Οι στρατιωτικές δυνάμεις της Africa Command, στρατιωτικό σκέλος του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στη βορειοδυτική και κεντρική Αφρική, αποκτούν σταδιακά όλο και πιο ενεργό ρόλο στις στρατιωτικές επιχειρήσεις που διεξάγουν τα ντόπια καθεστώτα ενάντια στο ισλαμιστικό αντάρτικο που δρα στο έδαφός τους.
Το Πεντάγωνο επισήμως υποστηρίζει ότι ο ρόλος τους είναι αποκλειστικά διοικητικός και ότι οι στρατιώτες του δεν εμπλέκονται άμεσα στις επιχειρήσεις, όμως ο θάνατος τεσσάρων στρατιωτών των αμερικάνικων ειδικών δυνάμεων τον Οκτώβρη του 2017 στο χωρίο Τόνγκο Τόνγκο του Νίγηρα, σε ενέδρα που τους είχαν στήσει αντάρτες που σχετίζονται με το Ισλαμικό Κράτος, επιβεβαιώνει αυτό που αξιωματούχοι του αμερικάνικου στρατού έχουν δηλώσει -εμμέσως πλην σαφώς- στο πρόσφατο παρελθόν. Ο αμερικάνικος στρατός δε συμμετέχει μόνο στο σχεδιασμό των πολεμικών επιχειρήσεων, αλλά εμπλέκεται άμεσα και στις μάχες με τους ισλαμιστές αντάρτες.
Παρολαυτά, οι Αμερικάνοι είναι εξαιρετικά απρόθυμοι να συμμετέχουν πιο μαζικά στις «αντι-τρομοκρατικές» εκστρατείες που διεξάγουν οι ντόπιοι εντολοδόχοι τους στις χώρες της βορειοδυτικής και κεντρικής υποσαχάριας Αφρικής. Εχοντας ήδη δυο μεγάλα ανοιχτά μέτωπα επεμβάσεων, στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, ο αμερικάνικος στρατός υπό τις κυβερνήσεις Ομπάμα και Τραμπ, προτιμά να στηρίζεται κυρίως στα τοπικά καθεστώτα στις κρίσιμες επιχειρήσεις εναντίον των ισλαμιστών ανταρτών, προκειμένου να αποφύγει τις απώλειες που προκαλούν αναταράξεις στο εσωτερικό και αποκαλύπτουν το ρόλο των αμερικάνικων επεμβάσεων στην περιοχή.
Η πραγματικότητα είναι ότι τα ντόπια καθεστώτα «δανείζουν» ουσιαστικά στρατιωτικές δυνάμεις τους στον αμερικάνικο στρατό, προκειμένου να δράσουν συμπληρωματικά στις στρατιωτικές επιχειρήσεις, στις οποίες τη βασική δύναμη πυρός παρέχουν αμερικάνικα πολεμικά ελικόπτερα, αεροσκάφη και drones, που καθαρίζουν την περιοχή πριν την επέμβαση των χερσαίων δυνάμεων. Σύμφωνα με δηλώσεις πρώην αξιωματούχων των αμερικάνικων ειδικών δυνάμεων που συμμετείχαν κάποια περίοδο στις επιχειρήσεις, οχτώ χώρες αποτελούν ή έχουν αποτελέσει στο πρόσφατο παρελθόν πεδία δράσης του αμερικάνικου στρατού με τη συνεργασία τοπικών κυβερνήσεων και φυλάρχων. Αυτές είναι η Λιβύη, η Σομαλία, η Κένυα, η Τυνησία, ο Νίγηρας, το Μάλι και το Καμερούν, ενώ πρόσφατα αμερικάνικες δυνάμεις αποσύρθηκαν από την Μαυριτανία, αφού το ντόπιο καθεστώς αρνήθηκε να συνεχίσει να συμμετέχει στα αμερικανόπνευστα σχέδια ενάντια στη διεθνή «τρομοκρατία» στο έδαφος της χώρας, φοβούμενο μη χαρακτηριστεί μαριονέτα των Αμερικάνων.
