Ενα 24ωρο πριν την έγκριση του ελληνικού Προγράμματος Σταθερότητας και Ανάπτυξης από την Κομισιόν, ο Γ. Παπανδρέου ανακοίνωσε νέα αντιλαϊκά μέτρα. Υποτίθεται ότι αυτά τα μέτρα αποτελούσαν το «plan B» της κυβέρνησης, την καβάτζα όπως γράφαμε εμείς. Ακόμα και αναλυτές του αστικού Τύπου αναρωτιούνται πλέον «ποιο θα είναι το plan C;».
Εμείς την απάντηση την έχουμε δώσει εδώ και αρκετές εβδομάδες: δεν υπάρχει ούτε προϋπολογισμός, ούτε ΠΣΑ, πέρα από τη γενική διακήρυξη για μείωση του ελλείμματος κάτω από το 3% στο τέλος του 2012. Από εκεί και πέρα, υπάρχει μόνο μια κινούμενη άμμος, η οποία διαρκώς θα καταπίνει εργατικά δικαιώματα και λαϊκά εισοδήματα. Θα παίρνονται συνεχώς νέα αντεργατικά και αντιλαϊκά μέτρα, προκειμένου να ικανοποιηθεί ο ένας και μοναδικός στόχος: η μείωση του ελλείμματος στα επίπεδα για τα οποία έχει δεσμευτεί η κυβέρνηση. Οι ανάγκες του εργαζόμενου λαού δεν έχουν καμιά σημασία, ενώ η κεφαλαιοκρατία θα εξακολουθήσει να παραμένει εντελώς άθιχτη, γιατί –όπως είπε χαρακτηριστικά η υπουργός Οικονομίας Λ. Κατσέλη μιλώντας στο συνέδριο του Economist– η χώρα πρέπει να πετύχει «να καταστεί ελκυστικός προορισμός για παραγωγικά κεφάλαια και δημιουργικές ιδέες». ‘Η –όπως έλεγε πριν μερικές μέρες ο υφυπουργός Οικονομικών Φ. Σαχινίδης– «για να έρθουν να επενδύσουν οι ιδιώτες θα πρέπει να διασφαλίσουμε ότι εδώ πέρα υπάρχει μέλλον και προοπτική» («Αθήνα 9.84», 19.1. 2010). Πώς θα γίνει ελκυστική για τα κεφάλαια η χώρα, πώς θα δουν οι καπιταλιστές ότι υπάρχει μέλλον γι’ αυτούς; Οταν τους εξασφαλιστούν συνθήκες μέγιστης κερδοφορίας, δηλαδή όταν ξεφτιλιστεί η τιμή της εργατικής δύναμης.
Την Κυριακή το μεσημέρι, έγινε σύσκεψη του οικονομικού επιτελείου, στην οποία προετοιμάστηκαν τα μέτρα που ανακοίνωσε ο Παπανδρέου. Οπως γράφτηκε στον οικονομικό Τύπο, χωρίς να διαψευστεί, εξετάστηκε και σενάριο αύξησης του φορολογικού συντελεστή κερδών. Η απόφαση ήταν να μην υπάρξει καμιά αύξηση και ο συντελεστής να παραμείνει στο 25% (ως γνωστόν, ήταν 40% και με διαδοχικές αποφάσεις των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ μειώθηκε στο 25%!). Αποφασίστηκε να μην υπάρξει αύξηση ούτε για τις τράπεζες, που φορολογούνται με ακόμη χαμηλότερο συντελεστή, επειδή έχουν υπαχθεί σε διάφορους «αναπτυξιακούς» νόμους επίυπουργίας Χριστοδουλάκη, ενώ ακόμη και σήμερα εξακολουθούν να «γδέρνουν» το ελληνικό δημόσιο με το δανεισμό.
