Κάθε φορά που το εργατικό κίνημα αδυνατούσε να διατηρήσει κάποιες -έστω μικρές- κατακτήσεις ή να αποσπάσει καινούριες, έσπευδαν τα μεγάλα δικηγορικά γραφεία και συνιστούσαν στους εργαζόμενους ή στους συνταξιούχους να κάνουν μαζικές προσφυγές στα Διοικητικά Πρωτοδικεία και στο ΣτΕ, προκειμένου να βγάλουν θετικές –όπως έλεγαν- αποφάσεις γι’ αυτούς και στη συνέχεια να υποχρεωθεί η δημόσια διοίκηση (δηλαδή η κυβέρνηση) να ικανοποιήσει τις χρηματικές τους απαιτήσεις. Στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων, οι αποφάσεις του ΣτΕ ήταν αρνητικές (αυτό το δικαστήριο είναι φτιαγμένο για να υπερασπίζεται «το δίκαιο του μονάρχη») για τους προσφεύγοντες και οι μόνοι ωφελημένοι ήταν οι δικηγόροι που εισέπρατταν τις αμοιβές τους.
Ιδιαίτερα κατά την περίοδο της βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης και των Μνημονίων, το ΣτΕ βαφτίζει σύμφωνες με το σύνταγμα όλες σχεδόν τις νομοθετικές ρυθμίσεις των μνημονιακών κυβερνήσεων, επικαλούμενο το περιβόητο δημόσιο συμφέρον ως υπέρτατο αγαθό, που υπερισχύει όλων των αγαθών του σκληρά εργαζόμενου και εκμεταλλευόμενου λαού.
Το αυτί των μεγαλοδικηγόρων όμως δεν ιδρώνει. Τελευταία έχει στηθεί ολόκληρη επιχείρηση εκμαυλισμού των συνταξιούχων, οι οποίοι καλούνται να να κάνουν μαζικές προσφυγές για τα κομμένα δώρα Πάσχα, Χριστουγέννων και αδείας, εκμεταλλευόμενοι το γεγονός ότι η Ολομέλεια του ΣτΕ, με δύο αποφάσεις της (2287/2015 και 2288/2015) έκρινε ότι οι διατάξεις των μνημονιακών νόμων 4051/2012 και 4093/2012, με τις οποίες πετσοκόπηκαν εκ νέου οι κύριες και επικουρικές συντάξεις και κόπηκαν τελείως τα επιδόματα Χριστουγέννων, Πάσχα και αδείας, δεν είναι συνταγματικές.
Οι αγωγές είχαν κατατεθεί στο Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών, από το οποίο στάλθηκαν στο ΣτΕ για να κρίνει τη συνταγματικότητα των προσβαλλόμενων διατάξεων. Μετά την απόφασή του, το ΣτΕ επέστρεψε στο Διοικητικό Πρωτοδικείο τις αγωγές για εκδίκαση. Μετά από τρία χρόνια, το Διοικητικό Πρωτοδικείο εξέδωσε μερικές αποφάσεις για τα κομμένα δώρα, που αφορούν τους συνταξιούχους που προσέφυγαν. Δε γνωρίζουμε τι ακριβώς προβλέπουν αυτές οι αποφάσεις για το ύψος των ποσών από τα κομμένα δώρα που πρέπει να επιστραφεί από το ελληνικό δημόσιο. Γνωρίζουμε, βέβαια, ότι το Δημόσιο έχει εφεσιβάλει αυτές τις αποφάσεις. Ετσι, η σχετική διαδικασία αναμένεται μακρά, καθώς θα χρειαστούν χρόνια για να κριθούν οι υποθέσεις σε δεύτερο βαθμό και μετά να κριθούν τελεσίδικα από το ΣτΕ, στο οποίο θα προσφύγει η κυβέρνηση που θα βρίσκεται τότε στην εξουσία.
Πρέπει να σημειωθεί ότι με τις αποφάσεις 2287 και 2288 το ΣτΕ έκρινε αντισυνταγματικές όχι μόνο τις διατάξεις με τις οποίες κόπηκαν τα δώρα, αλλά και τις διατάξεις των νόμων 4051 και 4093 του 2012 με τις οποίες πετσοκόπηκαν και πάλι οι συντάξεις. Το Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθήνας, όμως, δικαίωσε μερικώς τους συνταξιούχους, αφού αποφάσισε μόνο για τα δώρα. Η δε δικαίωση είναι μόνο για μια ισχνή μειονότητα συνταξιούχων, αυτούς που κατέθεσαν αγωγές μέχρι τις 10 Ιούνη του 2015 που εκδόθηκαν οι αποφάσεις. Και βέβαια, η δικαίωση είναι στα χαρτιά, αφού οι αποφάσεις αυτές εφεσιβλήθηκαν από το ελληνικό δημόσιο.
Ο περιορισμός της «δικαίωσης» μόνο στους λίγους συνταξιούχους που προσέφυγαν μέχρι τις 10 Ιούνη του 2015, έγινε το ΣτΕ με την απόφασή του, που αναφέρει: «Οίκοθεν νοείται ότι για τους ενάγοντες και όσους άλλους έχουν ασκήσει ένδικα μέσα ή βοηθήματα μέχρι το χρόνο δημοσιεύσεως της αποφάσεως, η διαγνωσθείσα αντισυνταγματικότητα θα έχει αναδρομικό χαρακτήρα». Μόνο γι’ αυτούς και για κανέναν άλλο.
