Σε όλη την διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, η προπαγάνδα του Χατζηδάκη και του επιτελείου του ήταν ένα κράμα από καθαρά αντεργατικά μέτρα και διάφορα ανώδυνα ψευτομέτρα και φιλοδωρήματα, που βασίζονται κυρίως στις οδηγίες της «κοινωνικής Ευρώπης» και του λεγόμενου ευρωπαϊκού πυλώνα. Πρόκειται για μέτρα που αποτελούν τη χρυσόσκονη με την οποία καλύπτουν τα ευρωπαϊκά καπιταλιστικά κράτη την αντεργατική πολιτική.
Είδαμε σε προηγούμενο δημοσίευμα πώς ο υφυπουργός Εργασίας Π. Τσακλόγλου, στην άτυπη συνάντηση των υπουργών Απασχόλησης, Κοινωνικής Πολιτικής, Υγείας και Καταναλωτών της ΕΕ (EPSCO) στις 5 Μάη, προέβαλε ως φάρμακο την εργασία των συνταξιούχων, η οποία με κάποιο μαγικό τρόπο θα συμβάλει και στη… μείωση της ανεργίας για τους εν ενεργεία εργαζόμενους, ενώ ταυτόχρονα διαφήμιζε την καθιέρωση του ασφαλιστικού τζόγου στις επικουρικές συντάξεις, χωρίς να πει λέξη για τη χασούρα του σουηδικού ασφαλιστικού ταμείου Alecta από την κατάρρευση της Silicon Valley Bank.
Στην ίδια συνάντηση, ο Τσακλόγλου, χωρίς να μασάει καθόλου τα λόγια του, αναφέρθηκε και στο λεγόμενο «χάσμα δεξιοτήτων», την ανάγκη σύνδεσης εκπαίδευσης και αγοράς εργασίας. «Τόνισε ότι η εκπαίδευση δεν αρκεί να παρέχει τεχνικές δεξιότητες στους νέους μας, αλλά πρέπει να τους μάθει πώς να αναβαθμίζουν τις δεξιότητές τους διαρκώς…» Ολα αυτά, σε συνδυασμό με «την ευελιξία και την προσαρμοστικότητα, θα καταστήσουν τους εργαζόμενους του μέλλοντος παραγωγικούς και την οικονομία ανταγωνιστική»!
Εχουμε αναφερθεί στη λογική της συνεχούς κατάρτισης σε νέες δεξιότητες, που προωθούν οι ιθύνοντες του υπουργείου Εργασίας και της ΔΥΠΑ, σύμφωνα με την οποία όλοι οι «καταρτιζόμενοι» θεωρούνται ανειδίκευτοι, σαν να ξεκινάνε από το μηδέν, χωρίς να μετράνε οι προηγούμενες γνώσεις του και η επαγγελματική εμπειρία που έχουν αποκομίσει. Μετράνε μόνο οι κάθε φορά απαιτήσεις της καπιταλιστικής αγοράς εργασίας.
Οι Χατζηδάκης-Τσακλόγλου επαναλαμβάνουν συνεχώς τη θέση που έχει εκφράσει το συνδικάτο των καπιταλιστών, ο ΣΕΒ, που υποστηρίζει ότι οι επιχειρήσεις «αντιμετωπίζουν δυσκολίες εξεύρεσης κατάλληλου και εκπαιδευμένου ανθρώπινου δυναμικού», τη στιγμή που υπάρχουν τόσοι άνεργοι πτυχιούχοι. Την ίδια στιγμή, η περιβόητη «κατάρτιση», αποτελεί τεράστια μπίζνα για τους σχολάρχες των ΚΕΚ, και όσους διαχειρίζονται τα κονδύλια των επιδοτήσεων.
