Aπό την πρώτη στιγμή, μόλις ο Βρούτσης διέρρευσε το αντιασφαλιστικό του νομοσχέδιο, γράψαμε ότι αυτό το νομοσχέδιο ρετουσάρει το αντιασφαλιστικό τερατούργημα του Κατρούγκαλου , το οποίο εξακολουθεί να αποτελεί τη βάση του ασφαλιστικού συστήματος, από το οποίο έχει αφαιρεθεί ο κοινωνικός του χαρακτήρας (https://www.eksegersi.gr/issue/1036/Εργατικά/34736. Μακιγιάζ-στο-νόμο-Κατρούγκαλου-με-στρατηγική).
Το νομοσχέδιο Βρούτση συζητείται ήδη στη Βουλή. Την περασμένη Τετάρτη και Πέμπτη έγιναν τρεις κοινές συνεδριάσεις δύο Διαρκών Επιτροπών της Βουλής με αντικείμενο την συζήτηση του αντιασφαλιστικού νομοσχεδίου. Θα ακολουθήσει άλλη μία συνεδρίαση των Επιτροπών τη Δευτέρα και στη συνέχεια το νομοσχέδιο θα οδηγηθεί στην Ολομέλεια της Βουλής για τελική συζήτηση και ψήφιση.
Ο Βρούτσης ισχυρίστηκε ψευδώς για μια ακόμα φορά (παλιά του τέχνη κόσκινο), ότι μόλις το νομοσχέδιό του γίνει νόμος του κράτους, θα μπει στο περιθώριο ο αντιασφαλιστικός νόμος Κατρούγκαλου. Παίρνοντας την πάσα η συριζαία πρώην υπουργός Εργασίας Αχτσιόγλου κατηγόρησε την κυβέρνηση της ΝΔ και τον Βρούτση ότι καταργούν το νόμο Κατρούγκαλου, υπερασπιζόμενη αυτό το αντιασφαλιστικό τερατούργημα ως νόμο υπέρ των εργαζόμενων και των χαμηλοσυνταξιούχων!
Οπως είπαμε, με το νομοσχέδιο που έδωσε στις 24 Γενάρη στην περιβόητη «διαβούλευση», ο Βρούτσης νομιμοποίησε τον αντιασφαλιστικό νόμο Κατρούγκαλου κάνοντας τρεις επουσιώδεις διορθώσεις. Μία στο ποσοστό αναπλήρωσης των συνταξιούχων που έχουν χρόνο ασφάλισης μεγαλύτερο από 30 χρόνια (9.000 μέρες), μία στο ύψος των εισφορών ασφάλισης των αυταπασχολούμενων και μία στο ύψος της μείωσης των συντάξεων που συνεχίζουν να εργάζονται. Εχουμε, λοιπόν, αντιασφαλιστικό νόμο Κατρούγκαλου- Βρούτση και όχι αντιασφαλιστικό νόμο Βρούτση που έβαλε στην μπάντα το νόμο Κατρούγκαλου.
Βολές από το Ελεγκτικό Συνέδριο
Οταν κατατίθενται στη Βουλή για συζήτηση και ψήφιση νομοσχέδια που αφορούν αμιγώς θέματα κοινωνικής ασφάλισης και συντάξεων, συνοδεύονται από γνωμοδότηση της Ολομέλειας του Ελεγκτικού Συνεδρίου, που ιστορικά πρόσκειται στον ιδεολογικό χώρο της ΝΔ. Οι γνωμοδοτήσεις αυτές συνοδεύονται από τη γνώμη του Επιτρόπου Επικρατείας. Στη Γνώμη που διατύπωσε στις 12 Φλεβάρη για το νομοσχέδιο Βρούτση ο Επίτροπος Επικρατείας Α. Νικητάκης, αναφέρει ανάμεσα στ’ άλλα:
«Α. Γενικές παρατηρήσεις
1. Με τις υποβληθείσες προς γνωμοδότηση ρυθμίσεις του επίμαχου νομοσχεδίου επιχειρείται εκ νέου η μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού και ασφαλιστικού συστήματος της Χώρας με την υιοθέτηση, ωστόσο, της λογικής και των αρχών που διέπουν την αμέσως προηγούμενη μεταρρυθμιστική προσπάθεια του νόμου 4387… Συγκεκριμένα, με το επίμαχο νομοσχέδιο υιοθετούνται σε γενικό πλαίσιο οι ρυθμίσεις του ν. 4387/2016 και επέρχονται επουσιώδεις τροποποιήσεις αυτού σε συγκεκριμένες διατάξεις που κρίθηκαν ως αντισυνταγματικές με τις 1880/2019, 1888/2019, 1889/2019, 1890/2019 και 1891/2019 της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Εποικρατείας».
