Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, δεν έχει τελειώσει η συνεδρίαση της εκτελεστικής επιτροπής της ΠΟΕ-ΟΤΑ. Ολα δείχνουν ότι η αδιαλλαξία, η κοροϊδία της κυβέρνησης Καραμανλή δεν επιτρέπει στην ηγεσία της ομοσπονδίας να κλείσει την απεργία. Αλλωστε, στη σύσκεψη των πρωτοβάθμιων σωματείων των δήμων της Αττικής, που έγινε την ίδια μέρα (Πέμπτη 13.4), η απαίτηση όλων όσων μίλησαν ήταν συνέχιση και κλιμάκωση.
Η κατάσταση δημιουργεί ζόρια. Πρώτα και κύρια στην κυβέρνηση, που πίστευε ότι μετά την επαίσχυντη συμφωνία ΓΣΕΕ-ΣΕΒ θα συνεχίσει να κάνει περίπατο στο εργασιακό μέτωπο, χωρίς παραχωρήσεις και ιδιαίτερο πολιτικό κόστος. Τώρα βλέπει τα σκουπίδια που συσσωρεύονται στις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας να απειλούν τους σχεδιασμούς της, παρ’ όλο που προσπαθεί να το παίζει ψύχραιμη και διαλλακτική. Ζόρια βέβαια έχει και η ηγεσία της ΠΟΕ-ΟΤΑ, που δεν μπορεί να γυρίσει πίσω με άδεια χέρια, για άλλη μια φορά. Με δήθεν κατακτήσεις.
Προβλήματα, βέβαια, υπάρχουν και στην απεργία. Στο μέτωπο των απεργών. Ορισμένα μάλιστα, τα οποία είναι κρίσιμα, δεν υπάρχουν δυστυχώς οι προϋποθέσεις να αντιμετωπιστούν. Ισως εδώ εστιάζεται και το κύριο ερώτημα. Πώς είναι δυνατόν, δηλαδή, μέσα σ’ αυτό το γενικότερο κλίμα ύφεσης να ξεπεταχτεί μια απεργία που να φτάνει στα όρια της σκληρής αντιπαράθεσης μεταξύ της κυβέρνησης και των απεργών.
Η απάντηση περιέχει πολλές πλευρές. Ακόμα και ορισμένες αντιφάσεις. Το κύριο είναι ότι οι εργαζόμενοι στους ΟΤΑ και κυρίως οι εργαζόμενοι στην καθαριότητα έχουν μπει σ’ ένα σκληρό λούκι, που όλο και περισσότερο μεγαλώνει. Δεν είναι μόνο η αβάσταχτη λιτότητα. Είναι η όλο και μεγαλύτερη εντατικότητα, αποτέλεσμα της υποχώρησης της συλλογικής δράσης. Η όλο και μεγαλύτερη διόγκωση των προβλημάτων που έχουν να κάνουν με τις συνθήκες υγιεινής και ασφάλειας. Οι ηπατίτιδες και οι καρκίνοι θερίζουν στην καθαριότητα. Κι από πάνω οι δήμαρχοι πιέζουν για όλο και περισσότερη, όλο και φτηνότερα αμειβόμενη εργασία.
Το 2003 ο Παπαδόπουλος με έγγραφό του δεσμευόταν να προχωρήσει στο θέμα των βαρέων και ανθυγιεινών. Μετά από τρία χρόνια δεν έχει προχωρήσει τίποτα. Ακόμα και εκεί που υποσχόταν ότι θα παραχωρηθούν (κυρίως στους εργάτες που είναι πίσω από τα απορριμματοφόρα) το κόστος εξαγοράς των ενσήμων, που έπεφτε στις πλάτες των δικαιούχων, έκανε απαγορευτική κάθε σκέψη για να προχωρήσει η ένταξη.
Η δυσαρέσκεια απ’ όλη αυτή την κατάσταση στρεφόταν ευθέως και κατά της ηγεσίας της ΠΟΕ-ΟΤΑ. Κυρίως της ΠΑΣΚΕ που είναι πρώτη δύναμη. Σε λίγες μέρες γίνεται και το συνέδριο της ομοσπονδίας. Στη Ρόδο!!! Κάτι θα έπρεπε να έχουν στις αποσκευές τους η ΠΑΣΚΕ αλλά και η ΔΑΣ (ΚΚΕ) και η ΔΑΚΕ, για να απολαύσουν τις ομορφιές του νησιού.
