«Mην αφήσετε το αίμα τους ή το αίμα οποιουδήποτε μάρτυρα αυτής της πατρίδας να μην σημαίνει τίποτα. Μην αφήσετε τα δάκρυα της μητέρας μου να πάνε χαμένα. Κάθε πρόσωπο που είναι σε θέση να αντισταθεί – με πέτρες, με ένα όπλο, με την εκπαίδευση, με όπλα- πρέπει να αντισταθεί. Είμαι γιατρός, θέλω να θεραπεύω ανθρώπους και σήμερα έθαψα τα αδέλφια μου. Ο καθένας μας αντιστέκεται με το δικό του τρόπο. Αλλά κρατήστε την αντίσταση ζωντανή, κρατήστε τον αγώνα ζωντανό. Μην σταματήσετε για κανένα λόγο, μέχρις ότου αυτή η γη απελευθερωθεί».
H νέα γυναίκα που μιλάει στις κάμερες ονομάζεται Ρούα Ριμάουϊ και είναι γιατρός. Μόλις έχει θάψει τα δύο αδέλφια της, τον Θάφερ και τον Ζαουάντ Αλ-Ριμάουϊ. Ο 22χρονος Ζαουάντ μόλις είχε αποφοιτήσει από το πανεπιστήμιο Μπιρζάιτ, με πτυχίο στη διοίκηση επιχειρήσεων. Ο 19χρονος Ζαουάντ σπούδαζε μηχανικός στο ίδιο πανεπιστήμιο.
Η οικογένεια κατοικεί στο χωριό Μπέιτ Ρίμα, βορειοδυτικά της Ραμάλα. Τη νύχτα της 28ης προς την 29η Νοέμβρη του 2022, ο σιωναζιστικός στρατός έκανε νυχτερινή επιδρομή στο γειτονικό χωριό Καφρ Εΐν για να συλλάβει αντιστασιακούς. Η είδηση κυκλοφόρησε αμέσως και όλοι οι νέοι της Μπέιτ Ρίμα έτρεξαν να συνδράμουν την αντίσταση στο γειτονικό χωριό. Εστησαν οδοφράγματα και άρχισαν το συνήθη πετροπόλεμο ενάντια στις σιωναζιστικές δυνάμεις, που είναι πολύτιμος καθώς δίνει στους αντιστασιακούς δυνατότητες διαφυγής.
Οι σιωναζιστές δεν περιορίστηκαν στα χημικά. Αρχισαν να πυροβολούν στο ψαχνό. Ο Θάφερ δέχτηκε μια σφαίρα και έπεσε. Ο Ζαουάντ έτρεξε πάνω από το ακίνητο σώμα του αδελφού του. Τον πυροβόλησαν εν ψυχρώ στο στήθος. Μόνο του, την ώρα που προσπαθούσε να συνεφέρει τον τραυματισμένο αδελφό του. Μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο της γειτονικής πόλης Σαλφίτ. Ο Ζαουάντ πέθανε εκεί. Εβαλαν τον Θάφερ σε ένα αυτοκίνητο για να τον μεταφέρουν στη Ραμάλα, μπας και σωθεί. Οδηγούσαν από αγροτικούς δρόμους για να μην περάσουν από τα σιωνιστικά τσεκπόιντ. Στο νοσοκομείο της Ραμάλα οι γιατροί προσπάθησαν να συνεφέρουν τον Θάφερ αλλά ήταν αδύνατο. Είχε ξεψυχίσει στη διαδρομή.
Η Ρούα έγραψε ένα άρθρο για το Αλ-Τζαζίρα (δημοσιεύτηκε στις 18 Φλεβάρη του 2023, 50 μέρες μετά τη δολοφονία των αδελφών της), στο οποίο μεταξύ των άλλων έγραφε:
«Για τα ξένα μίντια αυτό ήταν ένα ακόμα επεισόδιο “συγκρούσεων” στη Δυτική Οχθη, με τα θύματα να είναι ανώνυμοι, απρόσωποι Παλαιστίνιοι. Αλλά αυτές οι συγκρούσεις είναι στην πραγματικότητα ασύμετρες αντιπαραθέσεις, στις οποίες νέοι και παιδιά, με πέτρες και σφεντόνες, αντιμετωπίζουν έναν από τους πιο δυνατούς στρατούς του κόσμου. Πολλοί, όπως τ’ αδέρφια μου, πληρώνουν με τις ζωές τους.