Ο Νικητάκης, που δεν πρόσκειται στο δικό μας ιδεολογικό χώρο, συντρίβει τους κάλπικους ισχυρισμούς και του Βρούτση (ότι μόλις ψηφιστεί το δικό του νομοσχέδιο, μπαίνει στο περιθώριο ο αντιασφαλιστικός νόμος Κατρούγκαλου) και της Αχτσιό-γλου (ότι ο Βρούτσης καταργεί τον προοδευτικό ασφαλιστικό νόμο Κατρούγκαλου).
Η Ολομέλεια του ΣτΕ, με τις αποφάσεις που προαναφέρθηκαν, χαρακτήρισε το νόμο Κατρούγκαλου συνταγματικό, μολονότι με δύο προγενέστερες αποφάσεις του το ΣτΕ είχε κρίνει ότι δεν πρέπει να γίνουν άλλες οριζόντιες περικοπές στις συντάξεις. Για να δικαιολογήσει δε το πέταγμα στα σκουπίδια αυτών των προηγούμενων αποφάσεών του, το ΣτΕ πρόβαλε τον ισχυρισμό ότι οι νέες περικοπές των συντάξεων που επήλθαν με το νόμο Κατρούγκαλου (περικοπές εξαιρετικά δραστικές, που μετατρέπουν τις συντάξεις σε προνοιακά βοηθήματα) έγιναν για την υπεράσπιση του δημόσιου συμφέροντος, καθώς εξασφαλίζουν τάχα τη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος της χώρας.
Πάντοτε, βέβαια, ήδη από τις αρχές τη δεκαετίας του 1990, οι μεγάλες ανατροπές στο κοινωνικοασφαλιστικό σύστημα με τους νόμους 1902/1990, 2084/1992 και όσους ακολούθησαν, έγιναν στο όνομα της εξασφάλισης της βιωσιμότητας του ασφαλιστικού συστήματος. Επρεπε να συγκαλυφθεί το πραγματικό γεγονός, ότι κάθε φορά που μεγάλωνε λίγο ο ασφαλιστικός «κουμπαράς», όλες οι κυβερνήσεις, διαχρονικά, άνοιγαν μια μεγάλη τρύπα στον πυθμένα του και τον άδειαζαν. Οπως έγινε και πρόσφατα με τους μνημονιακούς νόμους του 2012.
Σε τίποτα δεν πρωτοτύπησε ο Βρούτσης. Μέχρι και αναλογιστική μελέτη κατέθεσε για να χρυσώσει το χάπι του αντιασφαλιστικού του τερατουργήματος (γράφουμε σχετικά στο τέλος).
Τέρμα η κρατική εγγύηση των συντάξεων
Οταν ο Βρούτσης κατέθεσε το νομοσχέδιό του για «διαβούλευση», σχετικά με τη χρηματοδότηση από τον κρατικό προϋπολογισμό προέβλεπε (Αρθρο 3 παρ. 1γ) την «επιχορήγηση από τον κρατικό προϋπολογισμό για την χρηματοδότηση της εθνικής σύνταξης και την εκπλήρωση της πλήρους εγγυητικής υποχρέωσης του κράτους» (η επισήμανση δική μας). Μ’ αυτή τη διάταξη ο Βρούτσης τροποποίησε την παρ. 1γ του άρθρου 56 του αντιασφαλιστικού νόμου Κατρούγκαλου (θ’ αναφερθούμε σ’ αυτήν παρακάτω).
