Εφτασε, άραγε, το τέλος της πολιτικής καριέρας του «βασιλιά Μπίμπι» ή αυτός θα καταφέρει να σώσει για μια ακόμα φορά την παρτίδα; Κι αν αποχωρήσει από την ενεργή πολιτική, θα παραδοθεί ανυπεράσπιστος στις δαγκάνες του δικαστικού συστήματος, κατηγορούμενος για μια σειρά υποθέσεις διαφθοράς και λαμογιάς, ή θα έχει εξασφαλίσει το ακαταδίωκτο, στο πλαίσιο μιας συμφωνίας αποχώρησής του; Αυτά είναι τα ερωτήματα που κυριαρχούν στον Τύπο της σιωνιστικής οντότητας, μετά τις εκλογές της 17ης Σεπτέμβρη, που μπορεί να κατέγραψαν ένα διαφορετικό εκλογικό αποτέλεσμα, όχι όμως τόσο διαφορετικό ώστε να μπορεί να προσφέρει μια εύκολη κυβερνητική λύση, ακόμα και με τη μορφή της κυβέρνησης συνεργασίας.
Εκείνο που πρέπει να σημειωθεί πριν από οτιδήποτε άλλο είναι ότι μπορεί να έγιναν κάποιες ανακατατάξεις στο πολιτικό σκηνικό του Ισραήλ, όμως ο σιωναζισμός, ως κυρίαρχη ιδεολογία, παραμένει κραταιός και εκλογικά, ενώ τίποτα καλό δεν προμηνύεται για τον παλαιστινιακό λαό της κατεχόμενης Δυτικής Οχθης και της πολιορκημένης Γάζας.
Οι φασιστικές κραυγές του Νετανιάχου, που υποσχόταν προεκλογικά να προσαρτήσει την κοιλάδα του Ιορδάνη στο Ισραήλ και να κηρύξει ισραηλινό έδαφος το σύνολο των εβραϊκών εποικισμών στη Δυτική Οχθη, δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα στον ίδιο και το κόμμα του, όχι γιατί έπαψε να τρέχει το σιωνιστικό δηλητήριο στις φλέβες του ισραηλινού όχλου, αλλά γιατί το πολιτικό προφίλ του Νετανιάχου έχει τρωθεί ανεπανόρθωτα, σε βαθμό που δεν επισκευάζεται όσο και να πλειοδοτήσει σε φασιστική ρητορεία και πολεμικές κραυγές.
Αυτό το γνωρίζει και ο ίδιος καθώς βλέπει το πολιτικό του κεφάλαιο να εξαντλείται. Ελεγε προεκλογικά ότι έφτασε ένα βήμα πριν να δώσει εντολή στον ισραηλινό στρατό να εισβάλει στη Γάζα, λόγω της εκτόξευσης ρουκετών από οργανώσεις της Αντίστασης κατά τη διάρκεια προεκλογικής του ομιλίας σε οικισμό δίπλα στα σύνορα του Ισραήλ με τη Γάζα, που ανάγκασαν τον ίδιο και τους οπαδούς του να τρέξουν στα γειτονικά καταφύγια. Το μόνο που τον εμπόδισε, όπως έλεγε, ήταν η απόφαση της ανώτατης δικαστικής αρχής ότι προέχει η διεξαγωγή των εκλογών.
Το αποτέλεσμα των εκλογών ήταν ίδιο από άποψη ουσίας και ταυτόχρονα διαφορετικό από άποψη πολιτικών συσχετισμών στο εσωτερικό του σιωναζιστικού στρατοπέδου. Νετανιάχου και Γκαντς ήρθαν ισόπαλοι με ελαφρά υπεροχή του δεύτερου. Το «δεξιό» Λικούντ πήρε 31 έδρες και το «κεντρώο» Μπλε-Λευκό 32. Τρίτο κόμμα, με 14 έδρες στην Κνεσέτ, ήταν η «Ενωμένη Λίστα» των αραβικών κομμάτων, καθώς αυξήθηκε η συμμετοχή των Παλαιστίνιων του Ισραήλ, που έφτασε το 60%. Η εκστρατεία προπαγάνδας που διεξήγαγε προσωπικά ο Νετανιάχου εναντίον της Ενωμένης Λίστας, καλώντας τους ισραηλινούς να ψηφίσουν το Λικούντ ώστε να μην επιτρέψουν στους «προδότες» της Ενωμένης Λίστας να εξαλείψουν όλους τους Εβραίους του Ισραήλ, από τη μια «έσπρωξε» πολλούς Παλαιστίνιους να πάνε να ψηφίσουν και από την άλλη ενίσχυσε τους ανοιχτούς φασίστες, όπως το Γίσραελ Μπεϊτένιου του Λίμπερμαν, που διπλασίασε τις έδρες του (είχε πέντε, πήρε εννιά) και το ακροδεξιό Γιαμίνα της διαβόητης Αγιαλέντ Σακέντ.
