Στις προσταγές της ισπανικής μπουρζουαζίας

Απορεί κανείς γιατί ο Μαριάνο Ραχόι προτίμησε να κλείσει την πολιτική του καριέρα με την απόλυτη ξεφτίλα (είναι ο πρώτος ισπανός πρωθυπουργός που πέφτει με πρόταση μομφής, μετά την αντικατάσταση της φασιστικής δικτατορίας του Φράνκο με τον αστικό κοινοβουλευτισμό), αντί να παραιτηθεί πριν την ψηφοφορία (το αποτέλεσμα ήταν γνωστό και το παραδέχτηκε και εκείνος, δίνοντας συγχαρητήρια στον Σάντσεθ πριν από την ψηφοφορία), αλλάζοντας τη ροή των εξελίξεων. Αν ο Ραχόι είχε παραιτηθεί,  θα σχηματιζόταν μεταβατική κυβέρνηση από το Λαϊκό Κόμμα και ο Σάντσεθ δε θα είχε αναλάβει την πρωθυπουργία.
 
Η μόνη εξήγηση που μπορούμε να σκεφτούμε είναι πως ο Ραχόι και το κόμμα του υποχρεώθηκαν να κρατήσουν αυτή τη στάση, προκειμένου να υπάρξει μια ομαλή αλλαγή κυβέρνησης. Η αστική τάξη της Ισπανίας θα προσπαθήσει να κρατήσει αυτή την κυβέρνηση ζωντανή για όσο περισσότερο γίνεται. Και ο Ραχόι, την ώρα που έπαιρνε το δρόμο της πολιτικής συνταξιοδότησης, δεν είχε άλλη επιλογή από το να υπακούσει στην απαίτηση της ισπανικής μπουρζουαζίας. Είναι, άλλωστε, όμηρός της, καθώς οι διωκτικοί μηχανισμοί μπορούν ανά πάσα στιγμή να τραβήξουν ένα από τα πολλά χαρτιά που υπάρχουν για προσωπική ανάμιξή του στα σκάνδαλα διαφθοράς και χρηματισμού και να τον στείλουν να κάνει παρέα στα στελέχη του κόμματός του που ήδη καταδικάστηκαν από δικαστήριο της Μαδρίτης. Το μέλλον του Ραχόι ήταν προδιαγεγραμμένο από τότε που εμφανίστηκε στο δικαστήριο για να καταθέσει υπέρ των ομοϊδεατών του. Δεν του απαγγέλθηκαν μεν κατηγορίες, αλλά το δικαστήριο αρνήθηκε να λάβει υπόψη την κατάθεσή του, λέγοντάς του κατάμουτρα πως οι ισχυρισμοί του ότι αγνοούσε την ύπαρξη των «μαύρων ταμείων» δεν είναι αξιόπιστοι.
 
Ο φιλόδοξος Πέδρο Σάντσεθ, ένα είδος καστιγιάνου Τσίπρα (με την έννοια ότι και αυτός, όπως ο Τσίπρας, είναι γόνος αστικής οικογένειας και κατάφερε να «φάει» εκείνους που τον προώθησαν στα ηγετικά κλιμάκια του ισπανικού σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, ενώ όταν προωθήθηκε συνοδευόταν από χαρακτηρισμούς όπως «ο ωραίος Πέδρο»), έριξε την κυβέρνηση Ραχόι και ορκίστηκε ο ίδιος πρωθυπουργός με τις ψήφους του «αριστερού» Podemos (που τον στήριξε τώρα, ενώ δεν τον είχε στηρίξει όταν μπορούσε να σχηματίσει μαζί του κυβέρνηση το 2016), του εθνικιστικού βασκικού κόμματος και δύο καταλανικών κομμάτων. Εχει υποσχεθεί εκλογές, όμως απέφυγε να δώσει οποιοδήποτε χρονοδιάγραμμα για τη διεξαγωγή τους. Δείγμα κι αυτό του ότι η ισπανική μπουρζουαζία έδωσε το «οκέι» για την αλλαγή κυβέρνησης, απαιτώντας πολιτική ηρεμία. Ει δυνατόν και μέχρι το 2020, που οι κάλπες θα στηθούν κανονικά, μετά τη λήξη της θητείας της σημερινής Βουλής.
 
Ο Σάντσεθ ορκίστηκε βάζοντας το δεξί χέρι του στο Σύνταγμα και όχι στη Βίβλο, όμως κάτι τέτοια ελάχιστη σημασία έχουν ακόμα και για τη θρησκόληπτη ισπανική κεφαλαιοκρατία. Σημασία έχει ότι ο Σάντσεθ υποσχέθηκε πως θα εφαρμόσει απαρέγκλιτα τον Κρατικό Προϋπολογισμό που συνέταξε και ψήφισε η κυβέρνηση Ραχόι.
 