Το 2013 στη Λιβύη, ντόπιες πολιτοφυλακές επιτέθηκαν σε βάση συνεργάτη των αμερικάνικων ειδικών δυνάμεων, κλέβοντας πολεμικό εξοπλισμό τελευταίας τεχνολογίας, που του είχε χορηγήσει το Πεντάγωνο. Αυτή η εξέλιξη οδήγησε τους Αμερικάνους στο να επανεξετάσουν την τακτική τους για τη Λιβύη. Ο αμερικάνικος στρατός επιχειρεί έκτοτε στη χώρα με αεροπορικά χτυπήματα εναντίον θέσεων των ισλαμιστών ανταρτών, ενώ ελίτ ομάδες των αμερικάνικων ειδικών δυνάμεων δρουν στη χώρα χωρίς τοπικό συνεργάτη.
Το Πεντάγωνο «τρέχει» 21 τέτοια μυστικά προγράμματα ανά την υφήλιο, τα οποία όμως φαίνεται να μη φέρνουν τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα, σύμφωνα με την Αλις Φρεντ, αξιωματούχο του Πενταγώνου επί κυβέρνησης Ομπάμα και υπεύθυνη για την «αντι-τρομοκρατική» πολιτική του αμερικάνικου στρατού. Τα ισλαμιστικά αντάρτικα στην Αφρική έχουν επεκταθεί λίγο, αλλά έχουν αλλάξει μορφή και τακτικές και έχουν γίνει πιο τολμηρά στις επιχειρήσεις τους, παρά το γεγονός ότι η αμερικάνικη στρατιωτική δραστηριότητα εναντίον τους στην ευρύτερη περιοχή έχει ενταθεί τα τελευταία χρόνια.
Παράλληλα, στρατιωτικοί αναλυτές υποστηρίζουν ότι τα επίλεκτα τμήματα των τοπικών στρατών που συγκρότησε ο αμερικάνικος στρατός προκειμένου να δράσουν εναντίον των ανταρτών για λογαριασμό του είναι απόλυτα εξαρτημένα από την αμερικάνικη στρατιωτική βοήθεια. Αν αυτή σταματήσει, η έκβαση των επιχειρήσεων που συμμετέχουν κρίνεται εξαιρετικά αβέβαιη.
Οι αρχικές εκτιμήσεις πάνω στις οποίες βασίστηκε η αμερικάνικη εξωτερική πολιτική δε φαίνεται να επαληθεύονται. Η τακτική της γρήγορης συγκρότησης στρατιωτικών σωμάτων στις χώρες αυτές, που θα αναλάβουν να υλοποιήσουν τα αμερικάνικα «αντι-τρομοκρατικά» σχέδια, η γρήγορη απόσυρση των αμερικάνικων δυνάμεων και η εμπλοκή στις επιχειρήσεις μόνο στο επίπεδο του σχεδιασμού και της διεύθυνσής τους, δε φαίνεται να αποδίδει. Η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί απαιτεί την όλο και πιο ενεργή συμμετοχή αμερικάνικων χερσαίων δυνάμεων, κάτι που ενέχει τον κίνδυνο απωλειών.
Για άλλη μια φορά η αμερικάνικη εξωτερική πολιτική βρίσκει μπροστά της ανυπέρβλητα εμπόδια που η ίδια δημιούργησε, με τις στρατιωτικές επιχειρήσεις να βαλτώνουν και να μετατρέπονται σε μια μαύρη τρύπα που ρουφάει όλο και περισσότερα κρατικά κονδύλια. Η προσπάθεια του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού να βάλει στο χέρι τα τεράστια ενεργειακά κοιτάσματα και τον ορυκτό πλούτο της κεντρικής και βορειοδυτικής Αφρικής συναντά εμπόδια και η αντιμετώπισή τους κοστίζει.
