Ακόμα και οι Γερμανοί βαριούνται να προφέρουν ή να γράφουν το μακρόσυρτο όνομά της (Ανεγκρετ Κραμπ-Καρενμπάουερ) και της έχουν δώσει ένα ακρωνύμιο που θυμίζει εταιρία ηχοσυστημάτων: ΑΚΚ. Η ΑΚΚ, πάντως, κατάφερε να νικήσει με 35 ψήφους διαφορά (517 έναντι 482 επί συνόλου 1.001 συνέδρων) τον αντίπαλό της Φρίντριχ Μερτς και είναι η νέα πρόεδρος της Χριστιανοδημοκρατικής Ενωσης (CDU) και υποψήφια καγκελάριός της στις εκλογές του 2021.
Οπως συμβαίνει πάντοτε στη γερμανική πολιτική σκηνή τα δεκαοχτώ τελευταία χρόνια, το σόου τελείωσε με την άρια της χοντρής κυρίας. Η Ανγκελα Μέρκελ, που προώθησε και στήριξε την υποψηφιότητα της ΑΚΚ, νίκησε για μια ακόμα φορά τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, που έδωσε δημόσια μάχη για την επικράτηση του Μερτς. Του είχε αρπάξει μέσα από τα χέρια την καγκελαρία, όταν είχε παραιτηθεί ο Κολ, πέρυσι τον έβγαλε από την κυβέρνηση και τον έστειλε στην προεδρία της Βουλής και τώρα του ξαναπήρε τον έλεγχο του κόμματος, εκλέγοντας το δικό της «πουλέν».
Φυσικά, στις αναλύσεις του γερμανικού και του ευρωπαϊκού Τύπου κυριαρχεί η παραπολιτική και η σεναριολογία, με ιδιαίτερη έμφαση στα προσωπικά χαρακτηριστικά των πρωταγωνιστών στο κόμμα της γερμανικής Δεξιάς. Αυτοί, όμως, που προεξοφλούν μια εύκολη θητεία για τη Μέρκελ, ξεχνούν (ή κάνουν πως ξεχνούν) την πρόσφατη γερμανική πολιτική ιστορία. Ηταν η Μέρκελ που εξανάγκασε τον Κολ σε παραίτηση. Η πιο πιστή του μαθήτρια, αυτή που την πήρε από άσημο νεαρό στέλεχος των ανατολικογερμανικών κρατιδίων, την έφερε στην κεντρική πολιτική σκηνή του Βερολίνου και την έκανε υπουργό του. Οπως η Μέρκελ, στην πρώτη ευκαιρία που βρήκε, εκπαραθύρωσε τον Κολ και έγινε καγκελάριος, έτσι και η ΑΚΚ, αν βρει κάποια ευκαιρία, μπορεί να εκπαραθυρώσει τη Μέρκελ και να της αρπάξει την καγκελαρία. Στην αστική πολιτική δεν υπάρχουν φιλίες, υποχρεώσεις και αισθήματα ευγνωμοσύνης. It's only business, που έλεγαν και οι μαφιόζοι στον «Νονό» του Κόπολα.
Η ΑΚΚ θέλει να ξαναενώσει τη διχασμένη CDU, γι' αυτό και πρότεινε για τη θέση του γενικού γραμματέα (την οποία κατείχε η ίδια, με πρόεδρο τη Μέρκελ) τον Πάουλ Τσίμιακ, τον 33χρονο πρώην γραμματέα της Νεολαίας (JU), στενό πολιτικό και προσωπικό φίλο του Γενς Σπαν, του πιο δεξιού από τους υποψήφιους προέδρους. Ο Τσίμιακ αρχικά αρνήθηκε την πρόταση της ΑΚΚ. Οταν η πρόταση επαναλήφθηκε, μετά τη νίκη της ΑΚΚ, τη δέχτηκε. Ολα είχαν κανονιστεί όμορφα στο παζάρι του παρασκήνιου, όπου ΑΚΚ και Τσίμιακ ρύθμισαν τη σχέση τους.
Η ΑΚΚ ανακοίνωσε ότι τον Γενάρη θα ξεκινήσει κύκλο συζητήσεων για την πολιτική μετανάστευσης και ασφάλειας, συμπεριλαμβάνοντας στις συζητήσεις και επικριτές της πολιτικής της κυβέρνησης Μέρκελ. Το SPD αντέδρασε με δηλώσεις στελέχους του, σύμφωνα με τις οποίες «παρεκκλίσεις από την κυβερνητική συμφωνία, όπως στο ζήτημα του δικαιώματος παραμονής για τους πρόσφυγες που βρίσκονται σε προγράμματα εκπαίδευσης και εργασίας, δεν υπάρχει περίπτωση να τεθούν».
Κάπως έτσι θα βαδίζουν τα πράγματα από τώρα και μετά, καθώς η CDU απέκτησε και τρίτο πόλο άσκησης εξουσίας. Η Μέρκελ έχει την κυβέρνηση, ο Σόιμπλε την κοινοβουλευτική ομάδα και η ΑΚΚ πρέπει να βγάλει στο προσκήνιο το κόμμα, προκειμένου να τονώσει το προσωπικό της προφίλ, αφού σε δυόμισι χρόνια θα κληθεί να διεκδικήσει την καγκελαρία. Αναγκαστικά, θα εμφανίζονται κάποιες τριβές ανάμεσα σ' αυτούς τους τρεις πόλους, όμως τα γερμανικά κόμματα εξουσίας έχουν εκπαιδευτεί εδώ και πολλά χρόνια και διαθέτουν την ικανότητα να διαχειρίζονται τέτοιες καταστάσεις με τρόπο που δεν επιτρέπει στις τριβές να μετατρέπονται σε κρίση και να απειλούν την ενότητα του κόμματος. Εκτός αν τύχει καμιά «στραβή», οπότε η διαχείριση απαιτεί «να χυθεί αίμα». Σε μια τέτοια περίπτωση, έτσι όπως έχουν σήμερα τα πράγματα, η πρώτη υποψήφια θα είναι η Μέρκελ.
Κατά τα άλλα, με Μέρκελ ή με ΑΚΚ, με Σόιμπλε ή με Σολτς, με «μεγάλο συνασπισμό» ή «συνασπισμό Τζαμάικα», ο γερμανικός ιμπεριαλισμός παραμένει ιμπεριαλισμός, και στο εσωτερικό της χώρας και στο εξωτερικό.