Η φραστική διακήρυξη για «εκπλήρωση της πλήρους εγγυητικής υποχρέωσης του κράτους» μπήκε στο νομοσχέδιο Βρούτση καθαρά για προπαγανδιστικούς λόγους. Για να καλλιεργήσει σε συνταξιούχους και εργαζόμενους, που πλήττονται από το συνεχές πετσόκομμα όλων των συνταξιοδοτικών παροχών (συντάξεις, παροχές υγείας και για ατυχήματα) και των μισθών, την αίσθηση ότι δεν πρέπει πλέον να ανησυχούν, γιατί στην περίπτωση που δημιουργηθούν ελλείμματα στο ασφαλιστικό σύστημα, αυτά θα καλυφθούν από τον κρατικό προϋπολογισμό.
Σε ένα εικοσαήμερο, ακόμα και αυτή η φραστική διακήρυξη εξαφανίστηκε! Στις 17 Φλεβάρη, λοιπόν, που ο Βρούτσης κατέθεσε το αντιασφαλιστικό του έκτρωμα στη Βουλή, είχε αφαιρέσει τη φράση περί «εκπλήρωσης της πλήρους εγγυητικής υποχρέωσης του κράτους». Στην παρ. 1γ του άρθρου 3, που αναφέρεται σε Περιουσία, Πόρους, Επενδύσεις, αναφέρεται μόνο «επιχορήγηση από τον κρατικό προϋπολογισμό για την χρηματοδότηση της εθνικής σύνταξης».
Φαίνεται πως οι τροϊκανοί, σε ρόλο ιερατείου που ελέγχει «τας γραφάς», ώστε να μην υπάρξει παρέκκλιση από το «δόγμα», δεν επέτρεψαν στην κυβέρνηση Μητσοτάκη να διατηρήσει ούτε αυτή τη δημαγωγική φραστική διατύπωση περί εγγύησης του συνόλου των συντάξεων. Ο Βρούτσης, όμως, τα έχει συνηθίσει αυτά, καθώς δεν είναι το πρώτο χαστούκι που τρώει από τους τροϊκανούς.
Οταν διέρρευσε το νομοσχέδιο στα παπαγαλάκια του, υπήρχε μια ακόμα φραστική διατύπωση, που έλεγε ότι ποσό ίσο με το 0,5% του ΑΕΠ θα διατίθεται ετησίως για να καλυφθεί η αύξηση των ποσοστών αναπλήρωσης και η χορήγηση «εφάπαξ βοηθήματος» (πρόκειται για την περιβόητη «13η σύνταξη» του ΣΥΡΙΖΑ). Οταν το νομοσχέδιο κατατέθηκε για «διαβούλευση», η αναφορά στην «εφάπαξ παροχή» είχε εξαφανιστεί. Δυο μέρες -σε σχέση με το χρόνο που ο ίδιος ο Βρούτσης είχε ανακοινώσει- καθυστέρησε να ανέβει το νομοσχέδιο στη «διαβούλευση». Οταν η καθυστέρηση τελείωσε, καταλάβαμε το λόγο της: ο Βρούτσης είχε «φάει ξύλο» από την τρόικα (η οποία, μάλιστα, έτυχε να βρίσκεται στην Αθήνα), η οποία τον υποχρέωσε να αφαιρέσει ακόμα και μια αόριστη αναφορά σε «εφάπαξ παροχή». Διότι τα λεφτά αυτής της «εφάπαξ παροχής», που την είχε νομοθετήσει ο ΣΥΡΙΖΑ, με θετική ψήφο και από τη ΝΔ, θα χρησιμοποιούνται για τη δαπάνη που θα προκαλέσει η μερική αύξηση των ποσοστών αναπλήρωσης. Οπως γράφαμε τότε, θα τα πάρουν από τη μια τσέπη και θα τα βάλουν στην άλλη.
