Οι αιχμάλωτοι είχαν οδηγηθεί έξω από την αποθήκη όπου τους κρατούσαν, με την υπόσχεση ότι θα τους αντάλλασσαν με άντρες της Συμμαχίας του Βορρά. Στην πραγματικότητα, τους είχαν ρίξει ζωντανούς μέσα σε εννιά βαθιές τρύπες και μετά τους πολυβόλησαν με τα καλάζνικοφ. Στη συνέχεια πέταξαν μέσα στα στρογγυλά ανοίγματα χειροβομβίδες. Και στο τέλος, μια μπουλντόζα τους σκέπασε τελείως με χώμα.
Ετσι χάθηκαν ο Χάφιζ και οι σύντροφοί του. Ετσι τελειώνει η ιστορία του Ταλίμπ, που αγαπούσε τη μουσική και τις γυναίκες, κι ας μην πρόλαβε να το ανακαλύψει. […] Ετσι κλείνει το κεφάλαιο της απ’ τα πριν χαμένης ζωής του. Δεν έχει μείνει κανένα ίχνος, ούτε δικό του, ούτε της γενιάς του. Δεν είναι πια παρά ένα παραμύθι στα χείλη των ανθρώπων και μια λυπητερή ιστορία για τους δικούς μας, μια αλαργινή μουσική.
Φλεβάρης 2001
Ετσι κλείνει το μυθιστόρημα «Ταλιμπάν το κάλεσμα της Τζιχάντ» του συγγραφέα Σεμπαστιέν Ορτίζ, δυτικού διπλωμάτη στην Κίνα, που περιγράφει, αντλώντας ιστορικά και παραδοσιακά στοιχεία του Αφγανιστάν, τη ζωή και τη δράση ενός φτωχού αφγανού πρόσφυγα που πέρασε το κατώφλι των ιεροδιδασκαλείων (μαντράσα) στο Πακιστάν και μετατράπηκε βαθμιαία, παρά τις εσωτερικές αναστολές του και την εσωτερική του διαπάλη, σε πειθήνιο στρατιώτη των Ταλιμπάν, ενός στρατού ισλαμιστών, κυρίως ορφανών νέων αφγανών που έζησαν τη φρίκη του πολέμου το 1979-1989 κατόπιν της ρωσικής εισβολής και στρατολογήθηκαν από μια φράξια των μουτζαχεντίν για να επικρατήσουν στη χώρα τους στον εμφύλιο που επακολούθησε της αποχώρησης των ρωσικών στρατευμάτων, προκειμένου να επιβάλουν τη δική τους εκδοχή του χαλιφάτου.
Η βάση συγκρότησής τους ήταν το Πακιστάν. Οι μυστικές υπηρεσίες του Πακιστάν ευνοούσαν τη συγκεκριμένη ομάδα γύρω από τον πρώην μουτζαχεντίν Μουλά Ομάρ, προκειμένου να επηρεάσουν τις εξελίξεις στο μέλλον στη γειτονική τους χώρα. Δεν ήταν βέβαια μόνο ο Μουλά Ομάρ που είχε την εύνοια ενός καθεστώτος. Κάθε φράξια των πρώην μουτζαχεντίν είχε και τη στήριξη ή εύνοια μιας όμορης χώρας του Αφγανιστάν (Ιράν, Ρωσίας, Σαουδικής Αραβίας). Οι Ταλιμπάν εκμεταλλεύτηκαν το οικονομικό χάος, τις έριδες και τη διαφθορά των πολεμάρχων που λυμαίνονταν το Αφγανιστάν μετά την αποχώρηση των Ρώσων και με καταιγιστικές επιθέσεις από το 1994 έως το 1996 κατέλαβαν το μεγαλύτερο κομμάτι του Αφγανιστάν, επιβάλλοντας το δικό τους χαλιφάτο και μια ακραία εκδοχή της σαρία, στερώντας από τις γυναίκες τα στοιχειώδη τους δικαιώματα (μόρφωση, εργασία, ελευθερίες), καταργώντας κάθε μορφή τέχνης (θέατρο, μουσική) που συνδεόταν στο μυαλό τους με τη δυτική παράδοση και επιβάλλοντας ένα σκληρό μεσαιωνικό σύστημα απονομής δικαιοσύνης, που περιελάμβανε από δημόσιο ξυλοδαρμό για μοιχεία, μέχρι εκτελέσεις και ακρωτηριασμούς για κλοπή.