Παράλληλα, ξεχείλισε και αυτός από κοινωνική «ευαισθησία», κάνοντας λόγο για την «ανάγκη σχεδιασμού πολιτικών για την ενίσχυση της συμμετοχής στην αγορά εργασίας ομάδων που υποεκπροσωπούνται, όπως οι γυναίκες, οι νέοι, οι εργαζόμενοι μεγαλύτερης ηλικίας αλλά και οι μετανάστες». Εδώ που τα λέμε δεν έμεινε και κανείς έξω από αυτές τις «ομάδες» (όπως τις αποκαλεί χρησιμοποιώντας την ορολογία της εποχής…), που αντιμετωπίζουν πρόβλημα από την ανεργία, ενώ δεν πρότεινε τίποτα το χειροπιαστό!
Στη συνέχεια, ο Τσακλόγλου παρουσίασε «τις πολιτικές που θεσμοθετήθηκαν την τελευταία τετραετία, όπως τα προγράμματα στέγασης νέων ζευγαριών, το επίδομα γέννας, την αύξηση θέσεων στους βρεφονηπιακούς και παιδικούς σταθμούς, τη δημιουργία των θεσμών των “νταντάδων της γειτονιάς“ και του “προσωπικού βοηθού“ για ΑμΕΑ, την αύξηση των γονεϊκών αδειών και την αύξηση της διάρκειας του επιδόματος μητρότητας». Σχετικά με το πολυδιαφημισμένο πρόγραμμα «Σπίτι μου», και τα στεγαστικά δάνεια που προωθεί το υπουργείο Εργασίας σε συνεργασία με τις τράπεζες, όπως έχουμε αναφέρει, απευθύνεται σε πολύ λίγους, ενώ η δόση του δανείου φτάνει τα 480 ευρώ το μήνα, σε βάθος 20ετίας, για ακίνητα που μπορεί να έχουν ηλικία που φτάνει τον… μισό αιώνα!
Το σημαντικότερο όμως είναι πως το συγκεκριμένο πρόγραμμα κινείται στην ίδια λογική με όλα τα προγράμματα των αστικών κομμάτων, τα οποία φορτώνουν στο ήδη βεβαρημένο λαϊκό εισόδημα τα έξοδα στέγασης, τα οποία είναι κομμάτι της αξίας της εργατικής δύναμης, και κανονικά θα έπρεπε να βαρύνουν αποκλειστικά το κεφάλαιο (βλ. άρθρο ΜΑΛΕΠ).
Τα υπόλοιπα «κοινωνικά» μέτρα που αναφέρει ο Τσακλόγλου εντάσσονται στην κατηγορία με τον ψευδεπίγραφο τίτλο «συμφιλίωση της επαγγελματικής με την οικογενειακή ζωή», στην οποία έχουμε αναφερθεί και άλλες φορές.
Ειδικά για τους βρεφονηπιακούς σταθμούς, το μέγεθος της… κοινωνικής τους πολιτικής σε αυτόν τον τομέα είναι τόσο μεγάλο, που αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στην ιστοσελίδα της ΔΥΠΑ, όπου αναφέρει πως πρόκειται για 26 όλους κι όλους ιδιωτικούς Βρεφονηπιακούς Σταθμούς της ΔΥΠΑ σε όλη την Ελλάδα, από τους οποίους «8 λειτουργούν στα όρια του Ν. Αττικής και 18 σε μεγάλες επαρχιακές πόλεις και σε Δήμους με μεγάλο εργατικό δυναμικό»! Παρολαυτά, ο Χατζηδάκης καυχιόταν πριν από λίγους μήνες πως 30.000 περισσότερα παιδιά πήραν Voucher σε σχέση με το 2019 και ότι έδωσε περισσότερα κουπόνια από ποτέ (!), με προϋπολογισμό 330 εκατομμύρια ευρώ, χωρίς βέβαια να δώσει καθόλου συγκριτικά στοιχεία.