Η πλάκα είναι πως στο Ελεγκτικό Συνέδριο ο Βρούτσης έδωσε τη βερσιόν της «διαβούλευσης» και όχι αυτή που κατατέθηκε στη Βουλή. Ετσι, στις αναφορές του Ελεγκτικού Συνεδρίου περιλαμβάνεται και η δημαγωγική αναφορά σε πλήρη εγγύηση των συντάξεων. Ο δε Επίτροπος Επικρατείας Α. Νικητάκης σχολίασε αυτή την αναφορά (παρ. 1γ του άρθρου 3) σε συνδυασμό με το τελευταίο εδάφιο του άρθρο 20 του νομοσχεδίου. Αυτός ο σχολιασμός παρουσιάζει ενδιαφέρον, γιατί ο Επίτροπος Επικρατείας επισημαίνει ότι η «εκπλήρωση της πλήρους εγγυητικής υποχρέωσης του Κράτους» απορρέει από το άρθρο 22 παρ. 5 του Συντάγματος.
Πριν παραθέσουμε αυτόν το σχολιασμό, υπογραμμίζουμε ότι δεν κατεχόμαστε από καμιά ιερή αγανάκτηση για την παραβίαση διατάξεων του Συντάγματος από τον Βρούτση. Το αστικό Σύνταγμα έχει γίνει κουρέλι, όχι μόνο απ’ όλες τις αστικές κυβερνήσεις, μη εξαιρουμένης της κυβέρνησης Τσίπρα, αλλά και από το ίδιο το ΣτΕ που υπερασπίζεται ιστορικά το «δίκαιο του μονάρχη», δηλαδή του συστήματος.
Γράφει ο Νικητάκης: «Ανεξαρτήτως τούτων, το τελευταίο εδάφιο του άρθρου 20, κατά το οποίο “Ειδικές διατάξεις σχετικά με την κρατική χρηματοδότηση του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης καταργούνται“, ενέχει αοριστία και αντίφαση, καθόσον αν και καταργείται η κρατική χρηματοδότηση του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης, το κράτος φέρεται να διατηρεί πλήρη εγγυητική υποχρέωση για το σύνολο των ασφαλιστικών παροχών. Περαιτέρω, η διάταξη αυτή έρχεται σε αντίθεση με το άρθρο 3 παρ.1 του νομοσχεδίου, στο οποίο, κατά τροποποίηση του άρθρου 57 του ν. 4387/2016, προβλέπεται ότι πόρο του ΕΦΚΑ αποτελεί, μεταξύ άλλων, “η επιχορήγηση από τον κρατικό προϋπολογισμό για την χρηματοδότηση της εθνικής σύνταξης και την εκπλήρωση της πλήρους εγγυητικής υποχρέωσης του Κράτους“. Πάντως, σε κάθε περίπτωση, η πλήρης διακοπή της δυνατότητας της κρατικής χρηματοδότησης του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης, θέτει ζήτημα συμβατότητας προς το άρθρο 22 παρ. 5 του Συντάγματος».
Σύμφωνα λοιπόν με τον Επίτροπο Επικρατείας, η απάλειψη από τις διατάξεις του νομοσχεδίου Βρούτση της υποχρέωσης του κράτους να εγγυάται το σύνολο τις συνταξιοδοτικών και ασφαλιστικών παροχών είναι αντισυνταγματική.
Πρέπει εδώ να επισημανθεί ότι μολονότι στο νόμο 4387/2016 (άρθρο 57 παρ. 1γ) προβλεπόταν η υποχρέωση του κράτους να εγγυάται τις συντάξεις και όλες τις ασφαλιστικές παροχές, καθ’ όλη την περίοδο που ισχύει αυτός ο νόμος ποτέ το κράτος δεν κάλυψε τα ελλείμματα του ασφαλιστικού συστήματος. Ελλείμματα που δημιουργούνται γιατί συνεχώς οι κυβερνήσεις αδειά-ζουν παράνομα τον ασφαλιστικό «κουμπαρά», ενώ κάνουν τα στραβά μάτια και δεν υποχρεώνουν τους καπιταλιστές να καταβάλλουν τις ασφαλιστικές εισφορές (τα χρέη των καπιταλιστών έχουν φτάσει στα 36 δισεκατομμύρια ευρώ!).