Η οριστική ήττα τον Ταλιμπάν είχε προεξοφληθεί από τους περισσότερους δυτικούς δημοσιολόγους και όλες τις δυτικές κυβερνήσεις αμέσως μετά την οπισθοχώρησή τους λόγω της εισβολής των αμερικανικών δυνάμεων το 2001. Υπολόγιζαν χωρίς τον ξενοδόχο. Οι Ταλιμπάν δεν μπορούσαν να νικήσουν τους υπέρτερους τεχνολογικά στρατούς της νατοϊκής συμμαχίας σε τακτική αναμέτρηση. Υποχώρησαν στα βουνά και στην ύπαιθρο για να ανασυγκροτηθούν αργότερα και να αντεπιτεθούν με αντάρτικο.
Οι αμερικάνοι εισβολείς επέβαλαν ένα κατοχικό καθεστώς υποτιθέμενης αστικής δημοκρατίας, με μαριονέτες-δοσίλογους να ελέγχουν την οικονομία και τη διοίκηση της χώρας, αντλώντας όλους τους πόρους για τους πλούσιους εμπόρους και βιοτέχνες που έλεγχαν την οικονομία, καταδικάζοντας τη φτωχολογιά των πόλεων και της υπαίθρου σε μόνιμο μαρασμό. Ο κατοχικός ζυγός, τον οποίον οι δυτικοί ιμπεριαλιστές παρουσίαζαν ως δημοκρατία, δεν είχε σημαντική στήριξη από τον αφγανικό λαό, παρά μόνο από συγκεκριμένα καλοστεκούμενα στρώματα στις πόλειες. Ενάντια στη σημαία των «ανθρώπινων δικαιωμάτων», που σήκωναν οι δοσίλογοι και οι εισβολείς, μεγάλο κομμάτι της φτωχολογιάς αντιστεκόταν υψώνοντας τη σημαία του «ισλαμικού νόμου» και την καταδίκη της δυτικής επιρροής, στην οποία απέδιδαν τη διαφθορά και τη ρεμούλα της νέας διακυβέρνησης. Κόντρα στην υποκρισία της Δύσης, ο ίδιος ο δοτός πρόεδρος Καρζάι επέβαλε το 2009 μια σειρά νόμων που περιόριζαν τα δικαιώματα των γυναικών, προκειμένου να ευθυγραμμιστεί με τα αντικατοχικά αισθήματα.
Οι Ταλιμπάν άρχισαν να αναπτύσσουν τη δράση τους, αρχικά με συνεχείς καταδρομικές επιθέσεις, αναδεικνυόμενοι σε μοναδική αντικατοχική δύναμη, και αργότερα, το 2006, με συνδυασμό αντάρτικου πολέμου φθοράς και εξάντλησης, κατέλαβαν βαθμιαία εδάφη της χώρας, επιβάλλοντας την εξουσία τους σε μεγάλο κομμάτι του Αφγανιστάν το 2014. Δεν θα μπορούσαν να το κάνουν αυτό χωρίς τη στήριξη του αφγανικού λαού και ειδικά των πιο φτωχών στρωμάτων του που ζουν στην ύπαιθρο του Αφγανιστάν και τροφοδοτούσαν συνεχώς με φρέσκες δυνάμεις τους Ταλιμπάν.
Το 2020 η αμερικανική κυβέρνηση αποφάσισε να διαπραγματευτεί δημόσια με τους Ταλιμπάν στη Ντόχα του Κατάρ. Εκεί έγινε σαφές, πρώτον ότι οι Ταλιμπάν αναγνωρίζονταν από τους Αμερικανούς ως βασική πολιτική δύναμη του Αφγανιστάν. Ο νέος δοτός πρόεδρος της χώρας δεν συμμετείχε καν στις διαπραγματεύσεις. Σε αυτές τις διαπραγματεύσεις οι Ταλιμπάν απέσπασαν την δέσμευση ότι σε 14 μήνες προβλεπόταν η αποχώρηση των ξένων στρατευμάτων. Οι Ταλιμπάν από την πλευρά τους δεσμεύονταν να εντατικοποιήσουν την ειρηνευτική διαδικασία και να μην επιτεθούν στις αμερικανικές δυνάμεις που… θα αποχωρούσαν.
