Ο αντικαγκελάριος της Μέρκελ, αυτός που θεωρείται πιο καλός «μερκελιστής» από τον διάδοχο της Μέρκελ στη Χριστιανοδημοκρατία, Αρμιν Λάσετ, και του ρίχνει στ’ αυτιά σε όλες τις δημοσκοπήσεις εδώ και δυο μήνες, με υψωμένη γροθιά. Με τη φωτογραφία παραμορφωμένη μάλιστα, ώστε να μεγαλώσει η γροθιά και να φανεί καλύτερα το μήνυμα: «Το SPD είναι το Κόμμα της Εργασίας. Δεν είμαστε με αυτούς που πιστεύουν ότι είναι καλύτεροι. Για καλύτερη Συνύπαρξη χρειαζόμαστε καλή Εργασία και καλούς Μισθούς, προσιτή Στέγαση και δίκαιη Κατανομή των Βαρών. Αυτό υποστηρίζουμε. Οχι μόνο την 1η του Μάη»!
«Ωχ, Παναγία μου» που έλεγε σ’ ένα παλιό σκετς ο μακαρίτης Χάρρυ Κλυνν. Γιατί όχι, όμως; Το SPD είναι το πιο παλιό γερμανικό κόμμα. Και εξακολουθεί να έχει εργατική βάση, μολονότι από την πρώτη δεκαετία του 20ού αιώνα έπαψε να έχει οποιαδήποτε σχέση με το επαναστατικό κόμμα που ήταν στην ίδρυσή του. Μετατράπηκε σε ένα σοσιαλ-ιμπεριαλιστικό κόμμα και πλέον είναι σκέτα ιμπεριαλιστικό. Ο Σολτς βάζει και λίγο σοσιαλ- στην εικόνα (στην εικόνα, όχι στην ουσία), ώστε να μαζέψει ό,τι μπορεί από τα «κουκιά» της εργατικής τάξης, η οποία εξάλλου δε θέλει τίποτα περισσότερο από το να της χαϊδέψουν τ’ αυτιά με κάποιες εντελώς οριακές μεταρρυθμίσεις (κυρίως αύξηση του κατώτατου μισθού), που μπορεί να γίνουν πράξη μπορεί και όχι, ανάλογα με το πώς θα εξελιχθεί η κατάσταση στο μέτωπο της οικονομίας.
Η τελευταία φορά που το SPD πήρε την καγκελαρία ήταν με τον Γκέρχαρντ Σρέντερ, ο οποίος θέσπισε την περιβόητη «Ατζέντα 2010», που ισοδυναμούσε με απανωτές μαχαιριές στα εργατικά δικαιώματα, στις μεταπολεμικές κατακτήσεις του γερμανικού προλεταριάτου. Εκτοτε, το SPD πήγαινε εκλογικά από το κακό στο χειρότερο. Εδώ και χρόνια, όμως, συμμετέχει αδιατάρακτα στον λεγόμενο «μεγάλο συνασπισμό» με τους (δεξιούς) Χριστιανοδημοκράτες και τους (ακροδεξιούς) Χριστιανοκοινωνιστές.
Και ξαφνικά, θα έχουμε ντέρμπι την Κυριακή. Από την τρίτη θέση που βρισκόταν πριν από τέσσερις μήνες, το SPD πήρε κεφάλι και οι τελευταίες δημοσκοπήσεις το δείχνουν να προηγείται ακόμα, αλλά μέσα στο όριο του στατιστικού λάθους. Αλλαξε πολιτική, έστω στα λόγια; Καθόλου. Η δημοσκοπική εκτίναξή του οφείλεται κυρίως (αν όχι αποκλειστικά) στην καταγεγραμμένη υπεροχή του Σολτς έναντι των αντιπάλων του. Ο δεξιός Λάσετ δείχνει «λίγος» και η πράσινη Μπέρμποκ «ολίγιστη». Οπότε ο Σολτς προβάλλει ως ο ικανότερος να διαδεχτεί τη «μούτι» Ανγκελα και να συνεχίσει την πολιτική ενδυνάμωσης του γερμανικού ιμπεριαλισμού.
Το βασικό διακύβευμα των μεθαυριανών γερμανικών εκλογών είναι ποιος/ποια είναι ο/η συνεπέστερος/η «μερκελιστής». Αυτό σημαίνει ότι οι ψηφοφόροι θεωρούν δεδομένο ότι θα συνεχιστεί η ίδια πολιτική και αναζητούν το κατά την κρίση τους ικανότερο πρόσωπο για να εξασφαλιστεί η συνέχεια! Μιλάμε για μια ευρεία συναίνεση σε βάση κοινωνικοπολιτικής διαφθοράς. Αν θέλουμε να λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους.
Ο Λένιν, στο περίφημο έργο του «Ιμπεριαλισμός, το ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού» και σε άλλα έργα του, είχε εντοπίσει την κοινωνικοπολιτική διαφθορά τμημάτων της εργατικής τάξης στις ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις. Μιλούσε για εξαγορά της εργατικής συναίνεσης από τη μονοπωλιακή αστική τάξη και το πολιτικό της προσωπικό, με μερικά ψίχουλα που εξασφαλίζονται από την υπερεκμετάλλευση του προλεταριάτου και των πληβειακών μαζών στις εξαρτημένες χώρες, καθώς και του κάθε είδους φυσικού πλούτου αυτών των χωρών.
Αυτή τη διάσταση, που είναι η ουσιαστική, φροντίζουν να την αποκρύψουν τα δημοσιογραφικά χαλκεία όταν ασχολούνται με τις πολιτικές εξελίξεις στη Γερμανία. Το αναγνωστικό κοινό τροφοδοτείται με άπειρες λεπτομέρειες, από το χαζογέλιο του Λάσετ στις πλημμυρισμένες πόλεις μέχρι τις «μαϊμουδιές» στο βιογραφικό της Μπέρμποκ, για να μην προχωρήσει τη σκέψη του σε βάθος.
Εχουμε γράψει και άλλες φορές ότι οι κάλπες την Κυριακή θα βγάλουν κυβέρνηση. Οχι άμεσα, αλλά μετά από λίγο καιρό. Κυβέρνηση… εμπριμέ, την οποία η γερμανική αστική δημοσιολογία περιγράφει με συνδυασμούς χρωμάτων ή με αναφορές στα χρώματα της σημαίας άλλων κρατών (π.χ. Τζαμάικα). Η μονοπωλιακή αστική τάξη της Γερμανίας ουδόλως ανησυχεί, γιατί υπάρχουν τέσσερα κόμματα, όλα δοκιμασμένα σε επίπεδο κυβερνητικής εξουσίας, που θα δώσουν βιώσιμη κυβέρνηση, ανάλογα με τους συσχετισμούς που θα βγάλει η κάλπη. Είναι τα κόμματα της Χριστιανικής Ενωσης (CDU-CSU), το SPD, οι Πράσινοι και το FDP (Φιλελεύθερο Δημοκρατικό).
Από την άποψη αυτή, μπορούμε να πούμε ότι «το ματσάκι είναι στημένο». Απλά οι παίκτες προσπαθούν να κερδίσουν τη συμπάθεια των οπαδών, για να τους βάλει στην ομάδα ο κόουτς.