Οι επουσιώδεις αλλαγές
Υπενθυμίζουμε τις δύο επουσιώδεις αλλαγές που το νομοσχέδιο Βρούτση επιφέρει στον αντιασφαλιστικό νόμο Κατρούγκαλου.
♦ Ποσοστό αναπλήρωσης. Το ΣτΕ, με τις αποφάσεις του για το ποσοστό αναπλήρωσης, δεν περιορίστηκε στα ποσοστά αναπλήρωσης των ασφαλισμένων με περισσότερα από 30 χρόνια ασφάλισης, κρίνοντας ότι τα ποσοστά αναπλήρωσης μέχρι τα 30 χρόνια είναι σωστά και επιτρεπτά. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη εφαρμόζει στρεβλά την απόφαση του ΣτΕ για το ποσοστό αναπλήρωσης και περιορίζει τον αριθμό των ασφαλισμένων (παλιών και νέων) των οποίων αυξάνει το ποσοστό αναπλήρωσης, αποκλείοντας όσους έχουν χρόνο ασφάλισης μέχρι 30 χρόνια.
Αυτοί οι ασφαλισμένοι (εργαζόμενοι και συνταξιούχοι) είναι στον ιδιωτικό τομέα και λόγω ανεργίας και εποχικότητας δεν προλαβαίνουν να ασφαλιστούν, όχι για 30 αλλά ούτε και για 20 χρόνια, όριο που απαιτείται για να πάρει ο έλληνας εργαζόμενος ολόκληρο το ποσό της λεγόμενης εθνικής σύνταξης.
Οι συνταξιούχοι με χρόνο ασφάλισης μέχρι 30 χρόνια, ενώ έχουν πληγεί από τον αντιασφασφαλιστικό νόμο Κατρούγκαλου, εξαιρούνται από κάθε αύξηση του ποσοστού αναπλήρωσης. Η συντριπτική πλειοψηφία τους είναι η εργατική τάξη που παράγει τον πλούτο στην καπιταλιστική κοινωνία (τον οποίο καρπώνονται δωρεάν οι αστοί ιδιοκτήτες των μέσων παραγωγής) και θα έπρεπε –και μόνο γι’ αυτό το λόγο- να έχει μέσα στην καπιταλιστική κοινωνία πλήρη ασφάλιση για υγεία και ατυχήματα και πλήρη σύνταξη, με χρηματοδότηση αποκλειστικά από τους καπιταλιστές και τον κρατικό προϋπολογισμό.
Αντί γι’ αυτό, έχουμε συνεχή πετσοκόμματα των συντάξεών τους με αποκορύφωμα το νόμο Κατρούγκαλου. Με περισσό θράσος το αστικό κράτος «πουλάει» σαν χάρη σε όσους έχουν συνταξιοδοτηθεί πριν από το νόμο Κατρούγκαλου, το ότι δεν τους έκοψε μέχρι στιγμής την περιβόητη προσωπική διαφορά.
♦ Προσωπική διαφορά. Αυτή καθιερώθηκε με το νόμο Κατρούγκαλου και τη συνεχίζει ο Βρούτσης. Δε χρειάζεται να αναφέρουμε κάποια από την πληθώρα των αντιασφαλιστικών ρυθμίσεων που επιβλήθηκαν στην εργατική τάξη, όπως το κόψιμο του ΕΚΑΣ, για να αποδείξουμε το βαθύ ταξικό μίσος όλων των κυβερνήσεων εναντίον της. Είναι βέβαιο ότι κάποια στιγμή, μετά τη διεξαγωγή των διπλών εκλογών που σχεδιάζει ο Μητσοτάκης, από τους παλιούς (προ Κατρούγκαλου) συνταξιούχους που έχουν πραγματοποιήσει μέχρι 30 χρόνια ασφάλισης θα κοπεί η λεγόμενη προσωπική διαφορά.
