Ερχονται χρόνια δύσκολα/ γεμάτα καταιγίδες/ κι εμείς του κόσμου θύματα/ μ’ ατέλειωτα προβλήματα/ και λιγοστές ελπίδες. Το τραγούδι ακούστηκε από τα μεγάφωνα της συγκέντρωσης της ΓΣΕΕ, λίγο πριν εκφωνηθούν οι πανηγυρικοί. Λίγο πριν είχε ανακοινωθεί ότι –για άλλη μια φορά- η απεργία ήταν απόλυτα επιτυχημένη, με υψηλά ποσοστά συμμετοχής, που στον ιδιωτικό τομέα έφτασαν το 70%, ενώ στο δημόσιο έφτασαν ακόμα και στο 100%. Βέβαια, η πραγματική εικόνα απέχει κατά πολύ από αυτή που παρουσιάζουν ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, αλλά αυτό μάλλον εντάσσεται στις δυσκολίες που δεν «έρχονται», έχουν έρθει για τα καλά.
Η βροχή έσωσε την κατάσταση για άλλη μια φορά. Βοήθησε στην επιτυχία της απεργίας στις οικοδομές και τα έργα, χτύπησε αλύπητα τη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ανησυχία για τις δημοτικές εκλογές στην ηγεσία του ΚΚΕ, δημιούργησε τις ελάχιστες προσδοκίες-απαιτήσεις για τη συγκέντρωση στο Πεδίο του Αρεως.
Ολα κύλησαν κατ’ ευχήν. Ο δεδομένος (μικρός) όγκος που δίνουν οι δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς στάθηκε δίπλα από τον κόσμο που κατέβασαν ΓΣΕΕ –ΑΔΕΔΥ, δημιουργώντας μια «αξιοπρεπή» συγκέντρωση. Οι γραφειοκράτες το έχουν βρει το συστηματάκι. Κατεβάζουν κόσμο από ορισμένες πόλεις με αποφάσεις των Εργατικών Κέντρων, κατεβάζουν κόσμο από όλη την Ελλάδα με αποφάσεις ορισμένων Ομοσπονδιών και το ρεζίλι των παλαιότερων συγκεντρώσεων, τότε που κάτω από την κεντρική εξέδρα ήταν μόνο τα πανό του ΣΕΚ, αποφεύγεται. Τώρα θεωρούν ότι έχουν λυμένα τα χέρια να προχωρήσουν στην υπεράσπιση των εργατικών συμφερόντων, κάνοντας τις «λογικές» υποχωρήσεις των προηγούμενων χρόνων.
Το δε ΠΑΣΟΚ κάνει μια σοβαρή προσπάθεια, μέσω των σημαντικών συσχετισμών που έχει σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, να καθαγιάσει την αντιλαϊκή του πολιτική, να σπρώξει όσο γίνεται τις εξελίξεις σε μια γρήγορη επάνοδό του στην κυβερνητική εξουσία. Πρώτη φορά τα επίσημα συνθήματα που εκτοξεύονταν από το βαν της ΓΣΕΕ ήταν τόσο… ΠΑΣΟΚ: «Η απογραφή σας ήταν μια απάτη, τα βάρη τα φορτώνουν στις πλάτες του κοσμάκη». Ενα από τα πέντε-έξι κεντρικά συνθήματα. Ετσι για να μην ξεχνούν ορισμένοι ποιοι έχουν το μαχαίρι και κόβουν το καρπούζι.
Ολα αυτά τα εξόχως αγωνιστικά πατούν στις δυσκολίες, στα δύσκολα χρόνια που λέει το τραγούδι. Δυσκολίες που δεν εξαφανίζονται από μια εικοσιτετράωρη των γραφειοκρατών, όσο και αν θέλουν πολλοί να εθελοτυφλούν. Δυσκολίες τεράστιες, που μ’ αυτές είμαστε υποχρεωμένοι να αναμετρηθούμε.
Με πρώτη και μεγαλύτερη την κατάσταση της εργατικής τάξης. Πώς την αντιμετωπίζουμε, πώς την αντιπαλεύουμε, πώς την αντιμαχόμαστε; Με ποια πολιτική, με ποια συνθήματα, με ποια δράση; Πώς τοποθετούμαστε σε καίρια πολιτικά ζητήματα της εποχής; Τα αναδεικνύουμε, τα εξηγούμε ή τα προσπερνούμε, σφυρίζοντας αδιάφορα, ψάχνοντας πάντα το εύκολο μονοπάτι των συνεχών εκπτώσεων; Η κρίση δεν υπάρχει μόνο στην τάξη. Υπάρχει και στην «πρωτοπορία» της. Ας μη γελιόμαστε. Εκφραση αυτής της κρίσης είναι οι τακτικές «σπρωξίματος» της ΓΣΕΕ σε αγωνιστικό δρόμο. Εκφραση της κρίσης, ολοζώντανη, είναι οι ατέλειωτες ώρες αντιπαραθέσεων, για τη συγκέντρωση στην οποία θα πάνε οι πρωτοπορίες. Οταν η εργατική τάξη απουσιάζει δραματικά…
Ακόμα και θεαματικές πρωτοβουλίες, που κάνουν εντύπωση απέναντι στις βαριεστημένες συγκεντρώσεις που κατευθύνει η γραφειοκρατία, όπως η πορεία που οργάνωσαν οι Caballeros, αν δεν έχουν πολιτική και συνδικαλιστική τακτική που να απαντάει στο σήμερα και το αύριο, αργά ή γρήγορα θα γίνουν μέρος του προβλήματος που ακούει στο όνομα: η επαναστατική πρωτοπορία και τα αδιέξοδά της.
Δεν είμαστε, ούτε θέλουμε να είμαστε Πόντιοι Πιλάτοι. Αμέτοχοι στη δύσκολη αυτή κατάσταση. Είμαστε από αυτούς που θα συνεχίσουν να φωνάζουν με όση δύναμη έχουν, ότι πρέπει να βάλουμε το δάχτυλο «επί τον τύπον των ήλων».