Από τον Μάη του 2021 ξεκίνησε μαζική αποχώρηση των Αμερικανών, η οποία εκτός απροόπτου προβλέπεται να ολοκληρωθεί τον επόμενο Σεπτέμβρη. Οι Ταλιμπάν πλέον ελέγχουν πάνω από το 50% του Αφγανιστάν και προωθούν ταχύτερα τις δυνάμεις τους σε νέα εδάφη, περικυκλώνοντας τις πόλεις όπου βρίσκονται στρατοπεδευμένες οι κυβερνητικές δυνάμεις. Αρκετές από τις δυνάμεις της δοτής κυβέρνησης παραδίδονται και εντάσσονται στις γραμμές των Ταλιμπάν χωρίς να δώσουν μάχη, άλλες οπισθοχωρούν στις πόλεις υπό το βάρος της προέλασης.
Στην προσπάθειά τους να σπάσουν τη παλιά αποκρουστική εικόνα για το σκοταδιστικό τους καθεστώς, οι Ταλιμπάν εμφανίζουν στις περιοχές που ελέγχουν σχολεία όπου νέα κορίτσια παρακολουθούν μαθήματα. Δεν συμβαίνει αυτό, όμως, σε όλες τις περιοχές που ελέγχουν. Η εφαρμογή της ακραίας εκδοχής της σαρία δεν έχει πάψει να υπάρχει και κανείς δεν γνωρίζει αν η εικόνα της αναγνώρισης των δικαιωμάτων των γυναικών είναι απλώς μια προσωρινή υποχώρηση των Ταλιμπάν προκειμένου να αποκτήσουν περαιτέρω ερείσματα στον πληθυσμό.
Στο γενικό ισοζύγιο της πάλης τους εναντίον του ιμπεριαλισμού, αναμφίβολα οι Ταλιμπάν έχουν θετικό πρόσημο. Σύμφωνα με δυτικές εκτιμήσεις, ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός κατανάλωσε περίπου 2,5 τρισεκατομμύρια δολάρια χωρίς να πετύχει κανέναν απολύτως σκοπό, πέραν της εξουδετέρωσης του Μπιν Λάντεν. Στο Αφγανιστάν οι γιάνκηδες υπέστησαν μια συντριπτική, ταπεινωτική ήττα που τα δυτικά παπαγαλάκια θέλουν να την αποκρύψουν, κρύβοντας την προέλαση των Ταλιμπάν κατά την αποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων. Οταν η σημαία των Ταλιμπάν θα κυματίζει στην Καμπούλ, ξαφνικά όλοι θα πέσουν από τα σύννεφα. Μπορεί η μέρα αυτή να αργήσει ακόμη, γιατί οι κυβερνητικές δυνάμεις ίσως αντισταθούν απεγνωσμένα στην Καμπούλ και σε άλλες πόλεις με ισχυρή οχύρωση, πλην όμως, όπως και στην περίπτωση του φιλορώσου πρόεδρου Μοχαμάντ Νατζιμπουλάχ το 1992, τελικά θα καταλήξουν χωρίς στήριξη από τους Αμερικανούς. Αργά ή γρήγορα, το ίδιο θα συμβεί και στο Ιράκ.
Οι σκοταδιστικές αντιλήψεις των Ταλιμπάν είναι προϊόν μιας ολόκληρης περιόδου οπισθοχώρησης των επαναστατικών κινημάτων στην Ανατολή και τον Αραβικό Κόσμο, με τα εγκλήματα της ρωσικής εισβολής και κατοχής να βάζουν ταφόπλακα στα αριστερά ιδεώδη. Ο ρωσικός στρατός εισέβαλε το 1979 στο Αφγανιστάν για να κόψει κάθε ιδέα στους φιλελεύθερους στρατιωτικούς που είχαν ανατρέψει την μοναρχία, να φλερτάρουν ή να ευθυγραμμιστούν με τις ΗΠΑ. To 1972 είχαν χάσει την Αίγυπτο με τη στροφή του Σαντάτ προς τις ΗΠΑ και η σκέψη για την απώλεια του Αφγανιστάν από σφαίρα επιρροής τους δεν τους άφηνε κανένα περιθώριο πέρα από την τυχοδιωκτική εισβολή για να αντιρροπήσουν την κυριαρχία των αμερικανών ιμπεριαλιστών στην περιοχή.