Οσο για το πρόγραμμα «Νταντάδες της γειτονιάς», αυτό αφορά μόνο 32 Δήμους, στους οποίους δεν υπάρχει πυκνότητα βρεφονηπιακών σταθμών! Λες και στην υπόλοιπη χώρα δεν υπάρχουν ανάγκες (ειδικά με τόσες απολύσεις συμβασιούχων από τους δημοτικούς σταθμούς) ή τα οικονομικά των εργαζόμενων γονιών είναι αρκετά για να στείλουν τα παιδιά τους στους ιδιωτικούς σταθμούς!
Στην ίδια κατηγορία εντάσσεται και η καθιέρωση της παράτασης του ωραρίου του Ολοήμερου Σχολείου μέχρι τις 17:00’, χωρίς προσλήψεις περισσότερων δασκάλων (μετά την λήξη του κανονικού ωραρίου του σχολείου υπάρχει μόνο ένας δάσκαλος, ανεξάρτητα από τον αριθμό των μαθητών). Ετσι, λειτουργεί ως απλό παιδοφυλακτήριο, για να μπορούν να δουλεύουν οι γονείς απερίσπαστοι στο καθεστώς γαλέρας των καπιταλιστικών επιχειρήσεων και να ανταποκρίνονται στα ελαστικά ωράριά τους.
Στο ίδιο μήκος κύματος με τον υφυπουργό του, κινήθηκε και ο ίδιος ο σούπερ μεταρρυθμιστής Κ. Χατζηδάκης.
Πριν από ενάμιση μήνα, είχε στήσει ολόκληρο προεκλογικό σόου με κάποιες αυξήσεις-φιλοδωρήματα σε ορισμένες κατηγορίες αναπήρων. Οπως ανέφερε ανακοίνωση του υπουργείου στις 11 Απριλίου, «η κυβέρνηση εξάντλησε τα δημοσιονομικά περιθώρια για την οριζόντια αύξηση 8% στα αναπηρικά επιδόματα, που ήταν κάτι οφειλόμενο και έρχεται σε συνέχεια των έκτακτων μέτρων οικονομικής ενίσχυσης των αναπήρων για τη στήριξή τους εν μέσω της πανδημίας του κορωνοϊού και της εισαγόμενης πληθωριστικής κρίσης. Γι’ αυτό ελπίζω ότι το μέτρο αυτό θα βρει συναίνεση σε όλες τις πτέρυγες της Βουλής».
Πρόκειται για 24 ευρώ αύξηση το μήνα (λιγότερο από 1 ευρώ τη μέρα!), που γίνονται 55 ευρώ σε κάποιους λίγους πολύ βαριά ανάπηρους. Το… γενναίο φιλοδώρημα αφορούσε 180.000 περίπου ανάπηρους που παίρνουν επίδομα από τον ΟΠΕΚΑ. Οι αυξήσεις αυτών των επιδομάτων, είχαν παγώσει τα προηγούμενα χρόνια. Την ίδια στιγμή, οι βαριά ανάπηροι στη χώρα φτάνουν τους 600.000 και δεν παίρνουν κανένα επίδομα.
Ταυτόχρονα με την προβολή της δήθεν στήριξης στις «ευάλωτες και ευπαθείς ομάδες», η αγρίως νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν δίστασε να προχωρήσει σε περικοπές σε θεραπείες που αφορούν παιδιά ΑΜΕΑ. Είναι χαρακτηριστική η κοινή καταγγελία του Ενιαίου Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων ΑΜΕΑ Αττικής και Νήσων, της Συντονιστικής Επιτροπής Αγώνα Αναπήρων και του Σωματείου Εργαζομένων σε Μονάδες Ιδρύματα Σχολεία Ειδικής Αγωγής, η οποία αναφέρεται ακόμα και σε λογοθεραπείες που γίνονται… εξ αποστάσεως (!), ενώ υπάρχουν καθυστερήσεις σε πληρωμές προς τους γονείς με διάφορα προσχήματα. Για παράδειγμα, έφτασαν στο σημείο να κόψουν θεραπείες επειδή έχει στήριξη από την οικογένειά του, είτε επειδή… ενηλικιώθηκε, ή επειδή είναι σε πρόγραμμα στήριξης κλπ. Συγχρόνως, με μια σειρά αποφάσεις έκοψαν θεραπείες και επέβαλαν πληρωμές για φάρμακα, εξετάσεις, τεχνολογικά βοηθήματα και τεχνητά μέλη (για να μην πούμε για τους ανασφάλιστους, που τους άφησαν τελείως στην τύχη τους).
