Την περασμένη Τρίτη πραγματοποιήθηκαν οι βουλευτικές εκλογές για το σχηματισμό της νέας Κνεσέτ (ισραηλινή βουλή). Παρά τη διαδεδομένη πεποίθηση, που είχε σχηματιστεί από τα ισραηλινά και διεθνή ΜΜΕ, ότι ο κυβερνητικός συνασπισμός Λικούντ-Μπεϊτένου υπό τον απερχόμενο πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου θα θριάμβευε, τελικά ο κυβερνητικός σχηματισμός βγήκε μεν πρώτος, αλλά με 31 μόλις έδρες από τις 120 της Κνεσέτ, έχοντας χάσει 11 έδρες σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές.
Το πάλαι ποτέ πανίσχυρο Καντίμα (Εμπρός) καταποντίστηκε εκλογικά. Το Καντίμα ιδρύθηκε το 2005 από τον Αριέλ Σαρόν, τον αρχισφαγέα των παλαιστινιακών στρατοπέδων Σάμπρα και Σατίλα στο Λίβανο το ‘80 και ουσιαστικά αυτόν που πυροδότησε τη δεύτερη Ιντιφάντα, όταν ως ηγέτης του Λικούντ, προσέβαλε εσκεμμένα το θρησκευτικό συναίσθημα της πλειοψηφίας των Παλαιστινίων, προσερχόμενος επιδεικτικά ως προσκυνητής στο χώρο του ιερού τεμένους των μουσουλμάνων Αλ Ακσα. Στις εκλογές του 2009 το Καντίμα είχε αναδειχθεί πρώτο κόμμα, δεν μπόρεσε όμως να σχηματίσει μόνο του κυβέρνηση. Συμμετείχε πέρσι προσωρινά στην κυβέρνηση συνασπισμού του Νετανιάχου, αλλά αποχώρησε λίγο αργότερα. Το Καντίμα διηύθυνε την ισραηλινή επίθεση στο Λίβανο και στη Γάζα το 2006 και ξανά στη Γάζα στα τέλη του 2008-αρχές 2009. Ο ηγέτης του Εχούντ Ολμερτ, που διαδέχτηκε τον Αριέλ Σαρόν στην ηγεσία, όταν ο τελευταίος έμεινε κλινικά νεκρός μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο που υπέστη το 2006, είχε πληρώσει πολύ ακριβά την πανωλεθρία των ισραηλινών δυνάμεων στη χερσαία εισβολή τους στον Λίβανο το 2006 και χάθηκε αργότερα στη δίνη σκανδάλου διαφθοράς.
Ο σημαντικότερος, όμως, λόγος που το Καντίμα ουσιαστικά εξαφανίστηκε από τον πολιτικό χάρτη της χώρας σε αυτή τη χρονική συγκυρία σχετίζεται άμεσα με τους λόγους της ίδρυσής του από τον Αριέλ Σαρόν το 2005. Ο Σαρόν, ως πρωθυπουργός και ηγέτης του Λικούντ, είχε επιβάλει το 2004 με τη βοήθεια τμήματος των Εργατικών το περιβόητο «σχέδιο απεμπλοκής», δηλαδή την εκκένωση των εβραϊκών εποικισμών σε όλη τη Λωρίδα της Γάζας και σε τέσσερα κομβικά σημεία στη Δυτική Οχθη. Στόχος του Σαρόν ήταν η μείωση του τεράστιου οικονομικού βάρους που επέφερε στον ισραηλινό κρατικό προϋπολογισμό η διατήρηση των εποικισμών και η σταδιακή μεταφορά τμήματος των αρμοδιοτήτων της κατοχής σε μια αναδυόμενη παλαιστινιακή δοσιλογική δύναμη ασφαλείας, που θα βρισκόταν σε αγαστή συνεργασία με τις ισραηλινές κατοχικές δυνάμεις.
Ενα από τα βασικά εμπόδια σε αυτό το σχέδιο χάραξης μια νέας μακρόπνοης στρατηγικής της κατοχής, εμπόδιο που παραμερίστηκε γρήγορα, ήταν ο Αραφάτ. Ο Αραφάτ δολοφονήθηκε χρονικά εκείνη ακριβώς την περίοδο και όπως αποκάλυψε αργότερα πρώην ηγετικό στέλεχος της Φατάχ, στη δολοφονία του ήταν αναμεμειγμένοι ο Μοχάμεντ Νταχλάν και ο Μαχμούντ Αμπάς. Ο Νετανιάχου ως υπουργός τότε του κυβερνητικού σχήματος άρχισε σταδιακά τη σκληρή πολεμική στο σχέδιο του Σαρόν, που μετατράπηκε σε ανοιχτή υπονόμευση της κυβέρνησης, απειλώντας με παραίτηση, όταν το σχέδιο της εκκένωσης των εποικισμών άρχισε να τίθεται σε εφαρμογή. Μετά τη δολοφονία του Αραφάτ, όμως, ο «Μπίμπι», όπως είναι τον χαϊδευτικό του Νετανιάχου, ενώ ετοιμαζόταν να παραιτηθεί, ξαφνικά σταμάτησε την πολεμική.