Προκήρυξαν λοιπόν μια 48ωρη απεργία για 5-6 Απρίλη. Η αδιαλλαξία όμως της κυβέρνησης, η επιτυχία που είχε η απεργία σε αρκετούς δήμους –κυρίως στην καθαριότητα- έκανε αφάνταστα δύσκολη την επιστροφή χωρίς απολύτως τίποτα. Τη στιγμή μάλιστα που οι περισσότεροι συνδικαλιστές έλεγαν καθαρά στους εργάτες καθαριότητας ότι κύριος στόχος είναι τα βαρέα και ανθυγιεινά και όχι απλά η απόσπαση μιας μικρής αύξησης στο επίδομα, όπως γινόταν τα τελευταία χρόνια.
Στη συνεδρίαση του Γενικού Συμβουλίου της ΠΟΕ-ΟΤΑ, την 6η Απρίλη, τη δεύτερη μέρα της απεργίας, οι Αγωνιστικές Κινήσεις συσπείρωσης στους ΟΤΑ, άλλά και η ΑΣΚ (ΣΥΝ) κάνουν ρελάνς, προτείνοντας συνέχιση της απεργιακής κινητοποίησης. Παρά την κάθετα αρνητική στάση της ΔΑΚΕ, ΠΑΣΚΕ και ΚΚΕ δεν έχουν περιθώρια. Ετσι, παρά τις παλινωδίες τους (το ΚΚΕ π.χ. πρότεινε να μη συνεχιστεί η απεργία, να μαζευτεί το σκουπίδι και μετά να κλιμακωθεί ο αγώνας με συμμετοχή στην απεργία του ΠΑΜΕ στις 13/4 –μετά από μια βδομάδα δηλαδή!!!- χωρίς καμία άλλη προοπτική), έκαναν την ανάγκη φιλοτιμία και προχώρησαν στην συνέχιση. Το χειρότερο ήταν ίσως ότι υποχρεώθηκαν να διατυπώσουν ένα συγκεκριμένο πλαίσιο διεκδίκησης:
– Την ένταξη στα Β.Α.Ε. όσων ειδικοτήτων προβλέπει ο κανονισμός του ΙΚΑ (η κυβέρνηση συζητούσε μόνο γι αυτούς που είναι πίσω από τα απορριμματοφόρα), χωρίς καμιά οικονομική επιβάρυνση των εργαζομένων και μείωση των συντάξιμων αποδοχών τους. (Λύση δηλαδή που δεν θα αποτρέπει τους εν ενεργεία εργαζόμενους να κάνουν χρήση των διατάξεων).
– Κλαδική αύξηση στο επίδομα
– Αποτίμηση των παροχών σε είδος και πληρωμή τους σε χρήμα.
– Επέκταση της συλλογικής σύμβασης για τους εργαζόμενους στις δημοτικές επιχειρήσεις.
Ο κύβος είχε ήδη ριχτεί. Τώρα ο δρόμος έχει πολύ δύσκολη επιστροφή με άδεια χέρια. Δημιουργεί μάλιστα ιδιαίτερη δυσκολία στην κυβέρνηση το άνοιγμα του ζητήματος (η επέκταση των Β.Α.Ε., τη στιγμή που σκοπεύει να τα πετσοκόψει).
Βέβαια, η κατάσταση είναι δύσκολη. Γίνεται δε ακόμη δυσκολότερη από την αδυναμία και την άρνηση των ισχυρών δυνάμεων της ομοσπονδίας να κλιμακώσουν τον αγώνα, να αξιοποιήσουν τον πυρήνα των εργατών που έχει αγωνιστικές διαθέσεις, να βάλει πιο ενεργά στην μάχη το μεγάλο σώμα των απεργών που απλώς απεργεί –όχι ότι αυτό είναι ασήμαντο- και περιμένει. Ομως, ακόμα και με αυτές τις συνθήκες, τα σκουπίδια που κάνουν πλέον πάρτι, έχουν την δική τους δυναμική. Μπορούν να υποχρεώσουν την κυβέρνηση να κάνει ουσιαστικές παραχωρήσεις. Κι αυτό θα είναι αρκετά σημαντικό για όλους.
