Η πτώχευση της μητρικής τεχνικής-κατασκευαστικής εταιρίας ΔΙΕΚΑΤ, τον Ιούλιο, ήταν ουσιαστικά η τελευταία πράξη της από 14/11/2008 αίτησής της για ένταξη σε άρθρο του πτωχευτικού κώδικα, καθώς και της από 1/12/2008 παύσης οποιασδήποτε κατασκευαστικής δραστηριότητας και εκχώρησης όλων των εκτελούμενων έργων.
Στη ΔΙΕΚΑΤ η πορεία που ακολούθησε η Διοίκηση είχε τα γνωστά χαρακτηριστικά πολλών μεγάλων καπιταλιστικών επιχειρήσεων. Αποκόμιση υψηλού ποσοστού υπεραξίας (βαθμός εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης), υψηλή κερδοφορία, ένταξη στο χρηματιστήριο, επενδύσεις σε διάφορους τομείς, πολλές φορές χωρίς ουσία μόνο για χρηματιστηριακό αντίκρισμα, πλουτισμός αφεντικών, διασύνδεση με ανώτερο πολιτικό/κρατικό/οικονομικό προσωπικό, υπερδανεισμός, πτώχευση.
Το κλείσιμο της ΔΙΕΚΑΤ ήταν μία ακόμα ήττα για την εργατική τάξη, αφού η πτώχευση σήμαινε απόλυση χωρίς την καταβολή επί τόπου αποζημιώσεων στους τριακόσιους μόνιμους εργαζόμενους, οι οποίοι μαζί με το προσωπικό των σταθερών υπεργολάβων φτάνουν τους πεντακόσιους. Στις πτωχεύσεις πτωχεύουν οι εργάτες και πλουτίζουν τ’ αφεντικά με τους ημετέρους τους (διευθυντές, μεγαλοστελέχη).
Η ΔΙΕΚΑΤ ιδρύθηκε το 1976, είχε να επιδείξει πλήθος κατασκευαστικών έργων –πολλών υψηλής τεχνολογίας– και είχε χαρακτηριστεί το 2001 από γνωστή διεθνή συμβουλευτική εταιρία ως μία από τις πιο δυναμικά αναπτυσσόμενες εταιρίες στην Ευρώπη. Εχει κατασκευάσει μαζί με τις θυγατρικές της στην Ελλάδα έργα για λογαρισμό πελατών όπως: ΕΛ-ΛΗΝΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟ, ΝΑΤΟ, ΔΕΗ, VODAFONE, WIND, COSMOTE, EKO, SHELL, ΕΛ.ΠΕ, ΗΛΠΑΠ, ΙΝΤΡΑΚΟΜ, ΠΑΕ και ΚΑΕ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ, CONTINENT, ΤΡΑΠΕΖΑ ΑΤΤΙΚΗΣ, ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ, ΓΕΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ, ALPHA BANK, BULL, S&B ΟΡΥΚΤΑ, SAIC, SIEMENS, ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ ΑΛΦΑ, ΜΕΓΑΛΟΞΕΝΟΔΟΧΟΙ, ΔΙΑΦΟΡΟΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΕΣ. Στο εξωτερικό έχει κατασκευάσει έργα για πελάτες όπως: VODAFONE, COSMOROM, SIEMENS, BP, ΤΙΤΑΝ, σε Αλβανία, Ρουμανία, Κατάρ, Αγγλία, Αίγυπτο. Διέθετε μεγάλες ιδιόκτητες εγκαταστάσεις στο Κορωπί Αττικής, όπου ήταν η έδρα, και στη Νεοχωρούδα Θεσσαλονίκης. Και στις δύο περιοχές υπήρχαν πολυτελή γραφεία, αποθήκες, συνεργεία, μηχανουργεία.