Το ίδιο θα συμβεί και σε όσους έχουν πραγματοποιήσει περισσότερα από 30 χρόνια ασφάλισης, που είναι -όπως είπαμε- η μειοψηφία. Γενικά, οι παλιοί συνταξιούχοι δε θα έχουν καμιά αλλαγή στη σύνταξη που παίρνουν. Οταν οι συντάξεις τους επανυπολογιστούν, θα δουν απλώς να εμφανίζεται σχετικά μειωμένο το ποσό της προσωπικής διαφοράς και σχετικά αυξημένο το άθροισμα εθνικής και «ανταποδοτικής» σύνταξης. Με το νόμο Κατρούγκαλου οι υπολογιζόμενες προσωπικές διαφορές είναι μεγάλες και επομένως η αύξηση των ποσοστών αναπλήρωσης για το τμήμα πάνω από τα 30 χρόνια ασφάλισης δεν μπορεί να τις καλύψει. Και αυτοί οι συνταξιούχοι θα εξακολουθήσουν να έχουν προσωπικές διαφορές, τις οποίες θα δουν να πετσοκόβονται στην επόμενη αντιασφαλιστική έφοδο (μετά τις διπλές εκλογές του Μητσοτάκη).
Κοροϊδία
Τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ, βέβαια, κάνοντας αυτό για το οποίοι πληρώνονται, παραπληροφορούν τους παλιούς συνταξιούχους, ενώ την ίδια στιγμή στήνουν τρελό χορό προπαγάνδας, «πουλώντας» στους νέους συνταξιούχους με χρόνο ασφάλισης μεγαλύτερο από 30 χρόνια, το «μεγάλο όφελος» που θα έχουν με το νόμο Βρούτση. Κρύβουν σκόπιμα το γεγονός ότι με το νόμο Κατρούγκαλου οι συντάξεις έχουν πετσοκοπεί σε τρομακτικό βαθμό, έχουν μετατραπεί σε προνοιακά βοηθήματα, κι αυτό δεν αλλάζει με το μερικό ρετουσάρισμα που κάνει ο Βρούτσης, αφού προηγουμένως σφράγισε αυτό το νόμο.
Σύμφωνα με το νομοσχέδιο Βρούτση, η πενιχρή αύξηση που θα προκύψει για τους νέους συνταξιούχους με περισσότερα από 30 χρόνια ασφάλισης θα χρηματοδοτηθεί από το κονδύλι των 830 εκατ. ευρώ, που μοιράστηκε πέρυσι σε όλους τους συνταξιούχους και όχι μόνο σε όσους έχουν πραγματοποιήσει περισσότερα από 30 χρόνια ασφάλισης. Αν αυτό το ποσό των 830 εκατ. ευρώ δινόταν ολόκληρο στους συνταξιούχους, με βάση την αύξηση των ποσοστών αναπλήρωσης, ο Βρούτσης θα το διαφήμιζε κάνοντας αναφορά στην Εκθεση του ΓΛΚ (Γενικό Λογιστήριο του Κράτους).
Αυτό το κονδύλι, που δόθηκε το 2019, λόγω των εκλογών, χαρακτηρίστηκε από την κυβέρνηση Τσίπρα ως «13η σύνταξη», ενώ δεν είναι παρά ένα προνοιακό βοήθημα που δεν αντισταθμίζει το τεράστιο πετσόκομμα των συντάξεων. Τώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ είναι στην αντιπολίτευση κουνάει τη σημαία αυτού του προνοιακού βοηθήματος, που το καταργεί ο Βρούτσης, και το παρουσιάζει σαν σημαντικό βοήθημα προς τους χαμηλοσυνταξιούχους. Ας θυμηθούμε, λοιπόν, πόσο ήταν αυτό το εφάπαξ προνοιακό βοήθημα και ποιοι το πήραν.
– Οι συνταξιούχοι μέχρι 500 ευρώ πήραν 500 ευρώ.
– Οι συνταξιούχοι με σύνταξη 500 – 600 ευρώ πήραν 350 ευρώ.
