Παράνομη έκρινε το Πρωτοδικείο Αθήνας την απεργία-αποχή των εκπαιδευτικών Ομοσπονδιών, μετά την κατεπείγουσα αγωγή Κεραμέως, απόδειξη του μεγάλου πανικού Μητσοτάκη και υπουργείου Παιδείας μπροστά στο ογκωδέστατο κύμα αντίστασης στην επιστροφή του επιθεωρητισμού.
Αναμενόμενο το αποτέλεσμα για όσους δεν έχουν αυταπάτες. Το ίδιο το περιεχόμενο της απόφασης κατακτά νέα επίπεδα πολιτικής προκλητικότητας και κατασταλτικής επιβολής. Δεν έκρινε την απεργία και καταχρηστική (δεν μπήκε στην ουσία των αιτημάτων, δηλαδή), αλλά την έκρινε παράνομη για τρεις λόγους.
Πρώτο, επειδή η απόφαση δεν πάρθηκε από γενική συνέλευση αλλά από τη γενική συνέλευση των προέδρων των ΕΛΜΕ ή τα ΔΣ για άλλες ομοσπονδίες! Δηλαδή, ένα δικαστήριο παρεμβαίνει ευθέως και διαγράφει τα καταστατικά συνδικαλιστικών οργανώσεων που λειτουργούν δεκαετίες τώρα με βάση αυτά τα καταστατικά.
Δεύτερο, επειδή οι Ομοσπονδίες δεν υπέβαλαν στον ΟΜΕΔ αίτημα… δημόσιου διαλόγου προτού κηρύξουν απεργία-αποχή! Εδώ, πραγματικά, σηκώνει τα χέρια η ίδια η λογική.
Τρίτο, επειδή οι Ομοσπονδίες δεν όρισαν προσωπικό ασφάλειας! Εδώ φεύγουμε από το παράλογο και πάμε στο γκροτέσκο. Τι προσωπικό ασφάλειας να ορίσουν, όταν οι εκπαιδευτικοί κάνουν κανονικά τα μαθήματά τους και απέχουν μόνο από τις διαδικασίες της «αξιολόγησης»; Το δικαστήριο, όμως, δεν καταλαβαίνει από τέτοια. Βαφτίζει τη διαδικασία της «αξιολόγησης» «ανάγκη της εκπαίδευσης»! Δηλαδή, οι απεργοί θα έπρεπε να ορίσουν ένα ποσοστό 30% που θα συμμετάσχει στην «αξιολόγηση», ενώ οι υπόλοιποι θα μπορούσαν να συμμετέχουν στην απεργία-αποχή!
Η αστική Δικαιοσύνη, κινούμενη μεταξύ πρόκλησης και γελοιότητας, έδειξε για μια ακόμη φορά το σκληρό κατασταλτικό της πρόσωπο. Πάντοτε στην υπηρεσία του αστικού κράτους και των κυβερνήσεών του, πάντοτε ενάντια στους αγωνιζόμενους εργαζόμενους. Ακόμα κι όταν οι αποφάσεις για κινητοποιήσεις παίρνονται με ποσοστά που αγγίζουν το 100%.
Η Κεραμέως, βέβαια, πανηγυρίζει και ονειρεύεται μεγάλη επιτυχία στην εφαρμογή της αξιολόγησης, μιας και πιστεύει ότι μετά την απόφαση οι εκπαιδευτικοί θα υποκύψουν: «Παράνομη κρίθηκε από το δικαστήριο η απεργία αποχή από κάθε αξιολόγηση. Προχωράμε στην αξιολόγηση που αποτελεί σημαντική παράμετρο για την συνολική αναβάθμιση της εκπαίδευσης».
Το σκεπτικό της απόφασης στηρίζεται απόλυτα στο αντεργατικό έκτρωμα Χατζηδάκη. Οπως σημειώναμε χθες, Μητσοτάκης και Κεραμέως προσβλέπουν και στη διάταξη του άρθρου 95, παράγ. 6 του αντεργατικού αυτού νόμου: «Εάν απεργία ή στάση εργασίας που έχει κηρυχθεί από πρωτοβάθμια συνδικαλιστική οργάνωση κριθεί παράνομη σύμφωνα με τη διαδικασία της παρ. 4, δεν επιτρέπεται, μετά την έκδοση της απόφασης, η κήρυξη απεργίας κατά του ίδιου εργοδότη και με ίδια ημερομηνία έναρξης από την αντίστοιχη δευτεροβάθμια ή τριτοβάθμια συνδικαλιστική οργάνωση».
Δηλαδή, σε περίπτωση που η σε εντεταλμένη υπηρεσία «τυφλή» Δικαιοσύνη κρίνει παράνομη την απεργία-αποχή που κήρυξαν οι εκπαιδευτικές Ομοσπονδίες (δευτεροβάθμια συνδικαλιστικά όργανα), να μην έχει το δικαίωμα το τριτοβάθμιο συνδικαλιστικό όργανο, η ΑΔΕΔΥ, να την επανακηρύξει καλύπτοντας συνδικαλιστικά τους εκπαιδευτικούς.
Πλην όμως, ακόμη και αυτή η αντεργατική διάταξη έχει «τρύπες» (π.χ. αναφέρεται στην επανακήρυξη της απεργίας από την τριτοβάθμια οργάνωση «με ίδια ημερομηνία έναρξης από την αντίστοιχη δευτεροβάθμια»).
Και βέβαια, πάνω απ’ όλα, τα πράγματα θα κριθούν από την μαζικότατη, επίμονη, αποφασιστική συμμετοχή των εκπαιδευτικών στον αγώνα κόντρα σε κάθε τρικλοποδιά.
