Την προηγούμενη φορά, οργάνωσε τον «μεγάλο εθνικό διάλογο» άρον-άρον, όταν είχε ήδη φουντώσει το κίνημα των Κίτρινων Γιλέκων. Τα αποτελέσματα ήταν απογοητευτικά. Ο Μακρόν περιόδευε σε γαλλικές πόλεις και έστηνε σόου διαλόγου με διάφορους «προθύμους», όμως το κίνημα μαινόταν στους δρόμους. Και η πιο σκληρή καταστολή, με εντολές για καθαρά δολοφονική δράση των CRS (τα γαλλικά ΜΑΤ), με ευθείες βολές κατά διαδηλωτών, που γέμιζαν τα νοσοκομεία με τραυματίες, αρκετοί από τους οποίους έχασαν το μάτι τους, ήταν η μόνη λύση για την ιμπεριαλιστική κυβέρνηση της Γαλλίας.
Το κίνημα των Κίτρινων Γιλέκων, ένα αυθόρμητο κίνημα ριζοσπαστικής αμφισβήτησης της εφαρμοζόμενης οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής, δεν ηττήθηκε από τον «μεγάλο εθνικό διάλογο» του Μακρόν, αλλά έκλεισε τον κύκλο του όπως συμβαίνει με κάθε αυθόρμητο κίνημα. Και βέβαια, ενέγραψε παρακαταθήκες στην κοινωνική συνείδηση, όπως επίσης συμβαίνει με κάθε αυθόρμητο κίνημα.
Τώρα, ο Μακρόν προσπαθεί να οργανώσει τον αντιπερισπασμό του προληπτικά. Εξήγγειλε, λοιπόν, την ίδρυση «Εθνικού Συμβουλίου Επανίδρυσης» υπό την προεδρία της αυτού μεγαλειότητάς του, στο οποίο θα συμμετέχουν η κυβέρνηση, η αντιπολίτευση, τα συνδικάτα των εργατών, τα συνδικάτα των καπιταλιστών, ΜΚΟ και «προσωπικότητες». Τι πρωτότυπο!
Οσο ηχηρό είναι το όνομα του νέου κατασκευάσματος τόσο κούφια ήταν η πρώτη συνεδρίασή του, που έγινε χθες σε αθλητικές εγκαταστάσεις στο προάστιο Μαρκουσί του Παρισιού. Η πλειοψηφία όσων είχαν προσκληθεί δεν παρέστη. Από τα κόμματα της αντιπολίτευσης (που έχουν την πλειοψηφία στην Εθνοσυνέλευση) δεν πάτησε κανείς. Το ίδιο και από τα συνδικάτα, πλην της σοσιαλδημοκρατικής CFDT, που ήταν η μόνη συνομοσπονδία που έστειλε αντιπροσωπία.
Ομως, ακόμη και ο πρόεδρος της CFDT (σαν να λέμε ένας από τους Παναγόπουλους της Γαλλίας) είπε στον Μακρόν ότι βάζει φωτιά στη χώρα. «Λέω στην κυβέρνηση και τον πρόεδρο: Το να ξεκινήσουν τη διαδικασία για επιμήκυνση της ηλικίας συνταξιοδότησης, με οριζόντιο και βίαιο τρόπο, είναι σαν να βάζουν φωτιά στη χώρα», είπε σε εμφάνισή του στο ραδιοσταθμό RTZ ο Λοράν Μπερζέρ. Για τον εργατοπατέρα, θα ήταν «τρέλα» να προωθήσει τώρα, σε συνθήκες ενεργειακής κρίσης, υψηλού πληθωρισμού και φτωχοποίησης, τη συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση ο Μακρόν.
Η εργατική τάξη της Γαλλίας έχει αποδείξει αρκετές φορές τις τελευταίες τρεις δεκαετίες ότι ξεσηκώνεται κάθε φορά που θίγονται τα ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά της δικαιώματα. Δεν είναι τυχαία η φράση του Σαρκοζί, ότι η Γαλλία πρέπει να τελειώσει με την κληρονομιά του Μάη του 1968 (όταν το ιμπεριαλιστικό κράτος αναγκάστηκε να κάνει παραχωρήσεις στην εργατική τάξη, για να μην υπάρξει διεύρυνση και κλιμάκωση της κοινωνικής αναταραχής που είχε ξεκινήσει από τα πανεπιστήμια).
Από την άλλη, ο Μακρόν δεν είναι αφελής για να πιστέψει ότι αντιπολίτευση και συνδικάτα θα έτρεχαν να γίνουν μέλη μιας ορχήστρας υπό τη δική του μπαγκέτα, να μοιραστούν μαζί του το πολιτικό κόστος. Η κίνησή του να φτιάξει «Εθνικό Συμβούλιο Επανίδρυσης» ήταν μια προσχηματική κίνηση, την οποία θ’ ακολουθήσει το γνωστό blame game («ο πρόεδρος έτεινε χείρα συνεργασίας, αλλά εσείς την απορρίψατε»). Ο Μακρόν σίγουρα δεν είναι τόσο ισχυρός πολιτικά όσο ήταν το 2019, όταν βρισκόταν στη μέση της πρώτης θητείας του, όμως παραμένει πάντα άνθρωπος του μονοπωλιακού κεφαλαίου, περισσότερο τραπεζικό στέλεχος παρά αστός πολιτικός, νεοφιλελεύθερος και όχι σοσιαλδημοκράτης, γι’ αυτό και είναι σφόδρα πιθανό να επιχειρήσει την επίθεση στο συνταξιοδοτικό τώρα, στην αρχή της δεύτερης (και τελευταίας) θητείας του.
Η συνέχεια στους δρόμους…
