης «ειδικού σκοπού» και το άφησε να δουλεύει. Μάλιστα, σε αντίθεση με τον Ανδρουλάκη που στο ντιμπέιτ είπε ότι κάποιοι πρέπει να πάνε στη φυλακή, αλλά αρνήθηκε να πει ονόματα, μολονότι ρωτήθηκε από τον Παπαδάκη, ο Τσίπρας δε δίστασε να πει ονόματα: Μητσοτάκης, Πικραμμένος, ο υπουργός Δικαιοσύνης (Τσιάρας), ενδεχομένως και άλλοι υπουργοί μέσα στο Μαξίμου (Γεραπετρίτης, Σκέρτσος).
Δεν ήταν τυχαία η κουβέντα περί κυβέρνησης «ειδικού σκοπού», λοιπόν. Είναι ένας ακόμη πολιορκητικός κριός που χτυπάει τον Ανδρουλάκη και το ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ. Οποιαδήποτε κίνηση στην κατεύθυνση συνεργασίας με τη ΝΔ, θα βαφτίζεται κίνηση συγκάλυψης από τον εκβιαζόμενο Ανδρουλάκη που ο Μητσοτάκης τον έχει στο χέρι. Και κάθε άρνηση συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ θα βαφτίζεται αποτέλεσμα του ίδιου εκβιασμού και ο Ανδρουλάκης θα καταγγέλλεται ως εργαλείο συγκάλυψης του σκανδάλου των υποκλοπών.
Αυτό που τώρα πέρασε κάπως ξώφαλτσα, από Δευτέρα μπορεί να γίνει βασικό εργαλείο της πολιτικής αντιπαράθεσης. Ο αγώνας για την κουτάλα της αστικής διακυβέρνησης είναι ανελέητος και δίνεται με όλα τα μέσα και χωρίς δισταγμό για τη χρήση τους.
