Μετά τις χαρές και τα πανηγύρια, η κρυάδα. Μαχαίρι κόπηκαν οι πανηγυρισμοί που ξέσπασαν μόλις διέρρευσε ότι το ΣτΕ –με συντριπτική, μάλιστα, πλειοψηφία– βρήκε πρόβλημα αντισυνταγματικότητας στις περικοπές στα ειδικά μισθολόγια των «ενστόλων», όταν πάλι το ΣτΕ φρόντισε να διαρρεύσει ότι η κρίση του αφορά μόνο τους «ένστολους», ενώ οι προσφυγές όλων των υπόλοιπων κλάδων θα απορριφθούν.
Προς τι, όμως, η έκπληξη; Δεν είναι το ΣτΕ που έχει κρίνει συνταγματικά τα Μνημόνια και τους μνημονιακούς νόμους; Δεν είναι το ΣτΕ που το περασμένο καλοκαίρι επικύρωσε το πραξικόπημα στην ΕΡΤ, με το οποίο απολύθηκαν μεμιάς 2.700 εργαζόμενοι; Δεν λέμε να μην γίνονται προσφυγές στο ΣτΕ, να μη χρησιμοποιούνται γενικά τα νομικά μέσα για την προστασία των δικαιωμάτων των εργαζόμενων (κάθε άλλο), όμως η εναπόθεση των ελπίδων στην αστική Δικαιοσύνη, παραβλέποντας τον ταξικό χαρακτήρα της, και ιδιαίτερα στο ΣτΕ, παραβλέποντας ότι έχει συσταθεί για να υπερασπίζεται το Δίκαιο του Μονάρχη, αποτελεί καταφύγιο της ξεπουλημένης συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και πηγή άντλησης εσόδων για μια κάστα μεγαλοδικηγόρων, οι οποίοι πλουτίζουν εκμεταλλευόμενοι την ανάγκη των εργαζόμενων.
Το ΣτΕ έκρινε (σύμφωνα με τις πληροφορίες, γιατί η απόφαση θα πάρει κάνα δίμηνο ακόμη για να δημοσιευτεί) ότι καραβανάδες, μπάτσοι και λοιποί ένστολοι ανήκουν στον «σκληρό πυρήνα» του κράτους και πρέπει να έχουν ειδική μεταχείριση σε σχέση με όλους τους άλλους εργαζόμενους. Ετσι, η απόφαση θα έχει εξαιρετικά στενό πεδίο εφαρμογής και δε θα μπορεί να επεκτεθεί σε άλλα ειδικά μισθολόγια, όπως αυτά των πανεπιστημιακών και των γιατρών του ΕΣΥ.
Πρόκειται για μια απόφαση απόλυτα εναρμονισμένη με το Δίκαιο του Μονάρχη, που πλέον έχει μετατραπεί σε Δίκαιο της Αστικής Εξουσίας και το ΣτΕ υπηρετεί με την ίδια ευλάβεια και αποφασιστικότητα. Μπορεί κατά περιόδους, σε κάποια ζητήματα που δεν άπτονται της ίδιας της αστικής εξουσίας και των μεγάλων συμφερόντων της, το ΣτΕ να κρατάει κάποιες ισορροπίες, επιτυγχάνοντας έτσι και την κοινωνική νομιμοποίησή του, όμως στα αποφασιστικά ζητήματα δεν παρεξέκλινε ποτέ από τη βασική αποστολή του ως ανώτατο διοικητικό δικαστήριο.
Οι ίδιοι οι δικαστικοί εξαιρούν συνέχεια τον εαυτό τους από κάθε μισθολογικό μέτρο που πλήττει συμφέροντα όλων των υπόλοιπων εργαζόμενων στο Δημόσιο. Λογικό ήταν να επεκτείνουν αυτή την προστασία και στους άλλους πυλώνες της κρατικής καταστολής, στέλνοντας το μήνυμα του ενιαίου και αδιαί-ρετου που έχουν αυτοί οι μηχανισμοί. Από άποψη αρχών, αυτή η απόφαση δεν έρχεται σε αντίθεση με τις θέσεις της κυβέρνησης, η οποία –όπως όλοι θυμόμαστε– αντιστάθηκε επί μακρόν στις πιέσεις της τρόικας να περικόψει και τα ειδικά μισθολόγια. Ετσι, κοντά στο βασιλικό (καραβανάδες-μπάτσους) ποτίζονταν κι η γλάστρα (γιατροί ΕΣΥ, πανεπιστημιακοί). Τελικά, η κυβέρνηση αναγκάστηκε να περικόψει και τα ειδικά μισθολόγια και δεν μπορούσε να εξαιρέσει τους «ένστολους» από τις περικοπές, γιατί θα προκαλούνταν σάλος. Ο Σαμαράς, όμως, σε κάθε ευκαιρία φρόντιζε να δηλώνει ότι αμέσως μόλις υπάρξει τμήμα του «πρωτογενούς πλεονάσματος» «προς διανομή», οι πρώτοι που θα φροντίσει να ανακουφίσει θα είναι οι «ένστολοι».
Θα μπορούσε κανείς να πει, ότι το ΣτΕ έρχεται να τον βγάλει από τη δύσκολη θέση, προσφέροντάς του και άλλοθι έναντι της τρόικας. Δε θέλουμε να καταφύγουμε σε θεωρίες συνωμοσίας και δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία αν η ηγεσία του ΣτΕ είχε και παρασκηνιακές επαφές με την κυβέρνηση πριν εκδώσει την απόφασή της. Εκείνο που έχει σημασία είναι πως με την κάλυψη του ΣτΕ η κυβέρνηση θα βρει τρόπο να ενισχύσει οικονομικά τους πυλώνες της κρατικής καταστολής, τον «σκληρό πυρήνα» του κράτους, την ίδια στιγμή που για τους εργαζόμενους στο δημόσιο και τους εκατοντάδες χιλιάδες συνταξιούχους δεν λαμβάνεται καμιά μέριμνα. Την ίδια στιγμή που οι εργαζόμενοι που δεν ανήκουν στους κατασταλτικούς μηχανισμούς έχουν επιπλέον ν’ αντιμετωπίσουν και την απειλή διαθεσιμοτήτων, απολύσεων και «αξιολογήσεων».
