Κάποιοι απορούν για την επιμονή της τρόικας στην αλλαγή του συνδικαλιστικού νόμου. Και την αποδίδουν σε νεοφιλελεύθερη ιδεοληψία. Τι νόημα έχει να μειώσουν τις συνδικαλιστικές άδειες, όταν αυτές μόνο στο δημόσιο τομέα χρησιμοποιούνται και δε χρησιμοποιούνται για την οργάνωση του ταξικού αγώνα, αλλά αποτελούν προνόμιο μιας κάστας εργατοπατέρων που μόνο καλό κάνουν στο κεφάλαιο; Τι νόημα έχει το δυσκόλεμα για τη λήψη απόφασης για απεργία, όταν απεργίες γίνονται στη χάση και τη φέξη και τον ιδιωτικό τομέα δεν τον επηρεάζουν καθόλου; Γιατί ανοίγουν ένα μέτωπο με τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, σε μια περίοδο που συνδικαλισμός ουσιαστικά δεν υπάρχει; Αυτά και άλλα παρόμοια είναι τα ερωτήματα που τίθενται.
Οι τεχνοκράτες της τρόικας βλέπουν μπροστά. Οπως μπροστά βλέπουν και οι έλληνες καπιταλιστές και μανατζαραίοι που αποτελούν τους ανεπίσημους (αλλά ουσιαστικούς) συνομιλητές της τρόικας.
Δεν είναι καλό να γίνονται απεργίες, είπε ξεδιάντροπα στον Τσίπρα το μεγάλο αφεντικό της Cosco, κατά την πρόσφατη επίσκεψη του έλληνα πρωθυπουργού στο Πεκίνο. Η μόνη απεργία που αντιμετώπισε (έμμεσα και όχι άμεσα στις δικές της εγκαταστάσεις) η Cosco είναι η πρόσφατη απεργία των εργαζόμενων στον ΟΛΠ και των λιμενεργατών. Κι επειδή οι καπιταλιστές δε θέλουν ν' αφήνουν τα πράγματα στην τύχη, ούτε να τζογάρουν το μέλλον των επιχειρήσεών τους, σκέφτονται όχι με βάση το παρόν αλλά με βάση το μέλλον.
Τι θα γίνει αν αλλάξει το κλίμα και το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα στην Ελλάδα αρχίσει να ζωηρεύει και πάλι, όπως έκανε πριν από μερικές δεκαετίες; Ετσι και υπάρξει μια τέτοια αλλαγή κλίματος, η εκ των υστέρων καταστολή μπορεί να αποβεί αναποτελεσματική. Και να αναγκαστούν οι καπιταλιστικές επιχειρήσεις να κάνουν παραχωρήσεις, προκειμένου να σταματήσουν οι απεργίες. Αν όμως αρχίσουν τις υποχωρήσεις, τότε υπάρχει ο κίνδυνος ενός ντόμινο απεργιακών κινητοποιήσεων, που θα αρχίσει να ξηλώνει το θεσμικό πλαίσιο της κινεζοποίησης.
Γι' αυτό και απαιτούν από τώρα την αντιαπεργιακή θωράκιση του αστικού κράτους, ώστε αυτή να μπορέσει να λειτουργήσει στο επίπεδο της προληπτικής καταστολής. Οταν ένα σωματείο αρχίσει να κινείται σε απεργιακή κατεύθυνση, να έρχεται το θεσμικό πλαίσιο να υψώνει εμπόδια στη λήψη απόφασης για απεργία κι αν αυτή η απόφαση παρθεί κόντρα στο θεσμικό πλαίσιο, να έρχονται οι απολύσεις και οι διώξεις να κάνουν τη δουλειά τους. Σε τέτοιες συνθήκες, διευκολύνεται η πουλημένη συνδικαλιστική γραφειοκρατία να λειτουργεί υπονομευτικά και διαλυτικά. Γι' αυτό θέλουν νέο, αντιαπεργιακό συνδικαλιστικό νόμο.