Αφού καθάρισαν με τους καπιταλιστές, συμφωνώντας να μη προχωρήσουν σε καμιά φορολογική τους επιβάρυνση, κατέληξαν στα πρόσθετα μέτρα και στον επικοινωνιακό σχεδιασμό: θα τα ανακοινώσει ο ίδιος ο Παπανδρέου, υπό μορφή διαγγέλματος, για να δώσει δραματικό τόνο, ενώ από τα ΜΜΕ θα ζητηθεί να προετοιμάσουν το κλίμα με ακόμα πιο δραματικούς τόνους. Θα προηγηθεί εμφάνιση Παπανδρέου στη Βουλή, όπου θα ζητήσει συναίνεση από τα υπόλοιπα κόμματα, και κατ’ ιδίαν συναντήσεις με τους αρχη- γούς της αντιπολίτευσης. Η συναίνεση προσφέρθηκε και με το παραπάνω από τους Σαμαρά και Καρατζαφέρη και μάλιστα με κριτική από τα δεξιά. Ο μεν Σαμαράς ζήτησε από τον Παπανδρέου «να πάρει επιτέλους μέτρα», ο δε Καρατζαφέρης του ζήτησε να πάρει το βούρδουλα και να καθαρίσει τους εθνικούς δρόμους από τα αγροτικά μπλόκα. Η Παπαρήγα επανέλαβε τις πάγιες γενικολογίες του Περισσού, ο δε Τσίπρας αρνήθηκε τη συναίνεση κάνοντας… εποικοδομητικές συστάσεις στην κυβέρνηση για ανάληψη πρωτοβουλίας σε επίπεδο ΕΕ με αίτημα την έκδοση ευρω-ομόλογου. Εδειξε μάλιστα και κατανόηση, κατηγορώντας την κυβέρνηση ότι… δεν αντιστέκεται στους νεοφιλελεύθερους κύκλους.
Με το σκηνικό στημένο και με τα ΜΜΕ να τρομοκρατούν τον κόσμο, ο Παπανδρέου βγήκε σε απευθείας μετάδοση την ώρα των βραδινών δελτίων ειδήσεων της τηλεόρασης, για να προσθέσει τα εξής μέτρα στα όσα μέχρι τώρα είχε ανακοινώσει η κυβέρνησή του:
• Καμία αύξηση μισθών στους δημόσιους υπάλληλους, καθώς και στους εργαζόμενους στις ΔΕΚΟ και τους ΟΤΑ.
Και βέβαια, παραμένει η περικοπή κατά 10% κατά μέσο όρο των επιδομάτων των εργαζόμενων στο δημόσιο. Κόπηκε, δηλαδή, και αυτή ακόμη η ισχνή αύξηση του 1,5% που μέχρι πριν λίγες μέρες υποσχόταν η κυβέρνηση. Ετσι, δεν θα υπάρξει δημόσιος υπάλληλος που να μην έχει μείωση στις συνολικές αποδοχές του. Ακόμη και ο πλέον χαμηλόμισθος.
• Να γίνει το ίδιο και στον ιδιωτικό τομέα.
Είπε ο Παπανδρέου: «Πέραν του δημοσίου τομέα, ζητάμε ταυτόχρονα από όλους, εργοδότες και εργαζόμενους, να συμβάλουν για την ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας μας». Οι καπιταλιστές πήραν το μήνυμα (άλλο που δεν ήθελαν) και σκλήρυναν αμέσως τη στάση τους στις διαπραγματεύσεις με τους εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ για τη νέα ΕΓΣΣΕ. Οπως είπε χαρακτηριστικά ο πρόεδρος των εμπόρων, «θα πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπ’ όψιν μας το χθεσινό διάγγελμα του Πρωθυπουργού για την δεινή κατάσταση της οικονομίας». Ενώ ο πρόεδρος του ΣΕΒ κάλεσε την κυβέρνηση να… συνετίσει τους εργαζόμενους: «Ευθύνη της κυβέρνησης πρωταρχικά, αλλά και του πολιτικού συστήματος συνολικά, είναι να βοηθήσει την κοινή γνώμη, όλες τις κοινωνικές ομάδες, να συνειδητοποιήσουν ότι ο τόπος βρίσκεται στα πρόθυρα της συλλογικής κατάρρευσης». Τους ξεπέρασε όλους ο γνωστός πρόεδρος του Ελληνοαμερικάνικου Επιμελητήριου Γ. Γραμματίδης, που με ύφος συνταγματάρχη της χούντας δήλωσε: «Τώρα αναμένουμε και την έκφραση συναίνεσης της κοινωνίας με το πάγωμα κάθε συντεχνιακής διεκδίκησης»!
• Αύξηση των ορίων ηλικίας για συνταξιοδότηση.
Λεπτομέρειες δεν έδωσε, ενώ ο Λοβέρδος αρνήθηκε πεισματικά να πει πώς ακριβώς θα γίνει αυτό. Το πιο προκλητικό όλων είναι πως ο Παπανδρέου επικαλέστηκε όχι μόνο τη «βιωσιμότητα» αλλά και τη «δικαιοσύνη του συστήματος». Και γιατί είναι δίκαιο να αυξηθούν τα όρια ηλικίας; Επειδή –όπως είπε– «αυξάνεται και το προσδόκιμο ζωής». Αφού ζούμε περισσότερο, να δουλεύουμε περισσότερο. Ει δυνατόν να πεθαίνουμε στη δουλειά.