Οι κουτοπόνηροι του Pode-mos, αφού έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση μειοψηφίας του Σάντσεθ, ζήτησαν συμμετοχή στην κυβέρνηση. «Οχι, όχι. Η θέση του Πέδρο Σάντσεθ είναι σαφής. Θα είναι μια κυβέρνηση του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος, μια κυβέρνηση μειοψηφίας», τους το ξέκοψε η Μαργαρίτα Ρόμπλες, εκπρόσωπος Τύπου του Σάντσεθ. Οταν πήραν την κρυάδα, ισχυρίστηκαν ότι η πρότασή τους για συμμετοχή στην κυβέρνηση Σάντσεθ έγινε υπό τον όρο της αναθεώρησης του ψηφισμένου από την κυβέρνηση Ραχόι Κρατικού Προϋπολογισμού. Οσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια. Ας τους έδινε μερικά «καλά» υπουργεία ο Σάντσεθ και θα βλέπαμε αν θα επέμεναν σε αναθεώρηση του προϋπολογισμού επί το… φιλολαϊκότερο.
 
Εν πάση περιπτώσει, ο Σάντσεθ ξεκαθάρισε ότι θα εφαρμόσει πλήρως τον ψηφισμένο Κρατικό Προϋπολογισμό (που καταρτίστηκε στις Βρυξέλλες και όχι στη Μαδρίτη) και ετοιμάζεται να γίνει δεκτός με θερμά αγκαλιάσματα σε Βρυξέλλες, Βερολίνο και Παρίσι. Και για να μην υπάρξει καμιά αμφιβολία για τις προθέσεις του φροντίζει να τοποθετήσει τα κατάλληλα πρόσωπα στις κατάλληλες θέσεις. Είναι χαρακτηριστικός ο τρόπος που περιέγραψε η «El Pais», την προαλειφόμενη για το υπουργείο Οικονομίας Νάδια Καλβίνιο, γενική διευθύντρια Προϋπολογισμού στην Κομισιόν (στην υπηρεσία, δηλαδή, από την οποία προέρχονται οι εκπρόσωποι της Κομισιόν στην τρόικα): «Συγκροτημένη, μεθοδική, αυστηρή, τελειομανής, φιλόδοξη, πραγματίστρια. Σοσιαλφιλελεύθερη αλλά με ένα προφίλ περισσότερο τεχνικό παρά πολιτικό. Ορκισμένη φιλοευρωπαία»!
 
Η λειτουργία του αστικού κοινοβουλευτισμού έχει τους δικούς της κανόνες. Δε γίνεται με πάτημα ενός κουμπιού από τα «λόμπι» της αστικής τάξης. Σε μικροπεριόδους μπορούν να συμβούν αναταραχές που χαλούν τους σχεδιασμούς των αστικών επιτελείων. Αυτό σημαίνει, άλλωστε, πολιτική κρίση. Για να σχηματίσει κυβέρνηση μειοψηφίας ο Ραχόι, χρειάστηκε οι βαρόνοι της σοσιαλδημοκρατίας, με επικεφαλής τον τέως πρωθυπουργό Φελίπε Γκονθάλεθ, να «πιάσουν από το λαιμό» τον Σάντσεθ που είχε αντίθετη γνώμη. Τώρα, ο Σάντσεθ σχημάτισε τη δική του κυβέρνηση μειοψηφίας με μόλις 84 έδρες σε σύνολο 350 στην Κάτω Βουλή. Το νομοθετικό της έργο θα είναι εξαιρετικά δύσκολο, καθώς τόσο το Λαϊκό Κόμμα όσο και οι κεντρώοι Ciudadanos (Πολίτες) έχουν δηλώσει πως δε θα συνεργαστούν μαζί της. Ετσι, ο Σάντσεθ θα πρέπει να στηρίζεται στις ψήφους τουλάχιστον τεσσάρων άλλων κομμάτων, το μεγαλύτερο από τα οποία, οι Podemos, θα ασκεί πολιτική κοινωνικής δημαγωγίας. Δεν αποκλείεται, όμως, κάτω από την πίεση της αστικής τάξης, Λαϊκό Κόμμα και Πολίτες να ψηφίσουν κάποια νομοθετήματα. Ιδιαίτερα το Λαϊκό Κόμμα που -εν αντιθέσει με τους Πολίτες που τα γκάλοπ τους δείχνουν ακόμα και πρώτο κόμμα- δεν είναι έτοιμο για εκλογές.
 
Ανεξάρτητα από το αν η κυβέρνηση Σάντσεθ μακροημερεύσει ή όχι, ο ισπανικός λαός δεν έχει να κερδίσει τίποτα από μια κυβερνητική αλλαγή που έγινε με καθαρά δυναστικούς όρους.