Η ρεβιζιονιστική ηγεσία του Κρεμλίνου τσάκισε την ιδέα της επανάστασης σε αυτές τις χώρες. Η λαϊκή αντιιμπεριαλιστική επανάσταση στην Ανατολή δεν προχώρησε ποτέ πέρα από τη συγκρότηση βοναπαρτιστικών καθεστώτων που παρέμειναν προοδευτικά μόνο στο βαθμό που αναμετρήθηκαν σύντομα με τον ιμπεριαλισμό. Δε θα μπορούσαν να προχωρήσουν παραπέρα, λόγω της ίδιας της ταξικής τους φύσης και συγκρότησης, εκφράζοντας κινήματα που κατευθύνονταν-καθοδηγούνταν από ένα αμάλγαμα μικροαστικών, διανοουμενίστικων και αστικών στρωμάτων, παρουσιάζοντας αρκετή ασυνέπεια και διάθεση συμβιβαστική απέναντι στον ιμπεριαλισμό. Οι πληβειακές-προλεταριακές συνιστώσες τους δεν μπόρεσαν ποτέ να αποκτήσουν ηγεμονική δύναμη σε αυτά. Οι ρεβιζιονιστές ανάγκασαν τα κομμουνιστικά κόμματα να υποταχθούν στον ασυνεπή αντιιμπεριαλισμό των στρατιωτικών καθεστώτων και να παραδοθούν αμαχητί στις αντεπαναστατικές τους ορέξεις, όταν αργότερα θα συμβιβάζονταν εν μέρει ή πλήρως με τον ιμπεριαλισμό, μετατρεπόμενα τελικά σε αυταρχικά φασιστικά καθεστώτα και υποχείρια του ιμπεριαλισμού.
Στο τέλος, οι ρεβιζιονιστές εισέβαλαν και σε μια ξένη χώρα της Ανατολής, προκαλώντας την οργή των πληβειακών μαζών. Οσα λεφτά και να έσπρωχναν οι ΗΠΑ στους μουτζαχεντίν για αντικομμουνιστική προπαγάνδα, αυτή καθ’ αυτή η εισβολή του ρωσικού στρατού είναι η σημαντικότερη αντικομμουνιστική πράξη στη συνείδηση των λαϊκών μαζών της ευρύτερης περιοχής.
Ο λαός του Αφγανιστάν μόνος του πρέπει να αποφασίσει το μέλλον και τις τύχες του. Αυτή είναι η μόνη διεθνιστική συνεπής γραμμή και πρέπει να τη διατηρούμε στο μυαλό μας ως κόρη οφθαλμού. Αν μας ενδιαφέρει όντως η ανάδειξη επαναστατικών κινημάτων στο μέλλον σε αυτές τις χώρες, θα πρέπει πρώτα απ’ όλα να σεβόμαστε το δικαίωμα των λαών αυτών στην αυτοδιάθεσή τους, κόντρα στις ιμπεριαλιστικές επιβουλές και την ανάμειξη άλλων χωρών στις εσωτερικές τους υποθέσεις με το μόνιμο πρόσχημα της στήριξης των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Οι ιμπεριαλιστές και τα αγαπητά τους διαφθορεία των ΜΚΟ και των υπηρεσιών του ΟΗΕ δεν δικαιούνται να μιλούν για ανθρώπινα δικαιώματα, όταν η εισβολή τους στο Αφγανιστάν κόστισε το θάνατο περίπου 50.000 αμάχων, στερώντας από τους Αφγανούς το βασικότερο δικαίωμα, αυτό της ανθρώπινης ζωής.
Ο σκοταδισμός θα πέσει από νέες γενιές Αφγανών που θα αντικρίσουν στη μελλοντικά οργανωμένη πολιτικά και επαναστατική εργατική τάξη της Δύσης το βασικό τους σύμμαχο για την απολύτρωση από τα δεσμά της οικονομικής και πολιτικής εξάρτησης. Ετσι έγινε στην Κινα, στο Βιετνάμ, σε κάθε χώρα που βρισκόταν συνεχώς υπό αποικιακό έλεγχο και κατοχή και τα πρωταρχικά λαϊκά ξεσπάσματα είχαν στη προμετωπίδα τους αντιδραστικά συνθήματα, ως αντίδραση στις «ανθρώπινες ελευθερίες» και τον «πολιτισμό» που προσχηματικά διατυμπάνιζε ο ιμπεριαλισμός, για να δένει τους «απολίτιστους λαούς» στον αποικιακό ζυγό.