Πρέπει επίσης να σημειωθεί, ότι οι δύο αυτές αποφάσεις δεν αφορούν τα προγενέστερα πετσοκόμματα των συντάξεων και των δώρων, που επιβλήθηκαν με τους νόμους 3845/2010, 3863/2010, 3986/2011 και 4024/2011. Το ΣτΕ έχει αποφανθεί επ’ αυτού: «Με τα δεδομένα αυτά, οι εν λόγω περικοπές, έχοντας αποφασιστεί υπό την πίεση των ως άνω όλως εξαιρετικών περιστάσεων, και επιβαλλόμενες κατά την εκτίμηση του νομοθέτη για την άμεση αντιμετώπιση της κρίσεως, δεν παραβιάζουν τις προπαρατεθείσες συνταγματικές διατάξεις».
Σε άλλο σημείο της απόφασής του το ΣτΕ περιγράφει τις «όλως εξαιρετικές περιστάσεις» που μπορεί να δικαιολογήσουν πετσοκόμματα συντάξεων και λοιπών δικαιωμάτων. Είναι αναγκαίο να παραθέσουμε τη σχετική περικοπή, γιατί αποκαλύπτει τη φιλοσοφία του ΣτΕ:
«Οταν, όμως, σε περιπτώσεις εξαιρετικά δυσμενών συνθηκών προκύπτει αιτιολογημένως, ότι το κράτος αδυνατεί να παράσχει επαρκή (…) χρηματοδότηση στους ασφαλιστικούς οργανισμούς και ότι δεν υφίσταται δυνατότητα διασφαλίσεως της βιωσιμότητας αυτών με άλλα μέσα (…) δεν αποκλείεται, κατά το άρθρο 22 παρ. 5 του Συντάγματος, (…) η επέμβαση του νομοθέτη για την μείωση και των απονεμηθεισών ακόμη συντάξεων. (…) Σε τέτοιες, άλλωστε, εξαιρετικές περιπτώσεις, ο νομοθέτης μπορεί, κατ’ αρχήν, να θεσπίζει για την περιστολή των δημοσίων δαπανών (…) μέτρα που συνεπάγονται σοβαρή οικονομική επιβάρυνση μεγάλων κατηγοριών πληθυσμού, όπως είναι η μείωση των συντάξεων» (οι εμφάσεις δικές μας).
Αυτοί που οργανώνουν την επιχείρηση εκμαυλισμού των συνταξιούχων, καλώντας τους να τρέξουν στα «γνωστά» δικηγορικά γραφεία και να υποβάλουν αγωγές (τους συστήνουν μάλιστα να υποβάλουν ομαδικές αγωγές, για να τους έρθει… πιο φτηνά), κρύβουν από τους συνταξιούχους δυο σημαντικά ζητήματα.
Πρώτον, ότι στις δύο αποφάσεις της η Ολομέλεια του ΣτΕ δεν έκρινε αντισυνταγματικές όλες τις διατάξεις εναντίον των οποίων στράφηκαν οι συνταξιούχοι με τις αγωγές τους. Τις διατάξεις των αντεργατικών νόμων 3845/2010, 3863/2010, 3986/2010 και 4024/2011 τις έκρινε συνταγματικές, μολονότι και μ’ αυτές πετσοκόπηκαν συντάξεις και δώρα!
Δεύτερον, ότι η φιλοσοφία του ΣτΕ, βάσει της οποίας δικαιολόγησε το πετσόκομμα συντάξεων και δώρων που έγινε με βάση τις διατάξεις τεσσάρων μνημονιακών νόμων, είναι φιλοσοφία πλήρως εναρμονισμένη με τη μνημονιακή πολιτική.
Οι μεγαλοδικηγόροι και τα παπαγαλάκια τους ένα μόνο στόχο έχουν. Να τραβήξουν τους συνταξιούχους σε μαζικές προσφυγές, τις οποίες ξεδιάντροπα κάποια παπαγαλάκια διαφημίζουν ως οικονομικά συμφέρουσα λύση! Κρύβουν από τους συνταξιούχους το ότι οι μαζικές προσφυγές δε θα έχουν καμία τύχη. Γιατί το ΣτΕ θα ανασύρει από το συρτάρι του τον πυρήνα της φιλοσοφίας του, αποφαινόμενο ότι, σε εξαιρετικά δυσμενείς συνθήκες, το κράτος μπορεί να μειώνει τις συντάξεις. Ποιες θα είναι οι «εξαιρετικά δυσμενείς συνθήκες»; Το μεγάλο ποσό που θα πρέπει το κράτος να πληρώσει για αναδρομικά, το οποίο θα φτάνει σε αρκετά δισ. ευρώ και θα ανατρέπει τις «δεσμεύσεις της χώρας ως προς τη δημοσιονομική πολιτική και τα πρωτογενή πλεονάσματα». Με βάση αυτή την αιτιολογία, το ΣτΕ θα χαρακτηρίσει τις ίδιες διατάξεις συνταγματικές αυτή τη φορά.
Οι συνταξιούχοι δεν πρέπει να «τσιμπήσουν» στα κελεύσματα των δικηγόρων και των αβανταδόρων δημοσιογράφων. Οφείλουν στους εαυτούς τους, στα παιδιά τους και στον σκληρά δοκιμαζόμενο ελληνικό λαό να συνεχίσουν τον αγώνα για πλήρη ασφάλιση και συνταξιοδότηση με χρηματοδότηση από το κράτος και τους καπιταλιστές.
