Πριν από τρεις μέρες, τα σιωνιστικά Μέσα ανακοίνωσαν ότι οι ισραηλινές αρχές απελευθέρωσαν 3.200 εργάτες από τη Γάζα, τους οποίους συνέλαβαν μετά την Επιχείρηση Καταιγίδα του Αλ-Ακσα στις 7 Οκτώβρη. Η απελευθέρωση έγινε μέσω του περάσματος Κερέμ Σαλόμ στα νοτιοανατολικά της Γάζας. Τους άφησαν σε απόσταση δύο χιλιομέτρων από τη Γάζα, χωρίς να ειδοποιήσουν κανέναν και σε περιοχή με κατεστραμμένους από τους βομβαρδισμούς δρόμους, ώστε να ταλαιπωρηθούν αφάνταστα για να φτάσουν στα σπίτια τους (πολλοί ούτε καν στα σπίτια τους, δεδομένου ότι η κίνηση προς το Βορρά έχει κοπεί).
Από τις φωτογραφίες και τα βίντεο που δημοσιεύτηκαν είδαμε λίγους εργάτες να μπαίνουν στη Γάζα. Ενα πλήθος 3.200 ανθρώπων είναι μεγάλο και θα έκανε αίσθηση.
Για πρώτη φορά το κράτος του Ισραήλ αποφάσισε να ανοίξει το πέρασμα του Κερέμ Σαλόμ και να αφήσει Παλαιστίνιους που εργάζονταν στο Ισραήλ και ήταν κρατούμενοι εδώ και ένα μήνα και πέρασαν από ανάκριση. Φαίνονται όλοι κουρασμένοι και σοκαρισμένοι. Πολλοί απ’ αυτούς κατήγγειλαν ότι πέρασαν δύσκολα.
-Μας μάζεψε η αστυνομία, μας έπαιρναν έναν-έναν, μας έδεναν τα χέρια πίσω, μας έκλειναν τα μάτια και μας χτυπούσαν, δυο-τρεις απ’ αυτούς. Πέρασαν μέρες και ήμασταν με δεμένα τα χέρια και κλειστά τα μάτια.
-Ακόμα έχω στο πόδι μου έναν αριθμό. Μας έβαζαν αριθμούς σαν να ήμασταν ζώα. Πήραν τα χαρτιά μας, τα τηλέφωνά μας, τα λεφτά μας, μας άφησαν χωρίς τίποτα.
Ο Ερυθρός Σταυρός είπε πως ήταν πολύ κακό που τους συνέλαβαν και τους κρατούσαν σε μέρος που δε γνώριζε κανείς. Για να καλύψουν αυτό που έκαναν ισχυρίστηκαν ότι αυτοί οι εργάτες έδωσαν πληροφορίες στην Αντίσταση.
Ακόμα, όμως, κι αν δεχτούμε ως αληθινό το νούμερο που έδωσαν οι σιωναζιστές, οι εργάτες από τη Γάζα που με ειδική άδεια εργάζονταν στο Ισραήλ ήταν περίπου 7.000, σύμφωνα με οργανώσεις ανθρώπινων δικαιωμάτων του Ισραήλ. Σύμφωνα με επίσημες ισραηλινές στατιστικές, 18.500 παλαιστίνιοι κάτοικοι της Λωρίδας της Γάζας έχουν άδειες εργασίας και παραμονής εντός της Πράσινης Γραμμής, αλλά δεν υπάρχουν ακριβή στοιχεία για τον αριθμό των εργατών της Γάζας που συνελήφθησαν στο Ισραήλ, στη νότια περιοχή, το Μεγάλο Τελ Αβίβ και το Νεγκέβ. Ωστόσο, οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων που ασχολούνται με τις υποθέσεις των κρατουμένων, υπολόγισαν τον αριθμό τους σε περίπου 7.000.