Και ενώ συμβαίνουν αυτές οι περικοπές, οι ιθύνοντες του υπουργείου Εργασίας δεν χάνουν την ευκαιρία να διαφημίζουν ορισμένα ανέξοδα μέτρα, διανθίζοντάς τα και με ολίγη από… ισότητα, που όπως έχουμε πει αποτελεί τον «προοδευτικό» φερετζέ των αντεργατικών μεταρρυθμίσεων.
Είναι χαρακτηριστικό, ότι στον τίτλο της ανακοίνωσης του υπουργείου της 11ης Απριλίου, για τις περιβόητες «αυξήσεις» στα 13 επιδόματα, κάνουν λόγο για την «άδεια γυναικολογικού ελέγχου και στον ιδιωτικό τομέα», ενώ ο Χατζηδάκης καμάρωνε πως με «την τροπολογία του Υπουργείου εισάγεται άδεια μιας ημέρας κάθε χρόνο για γυναικολογικές εξετάσεις σε εργαζόμενες του ιδιωτικού τομέα, επεκτείνοντας μια πρόνοια που ισχύει ήδη στον δημόσιο τομέα, για λόγους ισότητας και επειδή δίνουμε προτεραιότητα στο συγκεκριμένο ζήτημα. Το οφείλουμε στις γυναίκες ως Βουλή, ως Πολιτεία, ως κοινωνία!».
Βέβαια, δεν ανακοίνωσε αντίστοιχα ημερήσιες άδειες και για τους άνδρες εργαζόμενους, ώστε να κάνουν προληπτική εξέταση για τον προστάτη, που μετά τα 50 έτη κρίνεται ιατρικά απαραίτητο (ή για άλλες μορφές καρκίνου, κάποιες από τις οποίες αφορούν και τα δύο φύλα). Ε, δεν θα… παραλύσει και η οικονομία της χώρας με αυτές τις μονοήμερες ιατρικές άδειες! Στο κάτω-κάτω, αν θέλουν τόσο πολύ να εξεταστούν οι εργαζόμενοι, ας κάνουν χρήση της κανονικής τους άδειας!
Δεν είναι η πρώτη φορά, πάντως, που ο Χατζηδάκης δημαγωγεί με αφορμή κάποιες ημέρες άδειας σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Στις 7 του περασμένου Φλεβάρη, με αφορμή την τροπολογία για τις επικουρικές, η ανακοίνωση του υπουργείου Εργασίας έγραφε από τον τίτλο της κιόλας: «Πράξη ανθρωπιάς η θέσπιση της άδειας πενθούντων γονέων», ενώ ο ίδιος ο Χατζηδάκης, από το βήμα της Βουλής, είπε πως ελπίζει «τα κόμματα της αντιπολίτευσης να στείλουν ένα μήνυμα ανθρωπιάς στην κοινωνία και να ψηφίσουν τις ρυθμίσεις». Πρόκειται για ρύθμιση που αφορά άδεια 20 ημερών και έγινε κατόπιν «αιτήματος του Συλλόγου “Καρκινάκι“, στον οποίο συμμετέχουν γονείς που έχασαν τα παιδιά τους από τον καρκίνο». Ο λαλίστατος υπουργός και οι επιτελείς του δεν περιορίστηκαν σε μια απλή αναφορά για το αυτονόητο της θέσπισης της συγκεκριμένης άδειας, αλλά άρπαξαν την ευκαιρία για μια πρώτης τάξης προεκλογική αυτοδιαφήμιση!
