«“Βιβλίο να πιάνεις, μάλαμα να γίνεται“ ήταν η τελευταία ευχή που πήρε και την πήρε σοβαρά. Υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες διακεκριμένοι Ελληνες που ακούν τους γόνους να μηρυκάζουν την αριστεία και καγχάζουν. Ιχνηλατούν την αληθινή αξία και τη σεμνότητα να μην τη μετατρέπει κανείς σε επίκληση αυθεντίας». Η ανεπανάληπτη Θοδώρα Τζάκρη αγιογραφεί τον ΣτέΚας από τις στήλες των «Νέων». Δυσκολεύεσαι λίγο με τα περίεργα ελληνικά της, ειδικά αυτά που επισημάναμε (είναι και δικηγόρα, τρομάρα της), αλλά βγάζεις νόημα.
Πιο πολύ, όμως, βγάζει νόημα το εξής: «Η αγορά ακούει προσεκτικά για την Αριστερά που σκοπεύει να βάλει κανόνες στη βαλκανική ζούγκλα, προάγοντας έτσι τη γενική ευημερία και δίνοντας στην κοινωνική δικαιοσύνη αληθινή υπόσταση. Το λέει ένας άνθρωπος που έχει δώσει σχετικά διαπιστευτήρια».
Η «αγορά» είναι, βέβαια, οι καπιταλιστές. Και θα εμπιστευτεί την… Αριστερά, του ΣτέΚας και της Θοδώρας, γιατί η «αγορά» και αυτή η «Αριστερά» ταυτίζονται στην αναζήτηση της κοινωνικής δικαιοσύνης και της γενικής ευημερίας! Ρε, τι άλλο θ’ ακούσουμε;
Πρόοδος, ασφαλώς
Τέλη δεκαετίας του 1950 με αρχές δεκαετίας του 1960, το πρότυπο που πλασάριζε το σύστημα στον ελληνικό λαό ήταν το κασελάκι του λουστράκου Βασιλάκη Καΐλα. Αρχές δεκαετίας του 2020 δεν έχουμε το κασελάκι αλλά τον Κασσελάκη. Που δεν πήγε στο Αμέρικα κουβαλώντας το κασελάκι του λουστράκου στους δρόμους της Νέας Υόρκης, για να πάρει μετά προαγωγή σε λαντζέρη στην Αστόρια («πολύ πιάτο, ρε παιδιά», που έλεγε κι ο Χατζηχρήστος σε μια ταινία), αλλά για να σπουδάσει με προσωπική υποτροφία του «αφεντικού» του Ιδρύματος Νιάρχου. Κι αφού σπούδασε με λεφτά καπιταλιστών, τοποθετήθηκε στη Goldman Sachs, μετά έκανε μπίζνες με εφοπλιστές και μετά του είπαν να έρθει στην Ελλάδα για να γίνει πρωθυπουργός, προσωποποιώντας το «ελληνικό όνειρο». Οχι πια λουστράκος με το κασελάκι, αλλά Κασσελάκης με πλατύ χαμόγελο.
Ο Κώτσος είναι πονηρός
«Η Εφη Αχτσιόγλου είναι αυτή η οποία μπορεί να ηγηθεί της προσπάθειας ο ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ να επανέλθει στη διακυβέρνηση της Ελλάδας, στην προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ για άρτια και ολοκληρωμένη αντιπολίτευση στη βάση κατάθεσης των προγραμματικών προτάσεων του κόμματος στη Βουλή», έγραψε (στα «Νέα» κι αυτός) ο Κώστας Μπάρκας. Μην βιαστείτε να μιλήσετε για αρχές και αξίες. Για απλό πονηρό υπολογισμό πρόκειται. Ο Μπάρκας εκλέγεται στη διεδρική Πρέβεζα, που σημαίνει πως αν ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πρώτο ή δεύτερο κόμμα θα πάρει τη μία από τις δύο έδρες. Επομένως, το παιχνίδι παίζεται στη μάχη του σταυρού μεταξύ των συριζαίων. Οι πολλές ψήφοι (πάνω από το 50%) είναι στην πόλη της Πρέβεζας κι εκεί ο Τσακαλώτος έχει πολλούς φίλους (λόγω εντοπιότητας, εν αντιθέσει με τον Μπάρκα που είναι από την καραδεξιά Φιλιππιάδα). Ακόμα κι αν βγει ο Κασσελάκης, ο Μπάρκας θα έχει την υποστήριξη του πρεβεζάνικου συριζαϊκού ιερατείου.