• Αύξηση του φόρου στα καύσιμα.
Πρόκειται για την αύξηση που μέχρι πριν λίγες μέρες διέψευδε ο υπουργός Οικονομικών. Οπως διέρρευσε το οικονομικό επιτελείο, αυτή η αύξηση θα εισφέρει ένα επιπλέον δισ. ευρώ στα κρατικά έσοδα, εκτινάσσοντας στα ύψη τους αντιλαϊκούς έμμεσους φόρους. Τι μένει; Η αύξηση του ΦΠΑ, που θα έρθει κι αυτή κάποια στιγμή μέσα στο χρόνο (ίσως πιο σύντομα απ’ όσο φανταζόμαστε, όπως έγινε και με το φόρο στα καύσιμα).
• Αναστολή των προσλήψεων για φέτος.
Οταν ρωτήθηκε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος αν αυτό αφορά και την (υποτιθέμενη) εξαίρεση στην υγεία και την παιδεία, δεν έδωσε καμιά σαφή απάντηση, αλλά άφησε να εννοηθεί πως θα υπάρξει και εκεί πάγωμα, πλην των θέσεων νοσηλευτών που έχουν ήδη προκηρυχθεί, που δεν είναι ούτε οι μισές από τις υπεσχημένες 3.000.
• Συγχωνεύσεις και άμεση κατάργηση φορέων και οργανισμών.
Η Κομισιόν, όπως ήταν αναμενόμενο, ενέκρινε το ελληνικό ΠΣΑ, κάνοντας μάλιστα ειδική μνεία στα πρόσθετα μέτρα που ανακοίνωσε ο Παπανδρέου («η Κομισιόν δέχεται με ικανοποίηση τις ανακοινώσεις της ελληνικής κυβέρνησης, σχετικά με τη λήψη επιπλέον δημοσιονομικών μέτρων»). Κάλεσε την Ελλάδα να ανακοινώσει το χρονοδιάγραμμα υλοποίησης των μέτρων εντός των προσεχών εβδομάδων, σημείωσε ότι θα παρακολουθεί συστηματικά την πορεία υλοποίησης του ΠΣΑ (μηνιαίος έλεγχος από τις υπηρεσίες της Κομισιόν και τριμηνιαίες εκθέσεις της ελληνικής κυβέρνησης, αρχίζοντας από το Μάρτη του 2010), ενώ εξέφρασε επίσης την ικανοποίησή της και «για την ετοιμότητα της ελληνικής κυβέρνησης στην υιοθέτηση και υλοποίηση επιπλέον μέτρων στην περίπτωση που αυτά κριθούν αναγκαία». Αυτή την ετοιμότητα επανέλαβε και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος. «Είχαμε πει –και δεν το είπαμε χθες για πρώτη φορά– ότι όπου απαιτηθεί θα υπάρχουν συμπληρωματικά μέτρα», δήλωσε ο Πεταλωτής.
Η ιστορία με την «κακή» Κομισιόν που πιέζει την «καλών προθέσεων» κυβέρνηση πρέπει να τελειώσει. Η κυβέρνηση βρίσκει βολικό άλλοθι στην τεχνοκρατική σκληρότητα της Κομισιόν και η Κομισιόν ξέρει ότι παίρνοντας η ίδια την ευθύνη της υπαγόρευσης αντιλαϊκών μέτρων διευκολύνει την κυβέρνηση στο εσωτερικό πολιτικό μέτωπο. Είτε μιλάμε για την Κομισιόν και τ’ άλλα κοινοτικά όργανα είτε μιλάμε για την κυβέρνηση, μιλάμε για εκπροσώπους του μεγάλου κεφάλαιου και διαχειριστές των συμφερόντων του. Στη σημερινή φάση το χρηματιστικό κεφάλαιο αδιαφορεί για το πολιτικό μέλλον των κυβερνήσεων και απαιτεί πλήρη συμμόρφωση με τις απαιτήσεις του. Κι αυτό όχι μόνο σε χώρες σαν την Ελλάδα, αλλά και στις ιμπεριαλιστικές χώρες (δείτε τι παθαίνει ο Ομπάμα).
Σ’ αυτές τις περιπτώσεις, τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Μόνο ένας γενικός λαϊκός ξεσηκωμός, με πυρήνα του την εργατική τάξη, ένας ξεσηκωμός που θα τον αισθανθεί καλά το σύστημα, μπορεί να βάλει φραγμό. Αλλιώς, τα μέτρα θα περάσουν και απλά θα φθαρεί η κυβέρνηση Παπανδρέου.
