Πριν από μερικά χρόνια, ένας έφηβος «τόλμησε» να προσφωνήσει τον Μακρόν με το υποκοριστικό Μανού και αντιμετώπισε την οργίλη επίπληξη του γάλλου προέδρου, ο οποίος θεώρησε ότι ο νεαρός τού έθιξε το αυτοκρατορικό προφίλ. Τώρα, μετά το χαστούκι που δέχτηκε δημόσια από νέο άντρα στη Βαλένς της Νοτιοανατολικής Γαλλίας, ο Μακρόν δήλωσε πως δεν πρέπει να δοθεί αξία στο επεισόδιο, γιατί ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό! Το δε περιβάλλον του μίλησε για «αποτυχημένη απόπειρα» (κι ας ακούστηκε το χαστούκι μέχρι το Παρίσι).
Ειπώθηκε ότι ο χαστουκιστής είναι ακροδεξιός, διότι φώναξε μια μεσαιωνική επίκληση στον άγιο Διονύσιο (Σαν Ντενί), προστάτη του Παρισιού. Μπορεί να είναι κι έτσι. Ακόμα και στη Γαλλία, τη χώρα που έγινε η πιο ριζοσπαστική αστική επανάσταση στην Ιστορία, υπάρχουν νοσταλγοί των βασιλικών οίκων. Δεν το δένουμε και κόμπο, όμως, γιατί ξέρουμε πώς χειρίζονται τέτοια ζητήματα τα επιτελεία της προπαγάνδας.
Δε θα μπορούσε να είναι κάποιος άλλος; Κάποιος ή κάποια από τα «Κίτρινα Γιλέκα», ας πούμε, που υπέφεραν τα πάνδεινα από τον Μακρόν και την κυβέρνησή του; Πόσο δύσκολο θα ήταν για έναν τέτοιο άνθρωπο, χωρίς να έχει προσχεδιάσει τίποτα, να αστράψει ένα χαστούκι στον Μακρόν, βλέποντάς τον να πλησιάζει χαμογελαστός, παριστάνοντας τον… στοργικό πατέρα που έρχεται σε επαφή με τα… παιδιά του;
Ο αντίλογος είναι πως οι πολιτικοποιημένοι άνθρωποι δεν αντιδρούν με τέτοιους τρόπους. Ναι, αν έχουν μάθει να συγκρατούν τα νεύρα τους σε όλες τις καταστάσεις. Πόσοι, όμως, το καταφέρνουν αυτό; Και γιατί να ισχύει το ίδιο για ανθρώπους που συμμετέχουν στο αυθόρμητο κίνημα της εργατικής τάξης και της νεολαίας; Που έφαγαν τόσο ξύλο και εισέπνευσαν τόσα χημικά από τα ΜΑΤ του Μακρόν, που είδαν διαδηλωτές να χάνουν τα μάτια τους από τις πλαστικές σφαίρες και άλλους να νοσηλεύονται για μέρες στα νοσοκομεία, φρουρούμενοι από τους μπάτσους για να τους οδηγήσουν στο δικαστήριο μόλις πάρουν εξιτήριο;
Ασφαλώς και δε θα ρίξουμε το σύνθημα «πλακώστε τους στα χαστούκια». Οχι όμως και να κουνάμε το δάχτυλο σε όσους δεν καταφέρνουν να συγκρατηθούν και το κάνουν. Οπως δεν κουνήσαμε το δάχτυλο στον μαθητή που στόλισε με μια μεγαλοπρεπή μούντζα τους επίσημους στην παρέλαση ή τους διαδηλωτές που έστρωσαν στο κυνήγι τους βουλευτάδες στις παρελάσεις της 28ης Οκτώβρη του 2011. Οποιος/α καταφεύγει σε τέτοιες αντιδράσεις δεν είναι σώνει και καλά «ακροδεξιός», «απολιτίκ» ή «χούλιγκαν», αυτό θέλουμε να πούμε.
Κι αυτή είναι η αλήθεια. Οταν ένα κίνημα βρίσκεται στους δρόμους, οι αστοί πολιτικοί αποφεύγουν τις «επαφές με το λαό». Ακόμα κι όταν κάνουν δημόσιες εμφανίσεις, φροντίζουν να τις κάνουν απόλυτα προστατευμένοι από κάθε «απρόοπτο». Οταν αρχίζουν τις προεκλογικές εκστρατείες (αυτό κάνει αυτές τις μέρες ο Μακρόν), τότε σχεδιάζουν και «επαφές με το λαό», για να δείξουν ότι ο λαός τους… λατρεύει. Εκεί μπορεί να συμβεί και κανένα «απρόοπτο».
Και να σταματήσουν τα περί «βίας». Σιγά τη βία. Οταν ο κάθε Μακρόν «χαστουκίζει» αλύπητα έναν ολόκληρο λαό, είναι υποκρισία του χειρίστου είδους να επιτιμούμε κάποιον/α που έριξε ένα χαστούκι στο ροδαλό μάγουλο αυτού του κοινωνικά ανάλγητου υπηρέτη της κεφαλαιοκρατίας. Αυτού του τύπου η «κορεκτίλα» μόνο τον καπιταλισμό και το πολιτικό του προσωπικό εξυπηρετεί.
