Σε απεργία κατέβηκαν οι δάσκαλοι στο Λος Αντζελες, τη δεύτερη μεγαλύτερη σχολική περιφέρεια των ΗΠΑ. Ηταν η πρώτη απεργία στο Λος Αντζελες μετά από τριάντα ολόκληρα χρόνια! Την περασμένη Δευτέρα, γύρω στους 640 χιλιάδες μαθητές σε 900 σχολεία της Πολιτείας βρήκαν το σχολείο τους κλειστό και τους δασκάλους να διαδηλώνουν απ’ έξω. Οι δάσκαλοι ζητούν 6.5% αυξήσεις στους μισθούς, λιγότερους μαθητές ανά τάξη, περισσότερο βοηθητικό προσωπικό και αλλαγές στους σχολικούς κανονισμούς. Η απεργία κρατάει ακόμα, τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές (Τετάρτη βράδυ).
Πρόκειται για μια ελπιδοφόρα εξέλιξη που ξεκίνησε από πέρσι, όταν οι δάσκαλοι της Δυτικής Βιρτζίνια είχαν κατέβει σε απεργίες για καλύτερους μισθούς και υγειονομική περίθαλψη πετυχαίνοντας νίκες. Οι νίκες αυτές λειτούργησαν ενθαρρυντικά για την ανάπτυξη απεργιών και σε άλλες περιοχές, όπως η Οκλαχόμα, η Αριζόνα, το Κεντάκι, η Βόρεια Καρολίνα και το Κολοράντο, με τους δασκάλους να πετυχαίνουν και εκεί μερική ικανοποίηση των αιτημάτων τους. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι οι απεργίες ξέσπασαν σε περιοχές που κυριαρχούν οι Ρεπουμπλικάνοι, όπου τα συνδικάτα είναι αδύναμα και οι απεργίες στο Δημόσιο απαγορεύονται. Γι’ αυτό πολιτογραφήθηκαν από τα αμερικάνικα ΜΜΕ ως «ανταρσία στις κόκκινες πολιτείες» (μην πάει ο νους σας σε τίποτα το επαναστατικό, το κόκκινο είναι το χρώμα των Ρεπουμπλικάνων).
Η ανάπτυξη του κινήματος των δασκάλων στις ΗΠΑ εκφράζει την αντίθεσή τους στα σχέδια ιδιωτικοποίησης του δημόσιου σχολείου και λιτότητας, που έχουν προωθηθεί τόσο από τους Δημοκρατικούς όσο και από τους Ρεπουμπλικάνους. Αποτέλεσμα αυτών των πολιτικών είναι το γεγονός ότι σε 29 από τις 50 Πολιτείες των ΗΠΑ η χρηματοδότηση της εκπαίδευσης έχει μειωθεί από το 2008 (χρονιά που ξέσπασε η τελευταία περιοδική οικονομική κρίση). Σε πανεθνικό επίπεδο, σήμερα, η επιχορήγηση της δημόσιας Παιδείας έχει μειωθεί κατά 450 δολάρια για κάθε μαθητή, σε σχέση με μία δεκαετία πριν, όπως αποκαλύπτει έκθεση του Κέντρου Δημοσιονομικών και Πολιτικών Προτεραιοτήτων (Center on Budget and Policy Priorities – CBPP, βλ. https://www.cbpp.org/research/state-budget-and-tax/a-punishing-decade-for-school-funding). Σύμφωνα με την ίδια έκθεση, δεν ήταν μόνο η χρηματοδότηση που μειώθηκε στα δημόσια σχολεία, αλλά και οι θέσεις εργασίας. Λόγω της κρίσης, μέσα σε τέσσερα χρόνια (μέχρι τα μέσα του 2012), τα σχολεία μείωσαν το προσωπικό (όχι μόνο σε δασκάλους αλλά και άλλους εργαζόμενους) κατά 351 χιλιάδες. Από τότε, αν και κάποιες θέσεις εργασίας έχουν αποκατασταθεί, υπολείπονται της περιόδου πριν το 2008, κατά 135 χιλιάδες.