Σε αναλογία τζίρου, τα έργα που εκτελούσε ήταν κατά 80% ιδιωτικά και 20% δημόσια, με έμφαση στα υψηλής τεχνολογίας. Αυτό είχε σαν συνέπεια να έχει προσωπικό με υψηλή ειδίκευση και τεχνογνωσία. Ειδικά το τμήμα ηλεκτρολόγων/ηλεκτρονικών/τεχνικών κατασκευής και συντήρησης δικτύων κινητής τηλεφωνίας ήταν διεθνούς αναγνώρισης, λαμβάνοντας προσκλήσεις από εταιρίες στο εξωτερικό για εκπαίδευση τεχνικών τους.
Τι ήταν αυτό που έλειπε από τους εργαζομένους της ΔΙΕΚΑΤ ώστε να αναμετρηθούν δυνατά με την εργοδοσία; Ηταν η έλλειψη ταξικού προσανατολισμού, η ενσωμάτωση στην κυρίαρχη ιδεολογία της ιδιώτευσης, η γενικότερη ηττοπάθεια της εργατικής τάξης, η ψευδαίσθηση ότι αφού η εταιρία είχε για πολλά χρόνια τεράστια κέρδη και τζίρους και ήταν στο χρηματιστήριο, σημαίνει ότι δεν πρόκειται να πεταχτούμε και μάλιστα απλήρωτοι στο δρόμο.
Παρά το γεγονός ότι τα τελευταία τέσσερα χρόνια είχαν γίνει απεργίες, στάσεις εργασίας, συνελεύσεις, με μεγάλη συμμετοχή, ειδικά του τμήματος των τεχνικών δικτύων, αυτό το τμήμα ήταν που την κρίσιμη στιγμή δεν έδειξε την απαιτούμενη στάση. Ο βασικός λόγος ήταν ότι λόγω της υψηλής τους ειδίκευσης, κατάρτισης και εμπειρίας, σε συνδυασμό με τη ζήτηση στον κλάδο τεχνικών δικτύων τηλεπικοινωνίας, η ανεργία γι’ αυ- τούς δεν ήταν ορατή και πράγματι η πλειοψηφία εργάζεται σε εταιρίες του κλάδου. Ομως και αυτοί έχασαν τα δικαιώματα που απορρέουν από μόνιμη εργασιακή σχέση πολλών ετών, οι όροι με τους οποίους εργάζονται, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, είναι πιο δυσμενείς και ήδη κάποιοι απολύθηκαν και από εκεί, λόγω μείωσης προσωπικού, αφού η κρίση έπιασε και αυτό τον κλάδο.
Οι υπόλοιποι εργαζόμενοι, εργάτες, οικοδόμοι, μηχανικοί, οδηγοί, υπάλληλοι γραφείου, είναι σε τραγική κατάσταση. Σε ποσοστό 70% είναι εδώ και έντεκα μήνες άνεργοι και εάν προστεθούν και οι επτά μήνες που ήταν απλήρωτοι ενώ εργάζονταν στην εταιρία, τότε μιλάμε για κατάσταση πλήρους ένδειας. Οι δικηγόροι υπόσχονται στους εργαζομένους ότι μέσω πλειστηριασμού περιουσιακών στοιχείων μπορεί να πάρουν δεδουλευμένα και αποζημιώσεις.
Εδώ όμως τίθεται το μεγάλο ζήτημα. Τα οφειλόμενα προς τους εργαζόμενους δεν παίρνονται με δικηγόρους, χωρίς μια σειρά από δυναμικές κινητοποιήσεις, όπως η κατάληψη των παραγωγικών και διοικητικών χώρων της εταιρίας. Η κατάληψη στη ΔΙΕΚΑΤ ήταν κάτι το οποίο έπρεπε να γίνει, ώστε η πίεση να είναι άμεση, να προασπιστούν παραγωγικοί χώροι, να δεσμευτούν περιουσιακά στοιχεία, να μη μπορούν να προχωρήσουν γραφειοκρατικές διαδικασίες, να υπάρξει αλληλεγγύη από άλλους εργάτες. Αυτό τουλάχιστον ας υπάρχει ως δίδαγμα για το πως πρέπει να αντιμετωπίζονται οι απολύσεις από την εργατική τάξη.
Ενας απολυμένος