Τζουμακίες
«Εμείς έχουμε μακρά πορεία κατά της ενσωμάτωσης στο σύστημα. Δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Ωστόσο, έχουμε ενεργούμενα πρόσωπα και ομάδες πέριξ αυτών μέσα και έξω από τη χώρα με σκοπό την ιδιοτελή διάλυση και των προοδευτικών δυνάμεων και τη περαιτέρω εξάρτηση της χώρας», δήλωσε ο Στέφανος «1,3%» Τζουμάκας, φωτογραφίζοντας τον Κασσελάκη. Καλά όλα τ’ άλλα, αλλά να παριστάνει τον μη ενσωματωμένο στο σύστημα ο υπουργός Γεωργίας του Σημίτη, που τσάκισε τη φτωχή αγροτιά, παραπάει.
Σαν τσιράκι των Αμερικανών
«Αν ο Πούτιν νικούσε σ’ αυτό τον πόλεμο, ποιο σινιάλο θα δινόταν σε άλλους δικτάτορες στον κόσμο, όπως ο Σι, ο κινέζος πρόεδρος;». Οχι, δεν πρόκειται για κάποιον δυτικό δημοσιογράφο, διανοούμενο, πολιτικό χωρίς θεσμική θέση. Το ρητορικό ερώτημα έθεσε η υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας Αναλένα Μπέρμποκ, μιλώντας στο ακροδεξιό αμερικανικό δίκτυο Fox News (αυτό που έκανε τον Τραμπ πρόεδρο). Οι κινέζοι ιμπεριαλιστές δεν έχασαν φυσικά την ευκαιρία. Το ΥΠΕΞ της Κίνας έστειλε ένα ξεγυρισμένο υπόμνημα διαμαρτυρίας στο γερμανικό ΥΠΕΞ και σε ανακοίνωσή του αποκάλεσε τον χαρακτηρισμό της Μπέρμποκ για τον Σι «ανοιχτή πολιτική πρόκληση». Η καγκελαρία απέφυγε να σχολιάσει το διπλωματικό επεισόδιο. Τι να πει ο Σολτς; Οτι αυτός πήγε στην Κίνα, συνοδευόμενος από το ανφάν γκατέ του γερμανικού μονοπωλιακού κεφάλαιου, προσπαθώντας να υπογράψει συμφωνίες οικονομικού περιεχόμενου, και η Μπέρμποκ τού χαλάει τη δουλειά και θα πρέπει να καταβάλει κάποιο «αντίτιμο» στο Πεκίνο για να «ξεχάσει» την αμετροέπεια της υπουργού του, που συμπεριφέρεται χειρότερα και από τσιρλίντερ του Μπάιντεν;
To μόνο που έχουμε να παρατηρήσουμε είναι ότι της Θοδώρας της πάει πολύ το κράνος. Κόβει χρόνια και αφαιρεί ξινίλα από το πρόσωπο. Κατά τα άλλα, πάντα τέτοια παιδιά, να γελάει λίγο το χειλάκι μας…
(Επειδή η φωτογραφία δεν βοηθάει, ελπίζουμε να μη φορούσε γόβα στιλέτο η Θοδώρα. Απαγορεύεται σε μηχανή. Επίσης, το λουρί του κράνους το σφίγγουμε, γιατί αλλιώς το κράνος γίνεται επικίνδυνο σε περίπτωση πτώσης. Αλλο προστατευτικό κράνος δικύκλου, άλλο καπέλο δεξιώσεως ή περιπάτου. Εκτός αν η καβάλα έγινε εν στάσει, μόνο για τις ανάγκες της φωτογράφισης. Αλλά και πάλι οφείλουμε να στέλνουμε το σωστό μήνυμα σε αναβάτες και αναβάτριες)