Μάλιστα, την προηγούμενη εβδομάδα έξι ιδρύματα και ενώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων υπέβαλαν αίτηση στο Ανώτατο Δικαστήριο του Ισραήλ ζητώντας προσωρινή διαταγή που να απαιτεί από τις κατοχικές στρατιωτικές αρχές να αποκαλύψουν τις λεπτομέρειες της κράτησης χιλιάδων Παλαιστινίων από τη Λωρίδα της Γάζας στις ισραηλινές φυλακές χωρίς καμία νομική αιτιολόγηση και παρά τη θέλησή τους. Η αίτηση των οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων ανέφερε ότι απαιτούν να τους παραδοθούν τα ονόματα των εργαζόμένων, το πού βρίσκονται και να αφεθούν ελεύθεροι.
Ρωτάμε, λοιπόν: Τι απέγιναν οι υπόλοιποι 3.800 εργάτες; Προφανώς παραμένουν όμηροι. Οι οργανώσεις ανθρώπινων δικαιωμάτων δήλωσαν πως αυτοί που απελευθέρωσε το Ισραήλ είναι μόνο ένα μέρος από τους εργάτες ομήρους. Κρατάει ακόμα τους υπόλοιπους, είτε επειδή υποπτεύεται ότι «κάτι ξέρουν», είτε (το κυριότερο) επειδή θέλει να τους χρησιμοποιήσει σε διαδικασία ανταλλαγής κρατουμένων.
Αν στους περίπου 3.800 εργάτες ομήρους από τη Γάζα προσθέσουμε τους πάνω από 1.300 Παλαιστίνιους που έχουν συλληφθεί και απαχθεί από τις πόλεις της Δυτικής Οχθης, φτάνουμε σ’ έναν αριθμό άνω των 5.000 ομήρων.
Αν τους συγκρίνουμε με τους αιχμάλωτους που πήρε η Παλαιστινιακή Αντίσταση στις 7 Οκτώβρη, είναι εικοσαπλάσιοι. Κι αν τους συγκρίνουμε με τους μη στρατιωτικούς αιχμάλωτους της Παλαιστινιακής Αντίστασης, είναι εκατονταπλάσιοι.
Κανείς στην «ευαίσθητη» Δύση, όμως, δεν μιλάει γι’ αυτό. Εχουν ξεσηκώσει τον κόσμο για περίπου 250 αιχμάλωτους που πιάστηκαν στη διάρκεια μιας στρατιωτικής επιχείρησης, αλλά καμώνονται πως δεν βλέπουν τους εικοσαπλάσιους ομήρους του καθεστώτος κατοχής, που πιάστηκαν είτε την ώρα της δουλειάς (κατά παράβαση του Τέταρτου Πρωτόκολλου της Γενεύης) είτε στα σπίτια τους και στους δρόμους της Τζενίν, της Νάμπλους, της Τουλκάρμ, της Χεβρώνας και άλλων πόλεων και χωριών της Δυτικής Οχθης.
Η Αντίσταση, βέβαια, έκανε μια ξεκάθαρη πρόταση: «όλοι για όλους». Ανταλλαγή όλων των αιχμαλώτων που κρατούν οι οργανώσεις της Αντίστασης με όλους τους Παλαιστίνιους που κρατούνται σε όλες τις ισραηλινές φυλακές. Η σιωναζιστική κυβέρνηση Νετανιάχου την απέρριψε, για να μην παραδεχτεί την ήττα. Προτιμά να σκοτώσει δικούς της πολίτες ή και πολίτες τρίτων χωρών που βρίσκονται στο Ισραήλ, παρά να κάνει ανταλλαγή. H Aντίσταση ανακοίνωσε ότι από τον πρώτο βομβαρδισμό στη Τζαμπάλια σκοτώθηκαν και εφτά αιχμάλωτοι, οι τρεις με ξένα διαβατήρια. Αυτά, όμως, είναι ψιλά γράμματα, όχι μόνο για την κυβέρνηση Νετανιάχου αλλά και για τους… υπέρμαχους των ανθρώπινων δικαιωμάτων στις ΗΠΑ και την ΕΕ.
