Ελάχιστο διάστημα μετά την ψήφιση του αντεργατικού νόμου 3846/2010, ο οποίος ξεθεμελίωσε τις εργασιακές σχέσεις, οι καπιταλιστές, ακόμα και στις μεγάλες επιχειρήσεις έβαλαν μπροστά τη φάμπρικα της εκ περιτροπής εργασίας, χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανένα, αφού η «διαβούλευση» που προβλέπει ο νόμος, ειδικά όταν δεν υπάρχει σωματείο δεν είναι παρά η υποχρέωση του εργοδότη να ενημερώνει τους εργαζόμενους για τις αποφάσεις που μονομερώς παίρνει.
Η επιχείρηση Ν. Κιολεΐδης ΑΕΒΕ στο Βόλο, στο μετοχικό κεφάλαιο της οποίας συμμετέχει και η Τράπεζα Πειραιώς που είναι της μόδας τελευταία, απασχολεί 120 εργαζόμενους (90 στην παραγωγή και 30 στα γραφεία). Η διοίκηση κάλεσε τους εργαζόμενους και τους πρότεινε να εργάζονται πλέον 4ωρο-5ήμερο (τις μισές ώρες της εβδομάδας δηλαδή). Οι εργαζόμενοι αρνήθηκαν. Οι εργατοπατέρες του Ε.Κ. Μαγνησίας παρενέβησαν, προτείνοντας στη διαπραγμάτευση να εφαρμοστούν διαθεσιμότητες (πάντα… ταξικοί οι γαλαζοπράσινοι εργατοπατέρες). Η διοίκηση του εργοστάσιου το αρνήθηκε και ανακοίνωσε στους εργαζόμενους τη μονομερή απόφασή της: πλέον θα εργάζονται εναλλάξ, βδομάδα παρά βδομάδα. Προφανώς, θα πρέπει και να τρώνε… εναλλάξ από εδώ και πέρα.
Την ίδια τακτική ακολουθεί και η ΜΕΤΚΑ του ομίλου Μυτιληναίου, που στις ανακοινώσεις του καμαρώνει για τα κέρδη και τη δυναμικότητά του. Μιλάμε για μια επιχείρηση 130 εργαζόμενων, που συσσώρευσε τεράστια κέρδη την εποχή της «ανάπτυξης».
Οι άνθρωποι του Μυτιληναίου έβαλαν το πιστόλι στον κρόταφο των εργατών και απαιτούν: ή θα απολυθούν 70 από τους 130 ή πλέον θα έχουν τετράωρη απασχόληση. Αν δεν συμφωνήσουν, αν δοκιμάσουν να αντισταθούν, θα κλείσουν την επιχείρηση και θα μεταφέρουν τις εργασίες της στη Συρία, όπου οι εργάτες ξέρουν να είναι πειθαρχικοί και ευγνώμονες προς τα αφεντικά.
Αυτή είναι η κατάσταση σ’ ένα πολύ μεγάλο μέρος της βιομηχανίας, μικρής και μεγάλης. Αναρωτιέται κανείς τι λόγο έχουν οι καπιταλιστές να ζητήσουν την κατάργηση των δώρων, όταν έτσι κι αλλιώς οι εργαζόμενοι θα τα πάρουν μισά ή και παρακάτω;