Κάποιοι από το εξωτερικό ρωτούν γιατί οι Παλαιστίνιοι πετούν πέτρες όταν ξέρουν ότι μπορεί μνα δολοφονηθούν γι’ αυτό. Το σωστό ερώτημα είναι: Τι άλλο θα έκανες αν ήσουν θαμμένος κάτω από μια βάρβαρη κατοχή και υπέφερες τη βία της για όλη σου τη ζωή;»
Την Παρασκευή, ένας 46χρονος Παλαιστίνιος από την ίδια περιοχή (30 χιλιόμετρα απέχουν τα δύο χωριά), ο Σάμερ Μοχάμεντ Αχμαντ Χουσεΐν, από το χωριό Εΐνάμπους, μέλος των Ταξιαρχιών Ιζεντίν Αλ-Κασάμ, πήρε το τουφέκι του και επιτέθηκε σε λεωφορείο γεμάτο με στρατιώτες και εποίκους του παράνομου εποικισμού Αριελ, ενός από τους μεγαλύτερους παράνομους εποικισμούς που έχουν «φυτέψει» στη Δυτική Οχθη. Τραυμάτισε εννιά (τρεις σε κρίσιμη κατάσταση), προτού πέσει νεκρός από τα πυρά των σιωνιστών.
Στο όνομα του θεού, οι Ταξιαρχίες Αλ-Κασάμ ανακοινώνουν την ανάληψη της ευθύνης για την επιχείρηση πυρών κοντά στον εποικισμό Αριελ, που έχει εγκατασταθεί στα εδάφη του Κυβερνείου του Σαλφίτ στη βόρεια κατεχόμενη Δυτική Οχθη, κατά την οποία ένας από τους ηρωικούς μαχητές μας αιφνιδίασε έναν αριθμό σιωνιστών στρατιωτών και εποίκων μέσα σε ένα λεωφορείο, τραυματίζοντας 9, 3 απ’ αυτούς κρίσιμα, σήμερα το απόγευμα, Παρασκευή 29-11-2024.
Ανακοινώνοντας το μαρτύριο (σ.σ. θάνατο) του ηρωικού μαχητή τους, οι Ταξιαρχίες Αλ-Κασάμ τονίζουν πως όλες οι αποφάσεις που γράφονται με μελάνι από την εξτρεμιστική σιωνιστική κυβέρνηση και στοχεύουν τη Δυτική Οχθη, θα πληρωθούν με το αίμα που θα τρέξει από τα πτώματα των στρατιωτών και των εποίκων σε όλα τα Κυβερνεία της Δυτικής Οχθης, θεού θέλοντος.
Ο μαχητής Αλ-Κασάμ, Σάμερ Χουσεΐν, έκανε το καθήκον του, στο πλαίσιο που πριν από δύο χρόνια περιέγραφε η αδελφή των δυο εν ψυχρώ δολοφονημένων νεαρών Παλαιστίνιων. Ηξερε πως οι ελπίδες του να διαφύγει ζωντανός απ’ αυτή την επιχείρηση ήταν μηδαμινές. Δεν τον ενδιέφερε η ζωή του. Εκείνο που τον ενδιέφερε ήταν να προκαλέσει όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ζημιά στον εχθρό. Και τα κατάφερε. Οπως τα κατάφεραν και άλλοι πριν απ’ αυτόν, όπως οι δύο Παλαιστίνιοι από τη Χεβρώνα, που έφτασαν άοπλοι στη Γιάφα του Τελ Αβίβ, πήραν το τουφέκι από έναν στρατιώτη που μαχαίρωσαν και άνοιξαν πυρ σκοτώνοντας 8 και τραυματίζοντας 14 σιωνιστές.