– Οι συνταξιούχοι με σύνταξη 600 – 1.000 ευρώ πήραν 250 ευρώ.
– Οι συνταξιούχοι με σύνταξη μεγαλύτερη από 1.000 ευρώ πήραν 150 ευρώ.
Οπως βλέπουμε, το εφάπαξ βοήθημα δε δόθηκε μόνο στους χαμηλοσυνταξιούχους αλλά σε όλους. Ετσι καταρρέει ο συριζαϊκός μύθος ότι αυτό το προνοιακό βοήθημα δόθηκε μόνο στους χαμηλοσυνταξιούχους. Το ίδιο το ποσό, βέβαια, των 250-500 ευρώ για τους χαμηλοσυνταξιούχους είναι της πλάκας και αναπληρώνει ένα ελάχιστο μέρος των απωλειών των συντάξεών τους.
Σε ό,τι αφορά τις εισφορές των ασφαλισμένων στον ΟΑΕΕ, των αγροτών και άλλων που δουλεύουν με μπλοκάκι, με τη ρύθμιση του Βρούτση ευνοούνται οι μεγαλοκαπιταλιστές. Οι οποίοι, παρά τις φωνασκίες ότι πλήττονται από τις μεγάλες ασφαλιστικές εισφορές που τους είχαν επιβληθεί με το τερατούργημα του Κατρούγκαλου, δεν κατέβαλαν τις εισφορές. Και οι διοικούντες τον ΕΦΚΑ σφύριζαν και εξακολουθούν να σφυρίζουν κλέφτικα.
Τέλος, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι με το νόμο Βρούτση-Κατρούγκαλου θα κατασπαράξουν τα αποθεματικά των 7 δισ. ευρώ του ΕΤΕΑΕΠ (Ενιαίο Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης και Εφάπαξ Παροχών) ανοίγοντας το δρόμο για την κατάργηση και αυτών των επικουρικών συντάξεων.
ΥΓ. Ο Βρούτσης κατέθεσε και «αναλογιστική μελέτη», η οποία αποδεικνύει -λέει- ότι το ασφαλιστικό σύστημα είναι βιώσιμο μέχρι το 2070. Πρέπει να το παραδεχτούμε, εδώ έχουμε τεράστιο πρόοδο. Οι προηγούμενες αναλογιστικές μελέτες, απ' όσο θυμόμαστε, συνήθως περιόριζαν την περίοδο της «εξασφαλισμένης βιωσιμότητας» στα 30 χρόνια. Ο γίγαντας Βρούτσης την ανέβασε στα 50 χρόνια. Πώς γίνεται, όμως, ενώ είχαμε τόσες αναλογιστικές μελέτες ως τώρα, που όλες έβγαζαν το σύστημα «βιώσιμο» για τα επόμενα 30 χρόνια (αφού προηγουμένως γίνουν οι αντιασφαλιστικές ανατροπές που κάθε κυβέρνηση προωθούσε), κάθε δέκα χρόνια να έχουμε έναν με δύο αντιασφαλιστικούς νόμους;
Μην πιστεύετε στις αναλογιστικές παπάρες τους! Πρόκειται για «μαϊμούδες» ολκής. Πρώτα βάζουν το αποτέλεσμα που θέλουν («βιωσιμότητα» για τόσες δεκαετίες) και μετά διαμορφώνουν όλες τις παραδοχές του μοντέλου έτσι που να βγάζουν το προκαθορισμένο αποτέλεσμα. Εδώ κάποτε η ΓΣΕΕ έφτιαξε αναλογιστική μελέτη που «έβρισκε» ότι με 1% κρατική χρηματοδότηση (νόμος Ρέππα) το σύστημα θα είναι σούπερ βιώσιμο για τα επόμενα 30 χρόνια. Και μόλις άλλαξε η κυβέρνηση από ΠΑΣΟΚ σε ΝΔ, άλλαξε την ίδια μελέτη, «βρίσκοντας» ότι το 1% δε φτάνει με τίποτα, αλλά απαιτείται 2,5% ή 3%!
