Ποιον πρέπει να πιστέψουμε, τον ελληνορθόδοξο αρχιεπίσκοπο Τιβεριάδας, Αλέξιο, που ήταν εκεί και είδε τι έγινε, ή το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών; Αναφερόμαστε, όπως αντιλαμβάνεστε, στον χτεσινοβραδινό βομβαρδισμό του ελληνορθόδοξου μοναστηριού στο ιστορικό κέντρο της πόλης της Γάζας.
«Χτύπησαν τα γραφεία και την είσοδο του μοναστηριού. Τα βομβάρδισαν με πύραυλο και κατέρρευσε όλο το κτίριο. Μέσα είχε πολλούς Χριστιανούς, πολλοί εκ των οποίων έχουν τραυματιστεί και έχουμε και νεκρούς», δήλωσε στην ΕΡΤ ο Αλέξιος. «Πρέπει να φέρουν μπουλντόζες, ώστε να δούμε πόσοι άνθρωποι καταπλακώθκαν» συμπλήρωσε, διευκρινίζοντας ότι στο μοναστήρι βρίσκονταν πάνω από 400 άτομα.
Ιδιαίτερα σκληρή ήταν και η ανακοίνωση του (ελληνορθόδοξου) Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, που μίλησε για έγκλημα πολέμου: «Στόχευση εκκλησιών και συνδεδεμένων ιδρυμάτων τους, εκτός από τα καταφύγια που παρέχουν για την προστασία αθώων πολιτών, ιδιαίτερα παιδιών και γυναικών που έχασαν τα σπίτια τους ως αποτέλεσμα των ισραηλινών βομβαρδισμών κατοικημένων περιοχών τις τελευταίες δεκατρείς ημέρες, αποτελεί έγκλημα πολέμου που δεν μπορεί να αγνοηθεί».
Το υπουργείο Εξωτερικών της κυβέρνησης Μητσοτάκη, όμως, είχε άλλη άποψη. Διαβάστε την κατάπτυστη, δωσιλογική ανακοίνωση που εξέδωσε: «Εκφράζουμε τη βαθιά μας οδύνη για την απώλεια ζωών που προκλήθηκε από χτύπημα σε κτήριο παρακείμενο στο μοναστήρι του Αγίου Πορφυρίου στη Γάζα. Η προστασία των αμάχων και η ασφάλεια των τόπων λατρείας και των θρησκευτικών ιδρυμάτων θα πρέπει να διασφαλίζονται και να γίνονται σεβαστές από κάθε πλευρά»!
Προσπάθησαν να πουν ότι δε χτυπήθηκε το μοναστήρι αλλά παρακείμενο κτίριο, όταν ο δεσπότης, ο Αλέξιος, ήταν σαφής, ότι χτυπήθηκε το μοναστήρι, μέσα στο οποίο υπήρχαν πολλοί χριστιανοί που είχαν βρει καταφύγιο, επειδή είχαν βομβαρδιστεί τα σπίτια τους. Ελληνικά αστικά ΜΜΕ, απ’ αυτά που τα ταΐζει καλά η σιωνιστική προπαγάνδα, ισχυρίστηκαν ότι το χτύπημα του ελληνορθόδοξου μοναστηριού έγινε… κατά λάθος.
Φανταστείτε τι θα ζούσαμε αν χτυπιόταν ένα ορθόδοξο μοναστήρι στην Αλβανία, στην Τουρκία ή οπουδήποτε αλλού στον κόσμο. Και χωρίς νεκρούς και τραυματίες. Οχι με 18 μέχρι στιγμής νεκρούς που έχουμε στο ελληνορθόδοξο μοναστήρι της Γάζας. Ο αρχικός αριθμός νεκρών που ανακοίνωσε το παλαιστινιακό υπουργείο Υγείας ήταν 8. Ο Αλέξιος είχε δίκιο όταν μιλούσε για θαμμένους στα ερείπια. Οι νεκροί που ανασύρθηκαν ανέβασαν στους 18 νεκρούς (μέχρι στιγμής) τον μακάβριο απολογισμό.
Περίπτωση λάθους δεν υπάρχει. Το ελληνορθόδοξο μοναστήρι δεν είναι μια μικρή εκκλησία χαμένη ανάμεσα στα πολυόροφα κτίρια της Γάζας. Είναι ένα συγκρότημα κτιρίων (εκκλησία, ξενώνας, βιβλιοθήκη κτλ.), που βρίσκεται σ’ ένα μικρό ύψωμα και ξεχωρίζει από τη γύρω περιοχή. Οι σιωναζιστές το χτύπησαν επίτηδες για να εμποδίσουν και άλλους ξεσπιτωμένους άμαχους να συγκεντρωθούν στα κτίρια και στους ελεύθερους χώρους του μοναστηρίου.
Εδώ να μας επιτραπεί να καταθέσουμε προσωπική μαρτυρία. Οταν τον Αύγουστο του 2008 επισκεφθήκαμε τη Γάζα, σπάζοντας το θαλάσσιο αποκλεισμό με τα δυο ελληνικά ψαροκάικα του Free Gaza Movement, έτυχε να συναντήσω τον Αλέξιο και να μιλήσω μαζί του. Στη μεγάλη ταράτσα του ξενοδοχείου Al Deira οργανώθηκε προς τιμήν μας μια δεξίωση με εκατοντάδες καλεσμένους. Ηταν εκεί υπουργοί και στελέχη της Χαμάς, ηγετικά στελέχη της Παλαιστινιακής Ισλαμικής Τζιχάντ και του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, μέλη του Παλαιστινιακού Νομοθετικού Συμβουλίου (Βουλή), ο δήμαρχος και δημοτικοί σύμβουλοι της Γάζας, στελέχη των Πανεπιστημίων της Γάζας και άλλοι παράγοντες της πολιτικής και κοινωνικής ζωής της υπό πολιορκία Λωρίδας.