Πολλοί θα μιλήσουν για «ατομική τρομοκρατία». Λάθος μεγάλο (αν δεν είναι αστική κουτοπονηριά). Αυτή είναι μια σκυταλοδρομία που διεξάγεται εδώ και δεκαετίες και είναι ενταγμένη στον ένοπλο απελευθερωτικό αγώνα του παλαιστινιακού λαού. Οι οργανώσεις της Παλαιστινιακής Αντίστασης δεν ζητούν από κάθε μαχητή τους να γίνει κομάντο αυτοκτονίας. Οταν όμως κάποιοι μαχητές φτάνουν σ’ αυτό το επίπεδο, οι οργανώσεις όχι μόνο δεν τους εμποδίζουν αλλά τους διευκολύνουν στην οργάνωση του σχεδίου και στην εκτέλεση της επιχείρησης. Αυτή είναι μια παράδοση που τηρείται από όλες τις οργανώσεις, ισλαμικές και κοσμικές.
ΥΓ. Την ώρα που ο Σάμερ Χουσεΐν πραγματοποιούσε την ηρωική επιχείρησή του, στην Κόντρα βλέπαμε το ντοκιμαντέρ «Τα παιδιά της Αρνα». Ενα τμήμα του ντοκιμαντέρ αναφέρεται σε έναν νεαρό από τον Προσφυγικό Καταυλισμό της Τζενίν, που μαζί με ένα συμμαχητή του (και οι δύο μέλη των Ταξιαρχιών Αλ-Κουντς) επιτέθηκαν με τα όπλα τους σε σιωνιστές μέσα στο Ισραήλ και στο τέλος έπεσαν νεκροί από σιωνιστικά πυρά. Ενας από τους στενούς φίλους του στον Καταυλισμό περιγράφει την πορεία συνειδητοποίησης αυτού του μαχητή αυτοκτονίας.
Σε μια επιδρομή τους, οι σιωνιστές βομβάρδισαν ένα σχολείο. Οταν οι κάτοικοι συγκεντρώθηκαν έξω από το σχολείο, ο Ασράφ (αν θυμόμαστε καλά το όνομα) ήταν ο μόνος που μπήκε μέσα. Εκεί βρήκε ένα κοριτσάκι να αιμορραγεί. Το άρπαξε και άρχισε να τρέχει προς το νοσοκομείο. Το κοριτσάκι πέθανε στην αγκαλιά του. Από τότε, λέει ο φίλος του, ήταν άλλος άνθρωπος. Αυτός που ήταν ο πιο καλαμπουρτζής της παρέας έπαψε να γελάει. Και καταλήγει ο φίλος του: Από τότε που γεννηθήκαμε πεθαίνουμε κάθε μέρα. Ο Ασράφ διάλεξε τον τρόπο που ήθελε να πεθάνει! Σχεδόν όλα τα παιδιά που συμμετείχαν στα θεατρικά δρώμενα της Αρνα σκοτώθηκαν σε μάχες με τους σιωνιστές. Ο Ασράφ στην καταδρομική επιχείρηση αυτοκτονίας μέσα στο Ισραήλ, οι υπόλοιποι σε μάχες με τους σιωνιστές που επέδραμαν στον Καταυλισμό (όπως κάνουν μέχρι σήμερα).
Το ντοκιμαντέρ αναφέρεται σε πραγματικά γεγονότα και πραγματικά πρόσωπα, δεν είναι μυθοπλασία. Και αναφέρεται στην περίοδο της δεύτερη Ιντιφάντα (Ιντιφάντα του Αλ-Ακσα). Δηλαδή, αρχές της δεκαετίας του 2000. Ο «μηχανισμός» που οδήγησε τα βήματα του εκ των πρωταγωνιστών του ντοκιμαντέρ κάπου το 2002-3, είναι ο ίδιος που οδήγησε τα βήματα του Σάμερ Χουσεΐν και τόσων άλλων πριν απ’ αυτόν το 2023-24. Είμαστε σίγουροι ότι η γιατρός Ριμάουϊ αισθάνθηκε περήφανη για τον κοντοχωριανό της, καθώς το αίμα των αδελφών της δεν πήγε χαμένο.