Οι δε μισθοί των δασκάλων ολοένα και μειώνονται, με το 2015 να είναι περισσότερο από 17% χαμηλότεροι από τους μισθούς αντίστοιχων επαγγελμάτων, σύμφωνα με το Ινστιτούτο Οικονομικής Πολιτικής (Economic Policy Institute, βλ. https://www.epi.org/publication/the-teacher-pay-gap-is-wider-than-ever-teachers-pay-continues-to-fall-further-behind-pay-of-comparable-workers/). Για να υπάρχει μέτρο σύγκρισης, το χάσμα ήταν μόλις 1.8% το 1994! Μεγαλύτερο πλήγμα έχουν υποστεί οι γυναίκες, που αποτελούν το 76% του εργατικού δυναμικού των δασκάλων. Σύμφωνα με άλλη έκθεση, από το Κέντρο Μισθών και Εργασίας του πανεπιστημίου του Μπέρκλεϊ στην Καλιφόρνια, το 1960 οι δασκάλες κέρδιζαν 14.7% περισσότερα χρήματα από τις αντίστοιχα μορφωμένες γυναίκες άλλων επαγγελμάτων, ενώ το 2000 κέρδιζαν 13.2% λιγότερα. Σήμερα, σίγουρα το χάσμα θα είναι ακόμα μεγαλύτερο.
Οσο για τον αριθμό των μαθητών ανά τάξη, η κατάσταση είναι δραματική. Σύμφωνα με τον πρόεδρο του συνδικάτου των δασκάλων του Λος Αντζελες, Alex Caputo-Pearl, δεν είναι ασυνήθιστο στα γυμνάσια και τα λύκεια ο αριθμός των μαθητών ανά τάξη να υπερβαίνει τους 45 (!) και στα δημοτικά τους 25-35 (βλ. https://theintercept.com/2019/01/15/la-teachers-strike-charter-schools/).
Ταυτόχρονα, προωθείται η ιδιωτικοποίηση του δημόσιου σχολείου μέσω των λεγόμενων charter schools, τα οποία χρηματοδοτούνται μεν από το δημόσιο, όμως δεν ακολουθούν όλους τους κανόνες που διέπουν τα δημόσια σχολεία. Ο αριθμός των μαθητών που εγγράφονται σ’ αυτά τα σχολεία έχει διπλασιαστεί από το 2010. Στην προσπάθεια ιδιωτικοποίησης δεν πρωτοστατούν τα στελέχη του Τραμπ ή των Ρεπουμπλικανών γενικότερα, αλλά των Δημοκρατικών. Οπως ο Οστιν Μπέτνερ, ο δισεκατομμυριούχος τραπεζίτης που χρηματοδοτεί εδώ και χρόνια το Δημοκρατικό Κόμμα και συμβάλλει στην ιδιωτικοποίηση των σχολείων του Λος Αντζελες (που έχει τον μεγαλύτερο αριθμό charter schools).
Το ξεπούλημα των γραφειοκρατών συνδικαλιστών στο Δημοκρατικό Κόμμα θα αποτελέσει σίγουρα τροχοπέδη στην ανάπτυξη των απεργιών στις Πολιτείες που κυβερνούν οι Δημοκρατικοί, οι οποίοι κυριαρχούν στο Λος Αντζελες. Γι’ αυτό και η εξέλιξη της απεργίας αυτής θα αποτελέσει δείγμα του κατά πόσο μπορεί να ξεπεραστεί η συνδικαλιστική γραφειοκρατία και να αναδειχτούν τα πραγματικά ταξικά αιτήματα των δασκάλων. Ομως, η συμμετοχή στην απεργία δασκάλων από τρία σχολεία charter στο Λος Αντζελες (στα οποία ο συνδικαλισμός μέχρι τώρα ήταν ανύπαρκτος), πράγμα που δεν έχει γίνει ποτέ ξανά στην ιστορία της Καλιφόρνια, δείχνει ότι κάτι αλλάζει. Αυτό φαίνεται και από την υποστήριξη που έχει η απεργία από την πλειοψηφία των κατοίκων του Λος Αντζελες, όπως αποτυπώθηκε σε δημοσκόπηση που έγινε για λογαριασμό του πανεπιστημίου του Marymount, σύμφωνα με την οποία το 80% των κατοίκων τάσσεται στο πλευρό της, όπως μας πληροφορούν οι Τάιμς του Λος Αντζελες (βλ. https://www.latimes.com/local/education/la-me-edu-lausd-teachers-strike-endgame-20190116-story.html).