Για να υπάρξει κυβερνητική πλειοψηφία χρειάζονται 61 έδρες. Ο Νετανιάχου με τους «υπερορθόδοξους» εβραίους (που ο Λίμπερμαν δε θέλει να βλέπει ούτε ζωγραφιστούς, γιατί του παίρνουν εκλογική πελατεία) φτάνουν τις 55. Ο Γκαντς με τους «κεντροαριστερούς» συμμάχους του και την Ενωμένη Λίστα φτάνουν τις 56. Αρα, για να σχηματιστεί κυβέρνηση θα πρέπει να συμμετάσχει και ο Λίμπερμαν ή να γίνει «μεγάλος συνασπισμός» Λικούντ και Μπλε-Λευκού. Ισραηλινοί αναλυτές εκτιμούν ότι ο Νετανιάχου είναι ιδιαίτερα πρόθυμος να πάει σε κυβέρνηση συνεργασίας αντί για ένα ένα νέο γύρο εκλογών, επιδιώκοντας να παραμείνει πρωθυπουργός για τουλάχιστον μια διετία, προκειμένου να αντιμετωπίσει από θέση ισχύος τις κατηγορίες για διαφθορά που αντιμετωπίζει.
Ο Νετανιάχου δήλωσε ότι χρειάζεται «μια ισχυρή σιωνιστική κυβέρνηση» χωρίς τη συμμετοχή «αντισιωνιστικών αραβικών κομμάτων». Ο Γκαντς απηύθυνε έκκληση για «μια μεγάλη κυβέρνηση ενότητας που θα εκφράζει τη βούληση αυτού του λαού». Προεκλογικά δεν απέκλειε την κυβερνητική συνεργασία με το Λικούντ, απέκλειε όμως κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Νετανιάχου. Μένει να φανεί αν θα παραμείνει πιστός σ' αυτό, αν και πλέον είναι προσωπικά πιο ενισχυμένος, αφού ξεπερνώντας το Λικούντ κατά μία έδρα, μπορεί να διεκδικεί ο ίδιος την πρωθυπουργία της συμμαχικής κυβέρνησης.
Τα προεκλογικά παζάρια έχουν ξεκινήσει ήδη, και ο Λίμπερμαν εμφανίζεται να παίζει το ρόλο ρυθμιστή των εξελίξεων. Μια τρικομματική κυβέρνηση διευρυμένης πλειοψηφίας φαίνεται στον ορίζοντα. Σε μια τέτοια περίπτωση, είναι πολύ πιθανό ο Νετανιάχου να οδηγηθεί στην πολιτική αποστρατεία ακόμα και με το ζόρι, με μια απόφαση των βουλευτών του Λικούντ. Είναι πιθανό, λοιπόν, να παζαρέψει την «οικειοθελή» του αποχώρηση, με τον όρο ότι η νέα κυβέρνηση θα φροντίσει να τον απαλλάξει από τις δικαστικές του περιπέτειες.
Αν υπάρξει τρικομματική σιωνιστική κυβέρνηση, η Ενωμένη Λίστα (που συζητά ακόμα και υπό όρους στήριξη μιας κυβέρνησης του Γκαντς!), θα είναι αξιωματική αντιπολίτευση. Ουδείς κίνδυνος για τους σιωνιστές, αφού η κυβέρνηση θα στηρίζεται σε μια ευρύτατη σιωνιστική πλειοψηφία και θα έχει τη στήριξη ακόμα και των «υπερορθόδοξων» κομμάτων, αν αυτά μείνουν εκτός κυβέρνησης. Πάντως, ο Λίμπερμαν δεν πρέπει να αισθάνεται καθόλου ευχαριστημένος με αυτή την εξέλιξη, αφού με δική του απόφαση ανέβηκε το όριο που απαιτείται προκειμένου ένα κόμμα να μπει στη Βουλή, γεγονός που ανάγκασε τα μικρά παλαιστινιακά κόμματα να ενωθούν σχηματίζοντας την Ενωμένη Λίστα.
Για μια ακόμα φορά, τα εκλογικά αποτελέσματα έρχονται να επιβεβαιώσουν ότι η ισραηλινή κοινωνία είναι βουτηγμένη μέχρι το λαιμό στο φασισμό, σπρώχνοντας το αστικό πολιτικό φάσμα σε ακόμα πιο αντιδραστική κατεύθυνση και καθιστώντας την προπαγάνδα ενάντια στους Παλαιστίνιους ως το αποτελεσματικότερο εργαλείο για την άγρα ψήφων.