Ανάμεσα στους καλεσμένους ήταν και οι επικεφαλής όλων των θιρησκευτικών δογμάτων. Ενας καθολικός επίσκοπος (στον έλεγχό του ήταν το Νοσοκομείο των Βαπτιστών, που το βομβάρδισαν κι αυτό οι σιωνιστές με περισσότερους από 500 νεκρούς αμάχους), που μου τον σύστησε κατά λάθος ως «έλληνα δεσπότη» ένας σύντροφος από το Λαϊκό Μέτωπο (την τύφλα του δεν ήξερε από θρησκευτικά δόγματα), και ο Αλέξιος, συνοδευόμενος από έναν παλαιστίνιο παππά (τον Αλέξιο τον αναζήτησα και τον βρήκα μόνος μου ανάμεσα στο πλήθος των καλεσμένων, γιατί αν περίμενα από τον παλαιστίνιο σύντροφο…).
Παρατηρώντας από μια γωνιά τον κόσμο της δεξίωσης, μού έκανε εντύπωση η άνεση με την οποία κινούνταν και μιλούσαν με τα στελέχη της Χαμάς και των άλλων κομμάτων οι εκπρόσωποι των μη μουσουλμανικών δογμάτων. Οι μεταξύ τους σχέσεις δεν ήταν τυπικές, ήταν φιλικές. Εδώ θα κάνω μια παρέκβαση. Στην πολυεθνική αποστολή μας υπήρχαν κάμποσες εβραίες και εβραίοι. Οταν ο τότε πρωθυπουργός Ισμαΐλ Χανίγια μας κάλεσε και μας έκανε το τραπέζι, μάς χαιρέτισε ένα προς ένα, μία προς μία. Μπροστά μου ήταν μια συναγωνίστρια από κεντροευρωπαϊκή χώρα. Δεν ήξερα ότι ήταν εβραία, όμως ο Χανίγια πρόσεξε ότι φορούσε σκουλαρίκια με το άστρο του Δαβίδ. Της είπε, λοιπόν, μέσω του διερμηνέα (δεν μιλούσε αγγλικά, όπως άλλα στελέχη της Χαμάς), ότι χαίρεται που μια εβραία συμμετέχει στο σπάσιμο του αποκλεισμού της Γάζας και πως αυτό δείχνει πως οι μουσουλμάνοι δεν τρέφουν κανένα μίσος για τους εβραίους, αλλά πολεμούν ενάντια στο σιωνισμό που έχει κατακτήσει τη γη τους.
Ο Αλέξιος χάρηκε που είδε Ελληνες στην αποστολή, επέμεινε να παραγγείλει ναργιλέδες και τους απολαύσαμε κουβεντιάζοντας (στα ελληνικά) σε μια γωνιά. Θυμάμαι έναν πανέξυπνο άνθρωπο που μιλούσε πολιτικά και όχι θρησκευτικά. Ηταν απογοητευμένος από τις εξελίξεις και οι προβλέψεις του για το μέλλον ήταν δυσοίωνες. Δεν περίμενα, βέβαια, από ένα δεσπότη να μου βγάλει αισιοδοξία για την Παλαιστινιακή Αντίσταση, όμως διαπίστωσα ότι δεν έτρεφε κάποιο μίσος ή έστω αντιπάθεια γι’ αυτήν. Απλά δεν πίστευε στις προοπτικές της. Οταν τον ρώτησα αν αντιμετωπίζει προβλήματα από τη διοίκηση της Χαμάς, ήταν κατηγορηματικός: κανένα πρόβλημα, αντίθετα τον βοηθάνε όσο μπορούν.
Το πρόβλημά του ήταν πως οι ορθόδοξοι είχαν λιγοστέψει και δεν μπορούσε να βρει νέους ορθόδοξους Παλαιστίνιους για να τους χειροτονήσει. Οπως και το γεγονός ότι η πολιορκία της Γάζας απέκλεισε την περιοχή του και από τον προσκυνηματικό τουρισμό. Οταν αποχαιρετιστήκαμε, επέμενε πως πρέπει να ξαναεπισκεφθώ τη Γάζα με την οικογένειά μου και να μας φιλοξενήσει στον ξενώνα του μοναστηριού. Εκεί που έπεσαν οι βόμβες των σιωνιστικών αεροπλάνων.
Ανέφερα τα παραπάνω για να εισφέρω ένα ακόμα επιχείρημα για τον εγκληματικό χαρακτήρα του σιωναζισμού. Χτυπούν σκόπιμα εγκαταστάσεις μη μουσουλμανικών θρησκευτικών δογμάτων για να πουν στους εκπροσώπους αυτών των δογμάτων, και στη Γάζα και στην Ιερουσαλήμ και στο Βατικανό, πως πρέπει να τα μαζέψουν και να φύγουν από την περιοχή.
Το ελληνικό κράτος διεκδικεί (και μέχρι στιγμής καταφέρνει) να είναι Ελληνας ο εκάστοτε πατριάρχης Ιεροσολύμων. Κι ας είναι Παλαιστίνιοι η συντριπτική πλειοψηφία των πιστών. Οταν, όμως, οι σιωναζιστές χτυπούν δολοφονικά ένα ελληνορθόδοξο μοναστήρι, έδρα μητρόπολης του πατριαρχείου Ιεροσολύμων, η κυβέρνηση Μητσοτάκη κάνει το κορόιδο. Η υποταγή στους αμερικάνους ιμπεριαλιστές και η στρατηγική συμμαχία με τη σιωναζιστική οντότητα είναι πάνω απ’ όλα.
Π.Γ.
