Οπως είχαμε γράψει στο προηγούμενο φύλλο, οι εκλογές –για τέταρτη φορά μέσα σε τέσσερα χρόνια– στην Ισπανία δε θα λύσουν κανένα πρόβλημα. Για την ώρα δεν έχουν λύσει ούτε το πρόβλημα του σχηματισμού νέας κυβέρνησης, αφού ακόμα και μετά την κατ’ αρχήν συμφωνία του PSOE με τους Unidas Podemos για το σχηματισμό κυβέρνησης συγκεντρώνονται μόλις 155 έδρες σε σύνολο 350, δηλαδή 21 λιγότερες από αυτές που απαιτούνται για να αποκτήσει οριακή πλειοψηφία (176 έδρες).
Οι εκλογές της περασμένης Κυριακής ήταν «μία από τα ίδια», εκτός δυστυχώς από την εκρηκτική άνοδο του φασιστικού Vox, το οποίο κέρδισε περίπου ένα εκατομμύριο περισσότερες ψήφους σε σχέση με την εκλογική αναμέτρηση του περασμένου Απρίλη, αυξάνοντας το ποσοστό του από 10.2% σε 15.1% (και σε ψήφους από 2.6 σε 3.64 εκατομμύρια) με αποτέλεσμα να γίνει το τρίτο κόμμα στην ισπανική βουλή!
Το «μία από τα ίδια» περιλαμβάνει τις μετακινήσεις των ψηφοφόρων από τον.. Αννα στον Καϊάφα, χωρίς να αλλάζει ουσιαστικά κάτι. Το Σοσιαλιστικό Κόμμα (PSOE) έχασε πάνω από 700 χιλιάδες ψήφους, όπως και οι Unidas Podemos (συμμαχία των Podemos με το ψευτοκομμουνιστικό κόμμα και ορισμένα ακόμα μικρότερα κόμματα όπως οι «πράσινοι»), που έχασαν γύρω στις 600 χιλιάδες, δηλαδή όσες κέρδισε το δεξιό Λαϊκό Κόμμα (PP), που ανέκαμψε λίγο από το πατατράκ των εκλογών του περαμένου Απρίλη, στις οποίες είχε χάσει το μισό περίπου των ψηφοφόρων του! Μεγάλος χαμένος οι Ciudadanos (Πολίτες) που έχασαν 2.5 εκατομμύρια ψήφους, που ισοδυναμούν με το 60% των ψηφοφόρων τους! Η δε αποχή επανήλθε στα επίπεδα των εκλογών του 2016, στο 30.1%. Ο αρχηγός τους Αλμπερτ Ριβέρα παραιτήθηκε, ευχόμενος να δημιουργηθεί «μεγάλος συνασπισμός» Σοσιαλδημοκρατίας-Δεξιάς (μια καλή ιδέα θα ήταν ν’ ανοίξει και αυτός μπαρ-εστιατόριο σαν τον Σταύρο Θεοδωράκη).
Εχει ο τροχός γυρίσματα, όμως. Ας δουν το παράδειγμα των ελλήνων ομολόγων τους οι ισπανοί φασίστες. Το Vox δε μπορεί να εμπνεύσει τον ισπανικό λαό με τις ρατσιστικές του κορόνες, γιατί απλούστατα τα προβλήματα θα παραμείνουν και δεν έχουν σχέση ούτε με τους μετανάστες ούτε με την Καταλονία, αλλά με τον καπιταλισμό που προκαλεί την ανεργία και την εκμετάλλευση, με τον πλούτο για λίγους και την καταστολή για τους πολλούς. Μια καταστολή που σήμερα εφαρμόζεται με τον πιο άγριο τρόπο στους Καταλανούς που ζητούν ανεξαρτησία, οι οποίοι τρώνε ξύλο όχι μόνο από τα ισπανικά αλλά και από τα γαλλικά ΜΑΤ. Τα τελευταία διέλυσαν τους διαδηλωτές που τάσσονται υπέρ της ανεξαρτησίας της Καταλονίας την περασμένη Δευτέρα, όταν αυτοί μπλόκαραν το συνοριακό πέρασμα όπου ο ισπανικός αυτοκινητόδρομος συναντά τον γαλλικό.
ΥΓ. Το σφιχταγκάλιασμα του Σάντσεθ με τον Ιγκλέσιας (που μέχρι πρότινος αλληλοκατηγορούνταν με βαριές κουβέντες) προκάλεσε σπαρταριστά σχόλια στα ισπανικά social media. Χαροποίησαν, όμως, τον Τσίπρα που εξέφρασε την ανακούφισή του από το Twitter: «Κάλλιο αργά παρά ποτέ! Το πρώτο βήμα για τη συγκρότηση Προοδευτικής κυβέρνησης στην Ισπανία έγινε. Είμαι ευτυχής που οι φίλοι και σύντροφοι, Pedro Sanchez και Pablo Iglesias, κατέληξαν σε μια σημαντική συμφωνία, όχι μόνο για την Ισπανία αλλά για την Ευρώπη συνολικά. Η ενότητα των Αριστερών και Προοδευτικών δυνάμεων αποτελεί προϋπόθεση για την Ευρώπη της αλληλεγγύης και της κοινωνικής δικαιοσύνης». Δε νομίζουμε ότι ονειρεύεται το δικό του σφιχταγκάλιασμα με τη Φώφη. Πολιτική σπέκουλα κάνει (σ’ αυτά είναι «μανούλα»), ενόψει του συνέδριου του «νέου» ΣΥΡΙΖΑ, στο οποίο θέλει να έχει όσο το δυνατόν περισσότερους πρώην πασόκους.