Ομηρία με βασανιστήρια
Φυλακισμένοι εργάτες από τη Γάζα, που απελευθερώθηκαν, περιέγραψαν τη φρίκη που πέρασαν στις 25 μέρες της κράτησής τους στη διαβόητη φυλακή Οφέρ. Κατήγγειλαν βασανιστήρια, ξυλοδαρμούς, ύβρεις και εξευτελισμό. Τους πήραν τα λεφτά τους και δεν τους τα επέστρεψαν όταν τους άφησαν. Επί τόσες μέρες δεν είχαν καμιά επαφή με τον έξω κόσμο. Δεν τους επέτρεψαν ούτε με τις οικογένειές τους να επικοινωνήσουν για να τους πουν ότι είναι ζωντανοί. Τα τραύματα στα σώματά τους είναι αδιάψευστος μάρτυρας για τα όσα υπέστησαν
Περιττεύει να κάνουμε τη σύγκριση με τη συμπεριφορά της Παλαιστινιακής Αντίστασης προς τους ισραηλινούς αιχμάλωτους, την οποία περιέγραψε αναλυτικά και με θάρρος σε συνέντευξη Τύπου η 85χρονη Γιοχβέντ Λίφσιτζ, αιχμάλωτη που απελευθερώθηκε από τη Χαμάς. ‘Η για όσα αποκάλυψαν γυναίκες από τα κιμπούτς-εποικισμούς, που έμειναν για κάποιες ώρες αιχμάλωτες παλαιστίνιων μαχητών και αφέθηκαν ελεύθερες μαζί με τα παιδιά τους.
Ενας εργάτης δεν άντεξε τα βασανιστήρια και τις κακουχίες και άφησε την τελευταία του πνοή στο σιωνιστικό κολαστήριο (στο βίντεο του σαουδαραβικού skynews, που παραθέσαμε στην αρχή, φαίνεται η μεταφορά της σορού του).
Ο εργάτες στο παρακάτω βίντεο καταγγέλλει: Στρατιώτες στην ηλικία των παιδιών μου μας χτυπούσαν και ουρούσαν πάνω μας. Κανένας δεν μας υπερασπίστηκε, ούτε ο Ερυθρός Σταυρός ούτε κάποιο κόμμα. Δεν έψαξαν και να μας βρουν.
Αλλος εργάτης καταγγέλλει με την ίδια οργή: Δόξα τω θεώ λευτερωθήκαμε. Ελπίζω να βρούμε τα παιδιά μας και τις οικογένειές μας καλά. Περάσαμε πολύ δύσκολα. Μας βασάνισαν, το Ισραήλ και ο στρατός, περάσαμε πολύ δύσκολα. Πήραν τα λεφτά μας, τα τηλέφωνά μας, ό,τι είχαμε πάνω μας, δεν άφησαν τίποτα. Μας πήραν τα ρούχα και μας άφησαν τρεις μέρες γυμνούς. Χωρίς ρούχα και βασανιστήρια. Πριν από λίγες μέρες μας έδωσαν τα ρούχα μας. Δεν μας έδιναν φαγητό, πεινασμένοι ήμασταν. Ετσι ακριβώς (σ.σ. δείχνει με το πόδι) μάς πατούσαν τα κεφάλια. Μας έριχναν μπουνιές και κλοτσιές, ακόμα πονάω παντού στο σώμα μου από τα χτυπήματα Ούτε η Ασφάλεια, ούτε οι εβραίοι, ούτε το κράτος του Ισραήλ, κανένας τους δεν μας λυπήθηκε, όλοι μας χτυπούσαν. Το αφεντικό στο οποίο δουλεύαμε μάς παρέδωσε στην αστυνομία.
