Το Ισραήλ είναι ένα κράτος άπαρτχαϊντ, που προωθεί την ανωτερότητα των Εβραίων σε βάρος των Παλαιστινίων. Το σημερινό Ισραήλ και τα κατεχόμενα παλαστινιακά εδάφη βρίσκονται κάτω από μια κοινή αρχή που θεμελιώνει την υπεροχή των Εβραίων σε βάρος των Παλαιστινίων. Διαμορφώνοντας το χώρο με γεωγραφικούς, δημογραφικούς και στρατιωτικούς όρους, το ισραηλινό καθεστώς επιτρέπει στους Εβραίους να ζουν σε μια ενιαία έκταση με πλήρη δικαιώματα, συμπεριλαμβανόμενου του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης, ενώ οι Παλαιστίνιοι ζούν σε κατακερματισμένα εδάφη και έχουν λιγότερα δικαιώματα. Ολα αυτά στοιχειοθετούν ένα καθεστώς άπαρτχαϊντ, παρόλο που το Ισραήλ έχει διεθνώς την εικόνα ενός δημοκρατικού καθεστώτος που διατηρεί προσωρινά υπό την κατοχή του ξένα εδάφη.
Οι εβραίοι πολίτες ζουν σε ολόκληρη την περιοχή, εκτός της Γάζας. Η Πράσινη Γραμμή που διαχωρίζει τα παλαιστινιακά εδάφη από το Ισραήλ, δε σημαίνει κάτι για αυτούς. Είτε ζουν στο Ισραήλ είτε στους παράνομους εβραϊκούς εποικισμούς, έχουν τα ίδια δικαιώματα.
Το ίδιο δεν ισχύει για τους Παλαιστίνιους. Το ισραηλινό καθεστώς έχει χωρίσει τις περιοχές τους σε διάφορες ζώνες, τις οποίες κυβερνά διαφορετικά τη μια από την άλλη, ενώ οι κάτοικοί τους έχουν διαφορετικά δικαιώματα μεταξύ τους. Ο γεωγραφικός χώρος που είναι ενιαίος για τους Εβραίους, αποτελεί ένα κατακερματισμένο μωσαϊκό για τους Παλαιστίνιους. Οι νόμοι που έχει θεσπίσει το Ισραήλ και οι τακτικές που ακολουθεί σε βάρος των Παλαιστίνιων, όπως η κατάσχεση παλαιστινιακής γης για την κατασκευή εβραϊκών εποικισμών, ο περιορισμός της ελευθερίας μετακίνησης, η άρνηση της πολιτικής εκπροσώπησής τους, αποτελούν κατάφωρες παραβιάσεις των ανθρώπινων δικαιωμάτων.
Σε αντίθεση με το νοτιοαφρικάνικο άπαρτχαϊντ, που βασιζόταν στο χρώμα του δέρματος, το ισραηλινό καθεστώς αποφεύγει τέτοιες ασχήμιες σε ένα βαθμό, λειτουργώντας με πρόσχημα την προστασία του εβραϊκού χαρακτήρα του Ισραήλ. Οι όροι που υπήρχαν στο παρελθόν για να περιγράψουν την κατάσταση, όπως «παρατεταμένη κατοχή» ή «πραγματικότητα του ενός κράτους», δεν αντανακλούν τη σημερινή κατάσταση.
Αυτά τα συμπεράσματα αποτελούν τμήμα έκθεσης με τίτλο «Ενα καθεστώς εβραϊκής υπεροχής από τον Ιορδάνη Ποταμό μέχρι την Μεσόγειο: Αυτό είναι άπαρτχαϊντ», της ισραηλινής ΜΚΟ B’Tselem. Οι θέσεις της συγκεκριμένης οργάνωσης δεν υπερασπίζονται συνολικά την Παλαιστινιακή Υπόθεση, πόσο μάλλον το δικαίωμα του παλαιστινιακού λαού στον ένοπλο αγώνα και την κατάργηση της Ισραήλ, όπως ο ισραηλινός αναρχικός Τζόναθαν Πόλακ, αλλά περισσότερο επιδιώκουν την εξάλειψη των πιο βάρβαρων πτυχών της σιωνιστικής οντότητας. Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο η έκθεση αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία.
Βέβαια, η κατάσταση στο Ισραήλ είναι τέτοια που ακόμα και ΜΚΟ που κινούνται μέσα στα όρια της αστικής νομιμότητας χαρακτηρίζονται αντισημιτικές και τα μέλη τους διώκονται νομικά από το κράτος ή δέχονται απειλές για τη ζωή τους από παρακρατικούς και φασίστες εβραίους εποίκους.