Αμέσως μετά την πραγματοποίηση του «σχεδίου απεμπλοκής», ο Σαρόν ίδρυσε το «κεντρώο» Καντίμα, διευρύνοντας την πολιτική του επιρροή. Ο «Μπίμπι» κεφαλαιοποίησε με το παραπάνω πολιτικά τη σύγκρουση εκείνης της περιόδου, παίρνοντας την ηγεσία του Λικούντ και αργότερα αναλαμβάνοντας πρωθυπουργικό θώκο. Μετά την τελευταία πολεμική αναμέτρηση του Ισραήλ με την Παλαιστινιακή Αντίσταση στη Γάζα, τον περασμένο Νοέμβρη, η πολιτική φιλολογία του Ισραήλ, κατευθυνόμενη και από την κυβερνητική προπαγάνδα, επικεντρώθηκε και στις κινήσεις εκείνης της εποχής. Το «σχέδιο απεμπλοκής» οδήγησε την Παλαιστινιακή Αντίσταση στην επικράτηση στη Γάζα και πλέον το Νοέμβρη η Αντίσταση ήταν σε θέση να εκτοξεύει ρουκέτες που έφταναν μέχρι την Ιερουσαλήμ. Ανάμεσα, λοιπόν, σε όλους τους πολιτικούς του Ισραήλ, ο Νετανιάχου, παρά το γεγονός ότι ήταν υπεύθυνος για την ήττα τον Νοέμβρη, παραμένει ο δημοφιλέστερος.
Ο φασίστας Αβιγκντορ Λίμπερμαν, ηγέτης του ακροδεξιού κόμματος Μπεϊτένου και υπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης Νετανιάχου, μεσούσης της προεκλογικής περιόδου παραιτήθηκε μέσα στη δίνη σκανδάλου που ενέπλεκε τον ίδιο σε υπόθεση απάτης. Ειχε προηγηθεί το ανεπανόρθωτο «τσαλάκωμά» του, όταν εμφανίστηκε με την ουρά στα σκέλια στο περίφημο διάγγελμα των τριών κυβερνητικών εταίρων υπέρ της ανακωχής και της λήξης του βομβαρδισμού της Γάζας.
Οι ψήφοι του Καντίμα και οι σημαντικές απώλειες σε ψήφους του Λι- κούντ διασκορπίστηκαν σε «κεντρώα» και ακροδεξιά κόμματα. Η έκπληξη των εκλογών ήταν η ανάδειξη σε δεύ-τερο κόμμα του Γες Αντίντ (Υπάρχει μέλλον) ενός πρώην εκφωνητή ειδήσεων, του «κεντρώου» Λαπίντ, που είναι γνωστός στην ισραηλινή κοινή γνώμη για τη στάση του ενάντια στην ενίσχυση των προνομίων των υπερορθόδοξων εβραίων που δεν κάνουν στρατιωτική θητεία και ενάντια στις ακροδεξιές θέσεις των εποίκων στη Δυτική Οχθη, που θεωρούν ότι οι εποικισμοί είναι απελευθερωμένα εδάφη και όχι κατεχόμενα. Στο δρόμο προς τις εκλογές, βέβαια, ο Λαπίντ ευθυγραμμίστηκε με τη νούμερο ένα προτεραιότητα στην κυρίαρχη πολιτική ατζέντα του Ισραήλ, την ενίσχυση της «ασφάλειας», δηλαδή την ισχυροποίηση της κατοχής, υποσχόμενος «νέο αέρα» στο στρατιωτικό μηχανισμό του Ισραήλ για την αντιμετώπιση του παλαιστινιακού ζητήματος.
Το κόμμα του Λαπίντ έλαβε 19 έδρες και μαζί με το υπερορθόδοξο, ακροδεξιό κόμμα Εβραϊκή Εστία του Ναφτάλι Μπένετ ,που είναι υπέρ της επέκτασης των εποικισμών και ενάντια σε κάθε έννοια παλαιστινιακού κράτους, ο Νετανιάχου μπορεί άνετα να σχηματίσει νέα κυβέρνηση. Η Τζίπι Λίβνι, που είχε χάσει την ηγεσία του Καντίμα σε εσωκομματικές εκλογές και είχε παραιτηθεί από την πολιτική για να εμφανιστεί αιφνιδιαστικά στο πολιτικό στίβο με νέο κόμμα ,μετά την άμεση λήξη της ισραηλινής επίθεσης στη Γάζα τον περασμένο Νοέμβρη, πήρε 6 έδρες. Το Εργατικό Κόμμα, που ήταν πανίσχυρο στη μισή πολιτική ιστορία του Ισραήλ, αλλά άρχισε να φυλλορροεί μετά τις ειρηνευτικές συνομιλίες στις αρχές της δεκαετίας του ‘90 και τη δολοφονία του Γιτζάκ Ράμπιν, αν και αναμενόταν να συντριβεί σ’ αυτή την εκλογική αναμέτρηση, τελικά διασώθηκε παίρνοντας 15 έδρες.
Μέχρι την τελευταία στιγμή, ο Νετανιάχου κατέβαινε με συνθήματα υπέρ της συνέχισης των εποικισμών. Τις τελευταίες μέρες διαβεβαίωνε την ισραηλινή κοινή γνώμη ότι θα αντισταθεί ακόμη και στον Ομπάμα, που υποτίθεται ότι θέλει να βάλει εμπόδια στην επέκταση των εποικισμών στη Δυτική Οχθη. Το πολιτικό του ατού το ξέρει καλά, δε θα του είναι όμως αρκετά χρήσιμο για πολύ καιρό ακόμη. Ηδη έχει αρχίσει η εσωτερική φαγωμάρα στο Λικούντ για την ηγεσία του κόμματος. Η εκλογική αποδυνάμωση είναι σχεδόν δεδομένο ότι θα φέρει αργά ή γρήγορα το τέλος του «Μπίμπι».
Για ακόμη μια φορά το Παλαιστινιακό κρίνει την έκβαση των ισραηλινών εκλογών. Για μια ακόμη φορά οι Ισραηλινοί ψηφίζουν με βασικό κριτήριο τις δυνάμεις και τους ανθρώπους που θα φέρουν σε πέρας την καλύτερη συνέχιση και επέκταση της κατοχής.
